مشرق -
واقعیت این است که تحت فشار قرار گرفتن برای کسب نتیجه، می تواند چنین عملکرد و نتایجی را هم به همراه داشته باشد.

وقتی به ماهیت فوتبال فکر می کنیم، با یک ارزیابی دقیق قطعا به این نتیجه می رسیم که بهتر بود تیم ملی زیر ۲۱ سال را به اینچئون می بردیم؛ تیمی که برای راهیابی به المپیک ۲۰۱۶ تشکیل شد. معتقدم آن تیم اگر به صورت کامل به این بازی ها می رفت، شانس موفقیت بیشتری داشت.
این بازیکنان جدید هم در لیگ برتر حضور دارند و جزو نفرات اصلی و بعضا مهره های کلیدی تیم هایشان هستند؛ اما به خاطر مشغولیتی که در باشگاه ها و مسابقات لیگ داشتند، نمی توانستند تیم امید را در تمام اردوها همراهی کنند. آنها برای حضور در تمرینات با محدودیت مواجه بودند.

هرچه بازیکنان تیم ملی در رده های سنی زیر بزرگسالان از سنین کمتری انتخاب شوند، احتمال حضورشان در اردوها و برنامه های آماده سازی بیشتر می شود.در یک جلسه ای صحبت هایی درباره تیم امید شد؛ اما مشکل اصلی و ریشه ای تیم امید این موارد یا مثلا موضوع سرمربی تیم نیست. اتفاقا یکی از اشتباه ها همین است که روی نتایج تیم ها تصمیم می گیریم.این تیم امید که به اینچئون رفت فرصت زیادی برای تمرینات نداشت که سرمربی تیم بتواند با تسلط کامل تیمش را به بازی ها ببرد. رسیدن به این نتایج را فاجعه می دانم نه نتایج تیم را. ما باید برای تمام گروه های سنی برنامه مستمر داشته باشیم و از تغییرات پی درپی پرهیز کنیم.

فریدون معینی