به گزارش مشرق،چندی پیش وقتی در مسابقات چین ناک اوت شده بود سروصدای زیادی به پا کرد. خودش هم از این جو ایجاد شده ابراز گلایه می کند. از بد روزگار او در وزنی مبارزه می کند که مدعیان جهانی آن از آسیا هستند. این یعنی یک بدشانسی بزرگ در اینچئون. احسان البته آن قدر اعتماد به نفس دارد که تنها برای خوش رنگ ترین مدال خود را آماده کند؛ برای مدال طلا.

تا بازی های آسیایی فرصت زیادی باقی نمانده است. از شرایطی که دارید راضی هستید؟

من همیشه از لحاظ بدنی قبل از مسابقات اینچنینی چه المپیک و چه بازی های آسیایی از نظر بدنی خوب بوده ام. مربی بدنسازی که داشتم از لحاظ بدنی خیلی خوب کار کرده و همیشه آماده بوده ام. به لحاظ بدنی هیچ وقت مشکلی نداشته ام. این اواخر مقداری مشکل فنی داشتم و باید کارهایی را در زمینه فنی انجام می دادم. بعد از مسابقاتی که در چین داشتم تنها به مسائل فنی فکر کرده ام. هم اکنون فکر می کنم در بهترین شرایط ممکن قرار داریم. ما سفرها و اردوهایی که می رفته ایم را انجام داده ایم و تا این لحظه همه چیز برای تیم ملی خوب پیش رفته است.

همیشه این موضوع در بین کارشناسان مطرح بوده که چرا روزبهانی این قدر با گارد باز مبارزه می کند؟

بله، موضوع همین بوده. همه این را می دانند که من با گارد باز مبارزه می کنم. البته این را هم بگویم که این طوری راحت تر بوده ام. در کل با این گاردی که دارم در دفاع بهتر کار می کنم تا این که بخواهم گارد خودم را عوض کنم.

اما شما هیچ وقت یک بوکسور دفاعی نبوده اید.

همیشه تهاجمی بوده ام. به قول بوکسورها من همیشه «فایتر» بودم. ولی این اواخر شیوه خودم را عوض کرده ام. این که گفتم روی نقاط ضعف خودم کار کردم برای همین بوده. می خواستم شیوه خودم را تغییر بدهم. باید روی ضد حملات هم کار کنم. در بدلکاری زیاد کار نکرده بودم، ولی حالا این کار را انجام می دهم.

تجربه بیشتر از دو سال حضور در دنیای نیمه حرفه ای بوکس چقدر در تغییر ذهنیت شما تاثیرگذار بوده؟

خیلی زیاد. من دو سال و نیم در دنیای نیمه حرفه ای بوکس حضور داشتم. با قهرمان های جهان کار کردم. این بزرگ ترین تجربه است. امسال باز هم از من خواسته اند برای آنها مبارزه کنم. این که قزاقستان این همه بوکسور در سطح اول دنیا دارد ولی باز هم مرا می خواهد یک افتخار برای خودم و بوکس ایران است.

اختلاف سطح تمرین تیم آستانا با داخل ایران برای شما دشوار نیست؟

نه، مشکلی ندارم. همه چیز خوب است. من فعلا چند وقتی است اینجا تمرین می کنم. بعد از بازی های آسیایی هم به قزاقستان می روم. خدا را شکر که در این چند وقت که اینجا تمرین کردم اوضاع خوبی در تمرین داشته ایم.

در واقع بعد از ناک اوت شدن در آن مسابقه مجبور شدید به ایران برگردید؟

من یک موضوع را بگویم. در این مدت که در مسابقات WFB که همان مسابقات لیگ جهانی بوکس است و سطح بالایی دارد دو بار ناک اوت شدم ولی پنج بار حریفان نامداری را ناک اوت کردم. در تمام این مدت که ناک اوت کردم هیچ وقت رسانه ای نشد. اما این اتفاق چین برایم خیلی جالب بود که به آن پرداختند. من در بازی اول خودم با روسیه سربه سر شدم و مصدوم بودم. اول گفتند که در مبارزه بعدی روی رینگ نروم، ولی داخل رینگ رفتم. راند اول راهم بردم. در راند دوم جلو بودم که یک ضربه به سرم خورد و نتوانستم به مسابقه ادامه بدهم. این اتفاق را خیلی بزرگ کردند. این در مسابقات بوکس کاملا طبیعی است، ولی انگار یک اتفاق ویژه رخ داده بود!

شاید برای این بوده که بعد از المپیک نگاه مردم به احسان روزبهانی عوض شده و همه از شما فقط برد می خواهند.

مردم به من لطف دارند، ولی بوکس همین است دیگر. بوکس یک ورزش سنگین است. یک روز ضربه می زنی و یک روز هم می خوری. اینها همه جزو طبیعت بوکس است.

