تلویزیون عموماً به دلیل میزانسن های «نزدیک» به بازیگرانی نیاز دارد که به بازی در نمای درشت باور داشته باشند، در حالی که در سینما، استفاده از نما های دور امری طبیعی است؛ در تلویزیون، از بازیگرانی استفاده می شود که در عین حال که دوربین و اندازه نما هایش را می شناسند، به خوبی از این آگاهند که مدیوم تلویزیون اصولاً در نما های نزدیک تعریف می شود. این یک دوگانگی ایجاد می کند.
این دوگانگی به این ذهنیت باز می گردد که برخی بر این باورند که هنرپیشه های تئاتر در کار تلویزیون موفق ترند، زیرا بر دیالوگها مسلط هستند و می توانند دیالوگهای مفصل را(گاهی یک نفس) در برابر دوربین بگویند. اگر در این چند ماه گذشته، برخی از سریال های تلویزیون خودمان را دیده باشید، به سادگی می توانید ببینید این «فرمول» چه در سریال های مناسبتی و چه سریال های روتین، دائم مورد استفاده واقع می شود. اما در بسیاری موارد چنین رویکردی، اشتباه از آب در می آید. دلیل ابتدایی استفاده از بازیگران تئاتر در تلویزیون به شکلی واضح به بودجه تولید سریال‌ها بازمی گردد. دیالوگ در سریال های تلویزیونی ما جایگاهی بشدت والا دارد و تقریباً همیشه به جای نشان دادن رویداد، از دیالوگ برای روایت آن استفاده می شود.
اخیراً در مواردی دیده می شود که در برخی از تله فیلم‌ها و سریال های تلویزیونی، به وفور از چهره های جدید استفاده می شود. برخی از آنها حتی گاهی برای نخستین بار است که در برابر دوربین قرار گرفته اند. آیا جوانگرایی در دستور کار تلویزیون قرار گرفته یا استفاده از این چهره های جدید همچنان می تواند به کم شدن بودجه یک فیلم یا یک سریال کمک کند؟ اصولاً باید پرسید ضوابط تلویزیون در استفاده از بازیگران شناخته شده و ناشناخته چگونه است؟
یادمان هست که در سال های دور، مدیران تلویزیون از استفاده از چهره های غیرتلویزیونی ابا داشتند. در واقع کمتر پیش می آمد که بازیگری از سینما بیاید و در یک سریال تلویزیونی بازی کند، مگر اینکه از ابتدا کارش را در تلویزیون شروع کرده و سپس در سینما به شهرت رسیده باشد.
چنین بازیگری می توانست به تلویزیون بازگردد اما عکس آن صادق نبود. چند سالی که گذشت، رویکرد تلویزیون در مورد بازیگران تغییر کرد و این بار مدیران تلویزیون سعی کردند تا آنجا که می شود، از چهره های سینمایی برای بازی در فیلم‌ها و سریال‌ها استفاده کنند. این، همزمان شد با دعوت تلویزیون از کارگردان های سینما برای ساختن فیلم و سریال در تلویزیون که در حال حاضر یا سریال هایشان دارد پخش می شود، یا در حال تولیدند. به نظر می رسد بار دیگر و دوباره، رویکرد تلویزیون در استفاده از بازیگران باسابقه و سرشناس تغییر کرده است. برخی از فهرستهای نامرئی و البته تاییدنشده در تلویزیون یاد می کنند که نام بسیاری از بازیگران سرشناس سینما و حتی تلویزیون در آنها آمده و احتمالاً تا اطلاع ثانوی این بازیگران زن و مرد را روی پرده کوچک شیشه‌ای نخواهیم دید. بنابراین بسیار طبیعی است که تلویزیون در ساخت سریال‌ها و فیلم هایش به تازه نفس‌ها روی بیاورد اما یک امای کوچک در این میان به چشم می خورد…
اگر تمامی این عوامل را در کنار هم قرار دهیم و بخواهیم مانند جور کردن یک پازل به مساله نگاه کنیم، احتمالاً به چنین نتیجه ای می رسیم؛ مقوله بازیگری در تلویزیون بشدت نیاز به بازنگری دارد. چرایی استفاده از چهره های جدید در تلویزیون امر مهمی است که باید مورد توجه قرار بگیرد. استفاده از بازیگران تئاتر در تلویزیون نیاز به بازنگری جدی دارد.