دو چیز در من شگفتی و ستایش همیشگی و فزاینده برمی‌انگیزد: آسمان پرستاره‌ی فراز سرم و حکم اخلاقی درونم.

(ایمانوئل کانت)

هر اخلاق و دستور اخلاقی، طبیعت بردگی و حماقت را پرورش می دهد؛ زیرا روح را با انضباط تحمیلی خود خفه و نابود می کند.

(نیچه)

نمی توان از همساز بودن با طبیعت، یک اصل اخلاقی برای خود ساخت. زیرا طبیعت بیرحم است و اگر آدمی بخواهد مطابق با طبیعت زندگی کند باید بیرحم باشد.

(نیچه)

سخنان بزرگان در باب اخلاق

کل روانشناسی تاکنون وابسته به پیشداوری ها و هراس های اخلاقی مانده و هرگز بی پروا به ژرفاها نرفته است.

(نیچه)

هرگاه این جانور ظریف، انسان، خوش اخلاقی خود را از دست بدهد می گویند که او جدی شده است و هرگاه که اندیشه را با خنده و شادی تلفیق کند می گویند این اندیشه بی ارزش است.

(نیچه)

طبیعت همانند بیماری جسمانی در برابر ضعف اخلاقی واکنش نشان می دهد. زمانی که بر دامنه ی خطر افزوده می شود به همان نسبت بر میزان شهامت فرد نیز افزوده می گردد.

(گوته)