ملت ایران: وقتی حرف از جدال های سنتی به میان می آید به خودی خود حساسیت ها بالا می رود. حال آنکه به این حساسیت اهمیت حضور در جام جهانی هم اضافه گردد. اهمیت مسابقه دو غول فوتبال آسیا که از دیرباز رقابت سختی با هم داشتند صد چندان شده تا هیچ نتیجه ای از قبل برایش قابل پیش بینی نباشد.
البته ایران - کره جنوبی تنها نبرد بر سر رسیدن به جام جهانی برای ما نیست. با توجه به دو بازی گذشته تیم ملی که به نظر بسیاری از کارشناسان در بالاترین سطح ممکن بودیم و جوّ فعلی کشور از لحاظ روانی در شرایط بسیار ایده آلی قرار داریم. به همه این ها اضافه کنید برتری بر کره جنوبی مغرور در آزادی آن هم با ده نفر.
در این میان جنگ های لفظی مربیان و کاپیتان های دو تیم نیز بر پیچیده تر شدن اوضاع افزوده است. وقتی کره ای ها اولسان را به سئول ترجیح می دهند یعنی نصف این بازی فینال گونه در خارج از میدان است. به همین دلیل جدال با کره یبش از ۹۰ دقیقه خواهد بود و دقیقاً به همین دلیل فرسایشی. پس این جدال حیثیتی یک جنگ تمام عیار است. برای برتری در این جنگ روانی بیش از هر چیز به هوشیاری و حفظ تمرکز نیازمندیم که در راه رسیدن به این امر نقش با تجربه ها خیلی بیشتر از سایرین خواهد بود. شاید به همین خاطر آرزو می کردیم کاش مجیدی و کریمی برای این بازی خاص می بودند.(چیزی مانند حضور نامجو مطلق و زرینچه در ملبورن)
کسی دوست ندارد اما شاید غیبت رحمتی درون دروازه در این دیدار بزرگ احساس شود، چه در دیدارهای گذشته رحمان محک جدی نخورد و در دیدار بزرگ اولسان او بزرگترین چالش دوران حرفه ایش را تجربه خواهد کرد.
البته که کی روش نقش محوری در این جدال بازی خواهد کرد و به خوبی تمام مسائل را زیر نظر گرفته. همان طور که نبردش را با چو از هفته ی گذشته و به صورت لفظی آغاز کرده است. اما درون زمین و در طول ۹۰ دقیقه هم هیچ اتفاقی نباید ذهنیت بازیکنان را به هم بریزد. با توجه به آنکه امکان ثبت هر نتیجه ای در دیدار همزمان ازبکستان - قطر وجود دارد، ملی پوشان باید از قبل این ذهنیت را داشته باشند که راه صعود مستقیم به برزیل نه از تاشکند که از اولسان و نه به واسطه یک بازی جوانمردانه از قطر که به یک بازی غیورانه از خودمان بستگی دارد.
فقط کافی است بازیکنان بدانند دیدار مقابل کره از آن بازی هایی است که در تاریخ ثبت خواهد شد و چه فرصتی بهتر از این برای جاودانگی! حالا که هوا خوب است، فضا خوب است، از آن مهمتر، حال همه مان خوب است، وقتش رسیده که پس از هشت سال طاقت فرسا یک جشن ملی دیگر را به فاصله چند روز تجربه کنیم.