ملت ایران:پرسپولیسدر نیمه ی دوم خوب بازی کرد. بارها در راست ترکیب های ۳ و ۴ نفره ساخت و به محوطه جریمه استقلال رسید. اگر علی دایی در تمرینات، روی کات - بک های مناسب و بیرون زدنِ سیدصالحی و محمد نوری در چنین موقعیت هایی تمرکز کرده بود؛ پرسپولیس میتوانست روی پاس های آخر بهتر عمل کند.
۲ - تناقضِ بزرگ: پرسپولیس روز چهارشنبه مهمترین تمرینِ پیشِ از بازی(تمرینِ ۴۸ ساعت پیش از مسابقه) را انجام نداد اما امروز روان تر بازی کرد. این نشان نمیدهد که تیم های بزرگِ ما حتا وقتی تمرین میکنند، کارِ خاصیانجام نمیدهند؟ و اینکه برنامه های تمرینی شان، معمولن واردِ جریانِ فعالِ بازی نمیشود؟
۳ - استقلال از ضعفِ جسمانیِ پرسپولیس در فاز انتقال از حمله به دفاع در کناره ها در ۳۰ دقیقه پایانی نتوانست استفاده کند. تعویضِ امیر قلعه نویی خوب بود. غلام نژاد امد به دفاع راست، خسرو حیدری در سمت راست رفت به خط سوم و قاضی در نوک حمله جای اولادی را گرفت تااستقلالاز راست بالا بیاید(با توجه به خستگیِ عالیشاه در این منطقه، غلام نژاد و حیدری مقابلِ حسینی دو به یک بسازند) و توپ ها ارسال شود برای قاضی و اکبرپور که باید از چپ به قاضی اضافه میشد. این تعویضِ خوب اما در جریانِ بازی، تاثیرِ عملی نگذاشت. حیدری تنها یک بار توانست از میثم حسینی عبور کند.
۴ - استقلال در فاز حمله منفعلانه بازی کرد. پرسپولیس در نیمه ی دوم تفاوتِ کیفیِ محسوس با حریف اش داشت. برای بازی امروز، میتوان علی دایی را ستایش کرد؛ تیم اش روندِ حرکتیِ اگاهانه و مطلوب در سمتِ راست داشت. پرسپولیسی ها موقعیتِ مطلوب به ندرت ایجاد کردند اما در طراحیِ حمله در نیمه ی دوم موفق بودند و براساسِ برنامه هم عمل کردند.
۵ - این بازی از نُرمِ بازیهای لیگ برتر پایین تر نبود. نیمه دوم اش از خیلی بازیها بهتر هم بود