شما نزدیک به سه سال در قزاقستان حضور داشتید. قرار گرفتن در جمع بهترین های دنیا چه تجربیات تازه ای به دنبال داشت؟

اول این که با بوکسورهای بزرگی آشنا شدم. در مسابقات زیادی در این مدت شرکت کردم. فقط در سال اولی که به تیم آستانا رفته بودم یادم هست تیم ایران حتی یک سفر هم نداشت، ولی من شش مسابقه در سطح اول دنیا داشتم. بهترین مربیان اوکراینی و قزاقستانی بالای سرم هستند. همه چیز در حد عالی است؛ تمرینات، امکانات و خیلی چیزهای دیگر. کاملا یک دنیای دیگر است. از نظر مالی هم شرایط قابل مقایسه نیست. در ایران برای بوکس که پولی نمی دهند. من قراردادم طوری بود که برای هر ماه ۷۰۰۰ دلار ثابت دریافت می کنم. به ازای هر برد هم ۵۰۰۰ دلار می دهند. آنها برای بوکسور خیلی ارزش قائل هستند و حتی وقتی می بازیم هم هزار دلار دریافت می کنیم. هر سال قراردادم ده ماهه است.

از این که یک ایرانی در بین بوکسورهای مطرح قزاق خودش را تثبیت کرده تعجب نمی کنند؟

چرا. اتفاقا یک مربی کروات داریم که دو تا شاگرد دارد. یکی در سنگین وزن و دیگری هم در وزن من که ذخیره ام هست. این مربی کروات همیشه می گفت: احسان، تو یک سورپرایز برای ایران هستی! بچه های تیم هم مرا کاملا پذیرفته بودند. با همه آنها دوست هستم. یک چیز دیگر هم بگویم. شرایط آنجا با امکاناتی که ما داریم اصلا قابل مقایسه نیست. آنها از یک عالم دیگر هستند.

چرا بعد از روزبهانی دیگر نتوانستیم لژیونر داشته باشیم؟

ما بوکسورهای خیلی خوبی داریم. بچه ها واقعا لیاقت این را دارند که در تیم های حرفه ای بازی کنند. باید یک مقدار دیگر تلاش خود را بیشتر کنند. من خیلی تلاش کردم که دو تا از بوکسورهای ایرانی را به قزاقستان ببرم، ولی متاسفانه این اتفاق رخ نداد. یک مقدار ورود به جمع حرفه ای ها سخت است. شب و روز تمرین و مسابقه دارند. کار واقعا دشوار است ولی نباید ناامید بود.

جالب این که شما در بازی های آسیایی هم با حریفی از قزاقستان مبارزه خواهید کرد که به نظر اصلی ترین رقیب شماست.

من بعد از این که در المپیک شکست خوردم دو بار دیگر با حریف خودم مبارزه کردم. یک بار بردم و یک بار هم بازنده شدم. در آن مرتبه که واگذار کردم تیم ما بازی را برده بود که یک مشت خوردم، مربی ام حوله را بالا گرفت تا ادامه ندهم. من اصلا نمی خواستم این اتفاق رخ بدهد. خیلی عصبانی شدم، حتی با مربی ام درگیری پیدا کردم. امیدوارم که در بازی های اینچئون مثلا المپیک حق خوری نکنند. حریف قزاق خیلی بوکسور خوبی است، ولی من نگران مافیا هستم. قزاق ها مافیای بوکس هستند. آنها داور و همه چیز را توی مشت خودشان دارند. علاوه بر این حریف قزاق یک بوکسور کره ای و یک ازبک هم هستند. من همیشه گفته ام که در مسابقات جهانی راحت تر از آسیایی بوکس می کنم. همه این رقیبان من عنوان دار جهان هستند. در مسابقات جهانی همه در دو سمت جدول پخش می شوند. اینجا همه مدعیان جهانی کنار هم قرار دارند.

با این حساب چقدر روی مدال اینچئون حساب باز کرده اید؟

من فقط برای خوش رنگ ترین مدال مبارزه می کنم. تمام تلاش خودم را می کنم. اول برای آبروی خودم، دوم برای تیم و سوم برای پرچم. نباید از هیچ چیزی کم بگذاریم.

داستان پیوستن شما به یک تیم حرفه ای به کجا رسیده است؟

امسال جواز حضور در مسابقات حرفه ایATB را پیدا کرده ام. هنوز تیم خودم را مشخص نکرده ام. قزاقستان هست و یک پیشنهاد از آلمان دارم. تیم آلمانی هنوز تردید دارد که با من قرارداد ببندد یا نه. همه چیز بعد از بازی های آسیایی مشخص می شود.

منبع: جام جم آنلاین