ملت ایران: هنگامی که می خواهم نقشی را انتخاب کنم نگاه می کنم که آیا از عهده آن نقش بر می آیم یا خیر. گاهی وقتی فیلمنامه ای را می خوانم با نقش ارتباط برقرار نمی کنم و کار را قبول نمی کنم، سعی ام این است که نقشی را چه در کار جدی و چه طنز قبول کنم که بتوانم از عهده آن بربیایم.

مجید صالحی از جمله بازیگرانی است که کارش را از تئاتر شروع کرده، او در اولین فعالیت هنری در نمایش «دکتر جوشکار» بازی کرد و سپس در نمایش «آنتیگونه» ظاهر شد. صالحی سپس به تلویزیون رفت و در نقش های مختلف بازی کرد. این بازیگر با شخصیت «مجید دلبندم» به کارگردانی رضا عطاران توانست شهرت خوبی به دست آورد. صالحی تنها به بازیگری نپرداخت و خود نیز به عنوان کارگردان در سریال ها و فیلم ها فعالیت داشته و دارد. او از جمله بازیگرانی است که مردم او را با بازی طنزش می شناسند اما خودش دوست دارد که در همه ژانرها بازی کند و معتقد است که نقشی را می پذیرد که با آن ارتباط برقرار کند. مجید صالحی بعد از چهار سال دوری از تئاتر بار دیگر در نمایش «شایعات» بازی می کند، نمایشی که «رحمان سیفی آزاد» آن را کارگردانی کرده و این نمایش در تماشاخانه ایرانشهر اجرا می شود. صالحی چهار سال پیش، در نمایش «کابوس های یک پیرمرد بازنشسته خائن ترسو» به کارگردانی نادر برهانی مرند بازی کرد و حالا در هشتمین نمایش خود بازی می کند.


اگر به کارنامه کاری تان نگاه کنیم همان اندازه که در سریال ها و فیلم های سینمایی بازی کرده اید، تقریبا کار کارگردانی نیز انجام داده اید، این امر باعثنشده در همکاری با دیگر کارگردانان سختگیر شوید؟

بازیگری و کارگردانی هر کدام به تخصص خود نیازمند هستند، البته این را بگویم که در هیچ کدام از این زمینه ها ادعایی ندارم و هنوز به خواسته هایم نرسیدم. به نظرم بازیگری و کارگردانی مکمل یکدیگر هستند و من با توجه به این موضوع در دیگر پروژه ها کار بازیگری یا کارگردانی ام را درگیر نمی کنم. اگر در یک کاری بازیگر هستم سعی می کنم تابع کارگردان باشم و از او یاد بگیرم و اگر کارگردانی یک کار برعهده ام باشد به بازیگر نیز اجازه می دهم نظراتش را بگوید.

پس شما هم از جمله بازیگرانی هستید که خود را به عنوان بازیگر در اختیار کارگردان قرار دهید؟

بله، چه در سریال و چه فیلم سینمایی که به عنوان بازیگر حضور دارم، صددرصد در اختیار کارگردان هستم و به او اعتماد می کنم و اگر هم نظری می دهم در اندازه نقش و بازیگری خودم است چرا که باید این تعامل و تبادل نظر وجود داشته باشد. به نظرم کارگردان یک اثر راس هرم است و از بازیگر می تواند به هر شکل بازی بگیرد. همیشه در این سال ها در یک گروه تولید سعی کردم در زیرمجموعه گروه قرار بگیرم.

با این حساب، شما هم در انتخاب نقش تان علاوه بر متن، کارگردان نیز برایتان مهم است؟

درست است. شاید متن یک سریال یا فیلمنامه خوب باشد اما در دست کارگردانی بیفتد که خروجی خوبی نداشته باشد یا فیلمنامه ضعیف باشد اما یک کارگردان با قدرتی که دارد آن را به یک سریال یا فیلم خوب تبدیل کند. البته در انتخاب نقش در یک کار، علاوه بر متن و کارگردان، تهیه کننده نیز برایم اهمیت دارد.

یعنی برای انتخاب و همکاری در یک گروه به تهیه کننده پروژه نیز اهمیت می دهید؟

بله، تهیه کننده در تولید وساخت یک سریال یا فیلم تاثیرگذار است. تهیه کننده باید از آغاز تا پایان پروژه همراه گروه باشد و در نهایت بتواند اثر تولید شده را به پخش کننده کار بلد بسپارد و خود نیز مدیریت داشته باشد. بسیاری از کارها بوده که با وجود آنکه خوب ساخته شده اما به دلیل نبود پخش خوب، دیده نشده است.

