ملت ایران: بازی که کری های قبلش دیگر رنگ و بوی یک بازی داغ را ندارد. شاید همه به این رسیده اند که آتش این بازی آبی را گرم نخواهد کرد چون تمام شعله هایش تنها حرف های قلمبه سلمبه پیش از بازی است و وقتی پای عمل می رسد همه غلاف می کنند و می گویند بکش زیرش.
در میان همه این ها شاید ترین هایدربیجنجالی تر از خود بازی باشد. ترین هایی که هیچکس به حرفشان تره هم خورد نمی کند.
امیدوارترین ها: تماشاچی هایی که به بهانه دیدن یک شهرآورد داغ از هزاران کیلومتر دورتر مشقت سفر را به جان می خرند و هر ساله چیزی جز یک جای خواب دم در استادیوم و چند ساندویچ سرد و در آخر هم یک بازی یخ چیزی حاصلشان نمی شود.
پرکارترین زمین: در اینجا دو گزینه هستند که با یکدیگر رقابت شدیدی دارند. یک توپ داخل زمین و دیگری فیلم بردار مسابقه. در این فوتبال علی اصغری که بکش بکش شده اصل بازی، توپ بیچاره به همراه فیلم بردار مدام باید طول زمین را طی کنند. شاید اگر تور والیبال در وسط زمین می گذاشتند حداقل تماشاچیان یک والیبال هیجان انگیز را مشاهده می کردند.
خوشحال ترین ها: امیر قلعه نویی که تا کنون در هیچ دربی نباخته و رکورد ۱۵ بازی بدون شکست در این فصل را حفظ کرد. علی دایی که نمی خواست خاطره تلخ پرویز مظلومی و استقلال برایش دوباره تداعی شود.
بی کار ترین ها: عکاسانی که به دنبال ثبت لحظه به ثمر رسیدن گل ۳۶۰ دقیقه است که پشت دروازه ها به انتظار می نشینند.
در مجموع بازی ترین های بسیاری دارد که هیچکدامش به جذابیت بازی نمی افزاید و هر کدام یک امتیاز منفی است بر سینه شهرآورد تهران.