کهکشان NGC ۵۱۲۸ یا قنطورس آ تقریبا ۱۲ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. در نور مرئی این کهکشان که با نوار غبارآلود تیره‌ای به دو بخش تقسیم شده بسیار درخشان و زیبا به نظر می‌رسد. اما هنگامی که با امواج رادیویی رصد می‌شود آسمان را کاملاً روشن و درخشان می‌کند. مرزهای این کهکشان چندین درجه گسترش یافته و فوران جت‌هایی در خلاف جهت هم از مرکز آن حضور سیاه‌چاله‌ای ابرجرم را در هستهٔ کهکشان فاش می‌کند.

از آن‌جایی که قنطورس آ نزدیک‌ترین هستهٔ کهکشانی فعال به ما است منجمان، زمان و منابع زیادی را صرف این کهکشان می‌کنند تا بفهمند که چرا به این شکل درآمده است. برای مثال هستهٔ این کهکشان منبع قوی پرتوهای پرانرژی است که این پرتو‌ها در رصدهای طولانی مدت با کاوشگر پرتو ایکس رُسی(RXTE) و تلسکوپ فضایی پرتو گاما فِرمی ثبت شده‌اند. به نظر می‌رسد این جت‌ها، انفجارهای ماده هستند که به‌ صورت مارپیچ‌ وارد سیاه‌چاله‌ می‌شوند. سیاه‌چاله‌ای که ۵۵ میلیون بار از خورشید پرجرم‌تر است.

اکنون کیهان‌شناسان پژوهشی جدید در مورد عملکرد داخلی کهکشان در دست دارند: گرفتن عکس‌هایی با کیفیت بالا از دو فوران مرکز کهکشان در طول موج‌های رادیویی ۸/۴ و ۲۲/۳ گیگاهرتز. این تصاویر جزئیاتی را تا حد ۱۵ روز نوری تفکیک می‌کنند، یعنی هر پیکسل معادل فاصله ۱۵ روز نوری است. ایدهٔ مشاهده اجرام در دو فرکانس مختلف از باتری تلسکوپ‌های رادیویی استرالیا، آفریقای جنوبی، شیلی و جنوبگان آمده است. این تلسکوپ‌ها به «تانامی» به معنی ردیابی هسته‌های کهکشانی فعال با استفاده از تداخل‌سنجی میلی‌ثانیهٔ قوسیِ جنوبی «است. به گفتهٔ «کورنلیا مولر» از دانشگاه نورنبرگ، آرایهٔ تانامی بخش‌های بسیار کوچکی از جت‌ها را تفکیک می‌کند به طوری که تا به حال این جزئیات در جت‌ها دیده نشده‌اند حتی قسمت‌هایی که با سرعتی نزدیک به یک سوم سرعت نور از مرکز کهکشان دور می‌شوند. نکتهٔ جالب در این ماموریت این است که دو فرکانس ۸/۴ و ۲۲/۳ گیگاهرتز در واقع مکمل یکدیگر هستند برای مثال جت‌ها در یکی از این فرکانس‌ها نسبت به دیگری درخشان‌تر و واضح‌تر به نظر می‌رسند.

منبع: ماهنامه نجوم