اغلب کهکشان‌ها از جمله کهکشان ما، راه شیری، مأمن ابرسیاهچاله‌هایی هستند که بین یک میلیون تا ۱۰ میلیادر برابر خورشید جرم دارند. برای یافتن چنین اجرامی، اختر‌شناسان به دنبال تابش‌های عظیمی می‌گردند که از گازهای در حال فروریزش در این سیاهچاله‌ها گسیل می‌شوند. در واقع گمان می‌رود که این گازهای فروریزنده در ابرسیاهچاله‌ها عامل رشد آن‌ها باشند.

هاگای نتظر و بنی تراخنبروت و گروهی از اختر‌شناسان در دانشگاه تل‌آویو مشخص کرده‌اند که عصر طلایی رشد سریع اغلب سیاهچاله‌های کنونی در زمانی رخ داده که عالم فقط ۱/۲ میلیارد سال عمر داشته است نه ۲ تا ۴ میلیارد سالی که تحقیقات پیشین نشان می‌دادند.

اختر‌شناسان مبدا اولین سیاهچاله‌های دارای رشد سریع را شناسایی کردند

تصویری خیالی و انتزاعی از سیاهچاله

پیرتر‌ها سریع‌تر رشد می‌کنند

پژوهش‌های جدید با استفاده از داده‌های برخی از بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های روی زمین صورت گرفته است، یعنی تلسکوپ ۸/۱ متری «دوپیکر» در کوه‌های موناکی هاوایی و تلسکوپ‌های ۸/۲ متری VLT در سروپارانال شیلی. داده‌های به‌دست‌آمده از تجهیزات پیشرفته این تلسکوپ‌ها نشان می‌دهد که سیاهچاله‌هایی که در ۱/۲ میلیارد سالگی عالم فعال بوده‌اند، ۱۰ برابر کوچک‌تر از اغلب سیاهچاله‌هایی‌اند که بعدا فعال شده‌اند. اما آنچه که اکنون آن‌ها را بزرگ‌تر ساخته سرعت بیشتر رشد آن‌ها بوده است.

اندازه‌گیری آهنگ رشد به دانشمندان این امکان را می‌دهد تا برآوردی از آنچه برای این اجرام در ابتدای عمرشان و همچنین بعد‌تر در طول عمرشان رخ داده است داشته باشند. پژهشگران این گروه متوجه شده‌اند که اولین سیاهچاله‌ها، یعنی آن‌هایی که فرایند رشدشان را در چند صد میلیون سالگی عالم آغاز کرده‌اند، دارای جرمی در حدود ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ برابر جرم خورشید بوده‌اند. یک چنین سیاهچاله‌هایی احتمالا پایان عمر اولین ستاره‌های عالم بوده‌اند.

منبع: ماهنامه نجوم