اینکه در کنار یک بازیگر معروف دیگر نیز بازی کنید، چقدر اهمیت دارد؟

به نظرم گروه بسیار مهم است. همه می دانیم بازیگران توانایی چون «پرویز پرستویی» یا «رضا عطاران» بدون دلیل سرکار نمی روند. حضور در کنار اینها هم به تجربه کمک می کند و هم باعثموفقیت پروژه می شود. البته من برای انتخاب نقش به شانس هم اعتقاد دارم.


خب اگر تهیه کننده خوب در کنار یک فیلمنامه قوی و کارگردان توانا قرار گیرد، به طور حتم شانس به یک بازیگر رسیده است؟

این حرف شما درست است اما گاهی فقط خود شانس نقش دارد، من گاهی یک سال ونیم کار نکردم و شانس همراهم نبوده یا کاری را انتخاب کردم اما خوب دیده نشده، دلیل همه اینها فقط شانس است.

شما هم از جمله بازیگرانی هستید که از تئاتر شروع کردید، گفته می شود بازیگران تئاتر وقتی به سینما می روند، کارشان بهتر و قوی تر است؟

الان در جواب سوال شما این حرف را تایید می کنم نه به خاطر اینکه تئاتری بودم یا آدم موفقی هستم بلکه بر اساس دیده هایم. به نظرم کسانی که تعلیم دیده تئاتر هستند به صورت صد در صد در سینما موفق هستند. البته استثنا وجود دارد، برخی از استعدادها نیز در سینمای ایران هستند که کار خود را از سینما شروع کردند. معتقدم تئاتر الفبای بازیگری است. در تئاتر می توانیم همه نکات بازیگری را بیاموزیم و حضور در تئاتر صیقل خوردن بازیگر است.

همین امر باعثشده که هر چند سال باز هم رجعتی به تئاتر داشته باشید؟

بله، تئاتر برایم کلاس درس و کسب تجربه است. تئاتر مرا صیقل می دهد. البته وقتی چند سالی کار نمی کنم، دل تنگ تئاتر می شوم. من از تئاتر یاد می گیرم و در سینما و سریال خرج می کنم. البته در سینما با خساست خرج می کنم.(می خندد) به طور حتم وضعیت مالی در بازگشتم به تئاتر معنایی ندارد. تئاتر برایم تقدس خاصی دارد، اینکه نفس به نفس روبه روی مخاطب روی صحنه بازی کنی.

چرا در استفاده از تجریه هایتان در سینما خساست به خرج می دهید؟

تولید فیلم سینمایی ۹۰ دقیقه است. بیشتر تجربه هایم خرج سریال می شود.

طنز کار کردن برای مردم ایران به نظر خیلی از بازیگران سخت است. چرا که معتقدند مردم ایران روحیه طنز و طنازی دارند؟

حرفتان را کاملا قبول دارم. باید مواظب بود که در طنز دچار افراط و تفریط نشویم. مردم ایران باهوش و طناز هستند. مردمی هستند که دیدیم در سخت ترین فشارهای اقتصادی نیز دست از طنازی بر نمی دارند. در آن شرایط اگر به پیامک هایی که به هم می فرستند رجوع می کردیم، طنز را در پیام هایشان می دیدیم. یا زمانی که گفت وگوی تلفنی رئیس جمهور با اوباما صورت گرفت، دیدید چه پیامک های طنزی خلق شد. به گفته برخی از نویسندگان طنز که می گفتند ما هر کاری می کردیم، نمی توانستیم چنین مطلبی را بنویسیم. حالا فکر کنید برای این مردم باید طنز کار کرد. به همین دلیل است که معتقدم بازی در فیلم ها، سریال ها و تئاترهای طنز سخت است.

به نظرتان طنز واقعی چیست؟

معتقدم که در کارهای طنز باید به شعور مخاطب احترام بگذاریم. یک فیلمنامه نویس یا کارگردان باید بتواند در لایه های زیرین حرف هایی را به مخاطب بزند بدون آنکه کسی را برنجاند و این حرف های طنز همراه با نقد سازنده نیز باشد.

به دلیل همین سختی است که همیشه در سریال ها و فیلم های طنز بازی می کنید؟

همیشه طنز را دوست داشتم و از ابتدا به کار طنز علاقه داشتم.

برایتان این موضوع سخت نیست که به عنوان بازیگر طنز شناخته شوید و دیگر کارگردانان برای کارهای جدی سراغ تان نیایند؟

خیر، البته در این سال ها کار جدی هم انجام دادم و به نظرم کار جدی اصول و قواعد خاص خود را دارد. با کارگردانانی چون سیروس مقدم، حسن فتحی و… کارهای جدی داشتم. همیشه در کارهایم جدی هستم و از جمله بازیگرانی هستم که دوست دارم بازی در هر ژانری را تجربه کنم.

