ملت ایران: درست در میانه های مسابقه بود که بازیکن کره ای خطایی روی آندو انجام داد و داور چینی آن خطا را ندید اما بدتر از خود خطا و تشخیص نادرست داور زمانی بود که همان بازیکن با تمام وزنش افتاد روی قفسه سینه شماره ۱۴ ما. همان قسمتی که نزدیک بود باعثشود تیموریان این سه بازی آخر تیم ملی را از دست بدهد؛ نه ببخشید تیم ملی را از داشتن یکی از بهترین هایش محروم کند!!
آندو مدتی قبل و پیش از شروع اردوی تیم ملی ترجیح داد برای رسیدگی به قفسه سینه ضرب دیده اش – که شاید با سقوط بازیکن کره ای روی آن اوضاع وخیم تری پیدا کرده باشد - سراغ استراحت و درمان نرود. معمولا درمان ضرب خوردگی استخوان های قفسه سینه درمان مشخصی ندارد و فقط باید استراحت کرد و با زجر فراوان منتظر سپری شدن روزها و رسیدن به زمانی بود که پزشک معالج ادامه پیگیری فعالیت های ورزشی و دویدن را صادر کند.
آندو هم اگر به این شرایط درمانی تن می داد باید از تیم ملی کنار می رفت و استراحت می کرد اما واقعا می شد صعود به جام جهانی را بدون آندو متصور شد؟
او با از خودگذشتگی و جاه طلبی بموقع و تصمیم درستی که گرفت تیم ملی را از داشتن بهترین هافبک دفاعی فوتبال ایران محروم نکرد تا با حضور او در ترکیب و بازی های درخشان بلیت ریو اوکی شود. البته که باید به خاطر این از خودگذشتگی، شجاعت و این تدبیر بموقع به آندو تبریک گفت اما در بازی تاریخی اولسان هم اتفاقاتی افتاد تا حواس مان بیشتر از قبل به آندو جمع شود و یک بار دیگر بابت رشادت هایش او را بازیکنی یگانه بدانیم.
آندو در میانه های نیمه دوم به خاطر آنچه قبلا ذکر شد از ناحیه قفسه سینه و جایی که قبلا ضرب خورده بود درد زیادی می کشید اما در برخوردی دیگر و در دقایق پایانی از ناحیه ساعد آسیب دید و روی زمین افتاد. در حالی که برخی کره ای ها و شاید هموطنان آندو تصور می کردند او مشغول وقت کشی است تا زمان بخرد و از شدت حملات کره کم کند آقای جان سخت در حال درد کشیدن بود چرا که ظاهرا استخوان ساعدش شکسته شده و درد می کرد!
با این حال آندو با آرنج شکسته به زمین برگشت تا در این صعود جانانه شریک باشد و سوت صعود را از درون میدان نبردی بشنود که خودش هم یکی از سربازان حاضر در آن است. بازگشت آندو به میدان بعد از درمان سرپایی و بانداژ ساعد او اما فوق العاده بود. آندو درد می کشید و دستش را طوری نگه داشته بود که دقیقا به نظر می رسید یا شکسته یا از جایی در رفته. در آن لحظه و بعد تر که خبر شکستگی استخوان ساعدش را شنیدیم یاد فرانتس بکن باوئر مشهور و بزرگ افتادیم که با دست شکسته و با آتل برای تیم ملی آلمان غربی آن هم در جام جهانی بازی کرد تا در تاریخ جاودانه شود.
بدون شک آندو با این رشادت ها می تواند جان سخت ترین بازیکن تیم ملی لقب بگیرد و حالا که صعود با فداکاری های اینچنینی او میسر شده همه دوستداران تیم ملی و تیموریان امیدوارند زمان استراحت و دوری او از فوتبال طولانی نشود