پس چرا اکثر نقش طنز انتخاب می کنید، به دلیل علاقه ای است که گفتید؟

ببینید، هنگامی که می خواهم نقشی را انتخاب کنم نگاه می کنم که آیا از عهده آن نقش بر می آیم یا خیر. گاهی وقتی فیلمنامه ای را می خوانم با نقش ارتباط برقرار نمی کنم و کار را قبول نمی کنم، سعی ام این است که نقشی را چه در کار جدی و چه طنز قبول کنم که بتوانم از عهده آن بربیایم.

چطور شد برای رجعت دوباره تان به تئاتر، در نمایش «شایعات» بازی کردید؟

آخرین کاری که در حوزه نمایش داشتم، به چهار سال پیش برمی گردد. در این مدت متن هایی به دستم رسید اما گاهی با نقش ها ارتباط برقرار نمی کردم و گاهی نیز درگیر پروژه های سینمایی بودم تا اینکه آقای رحمان سیفی آزاد بازی در نمایش «شایعات» را پیشنهاد داد. «شایعات» از نوشته های «نیل سایمون» است که من به آثار وی بسیار علاقه دارم.

اگر اشتباه نکنم، شما با رحمان سیفی آزاد تجربه کار در تئاتر هم داشتید؟

بله، ۱۲ سال پیش در نمایش «شب نشینی در جهنم» نوشته مهرداد رایانی مقدم بازی کردم، نمایشی که در آن زمان موفق بود.


آن متن از جمله نمایشنامه های موفق آن سال ها بود که به صورت کتاب هم منتشر شد؟

بله، خاطرم است در زمان اجرای این نمایش، صف طولانی جلوی تالار بسته می شد و بسیاری حتی پشت در می ماندند.

در حال حاضر بازی در تئاتر اذیت تان نمی کند، از این لحاظ می گویم که در جلوی دوربین بازی کردن آسان تر است تا اینکه هر شب به صورت زنده نقشی را اجرا کنید، این عدم تداوم حضورتان در تئاتر روی کارتان تاثیر نگذاشته؟

چرا، برای بازی در نمایش اذیت شدم. اما همین اذیت و سختی در کار باعثشده به اجرای خوب برسم و این برای من بازیگر نیست. هر عشقی بهایی دارد و به گفته «حمید سمندریان» تئاتر هنر میراثاست. این اذیت شدن برایم ارزشمند است. بازی در جلوی دوربین راحت است، می توانی اگر اشتباه کنی باز هم نقشت را تکرار کنی اما در تئاتر این طور نیست اگر یکی از بازیگران روی صحنه اشتباه کند، بازی گروه را تحت تاثیر قرار می دهد. اما من در این گروه با حضور بازیگران خوب تئاتری که هر یک در کارشان خبره هستند و با همه توانایی ها هیچ ادعایی ندارند، راحتم و آنها به من کمک زیادی می کنند.

الان شما فکر نمی کنید، تماشاگران علاقه شان در تماشای تئاتر کمتر شده است؟ یا اینکه به گفته برخی تماشای تئاتر یک نوع پز شده؟

شاید این پز وجود داشته باشد اما اگر بخواهیم تماشاگر چندین سال پیش را با الان مقایسه کنیم. در گذشته تئاترها کم بود و حق انتخاب نیز برای تماشاگران کمتر بوده، اما شور و هیجان بیشتر بود. امروز تنوع اجرا در تعداد و موضوعات نمایشی بیشتر است و حق انتخاب ها نیز زیاد شده است. جنس تئاترها تعریف شده و مخاطب تئاتر می تواند به راحتی به تئاترشهر، تالار وحدت یا تئاتر گلریز برود و مردم نسبت به گذشته شناخت بیشتری از تئاتر پیدا کردند. البته یکی از دلایل نیز قیمت بلیت های نمایش است که گاهی عاملی برای حضور مردم در تالارهای نمایشی شده، اما باز هم معتقدم علاقه مندان سرسخت تئاتر وجود دارند. یک نکته دیگر نیز وجود دارد، در دنیایی زندگی می کنیم که کم حوصلگی وجود دارد. زمان به تندی می گذرد و مردم وقت کم می آورند و آنقدر شبکه های ماهواره ای، تلویزیونی زیاد شده و آنقدر فیلم در دنیا و حتی ایران تولید می شود که مردم ترجیح می دهند آن چیزی را که کمتر زمان می برد، استفاده کنند.

روزنامه تهران امروز