کماکان مقصر اصلی شکست پرسپولیس داور قلمداد می شود. واقعیتی که غیر قابل کتمان است. صالحی بهترین داور فصلاشتباه می کند و علیه پرسپولیس پنالتی می گیرد تا همین پنالتی زمینه ساز شکست پرسپولیس شود. دقیقا مثل اشتباهاتی که نه این فصل بلکه چند سالی است که گریبانگیر پرسپولیس شده است. پنالتی مقابل سایپا مثل بازی با ذوب آهن حداقل یک امتیاز را از پرسپولیس می گیرد تا نقش اشتباهات داوری در شکست پرسپولیس پررنگ شود. همین باعثمی شود تا سرخ ها مدعی باشند که حداقل ۲ امتیاز این فصل را با اشتباهات داوری از دست داده اند. اخراج نشدن بازیکن استقلال خوزستان در مصاف هفته دوم، اخراج نشدن هادی عقیلی و پنالتی های سوخته بازی سپاهان، عدم تکرار پنالتی عالیشاه، اعلام اشتباه خطایی که منجر به گل ذوب آهن شد و پنالتی

دقیقه پایانی اشتباهی علیه پرسپولیس در بازی ذوب آهن و حالا اعلام پنالتی اشتباه علیه پرسپولیس در مصاف با سایپا همه اشتباهات داوری زنجیره ای بوده که سرخ ها را به این روز انداخته و حداقل ۲ امتیاز از این تیم گرفته است. اما به راستی این اشتباهات چند امتیاز را می توانست به این تیم بزرگ برگرداند؟ این یک واقعیت است که اگرداوری ها اینقدر بد نبود نهایتا پرسپولیس با دو یا سه امتیاز بیشتر در میانه های جدول جا می گرفت نه رده اول یا دوم.

شکی وجود ندارد که پرسپولیس از بابت اشتباهات داوری در چهار بازی این فصل متضرر شده و بازیکنان، هواداران و به ویژه برانکو و دوستدارانش می توانند مدعی باشند کهحق شان پایمال شده است. اما اگر بخواهیم کمی منصفانه و حرفه ای، عملکرد پرسپولیس را نقد کنیم باید برای این سوال پاسخ درستی بیابیم که به راستی جدا از بحثداوری آیا کیفیت فنی پرسپولیس به خصوص آنچه مقابل سایپا نشان داد با بالای جدول هم خوانی دارد؟ آیا پرسپولیس با این نمایش ها حتی در روزهایی که خوش شانسباشد و توپ هایش داخل چهارچوب باشد و تبدیل به گل شود و داور علیه اش پنالتی نگیرد، می تواند یک تیم مدعی لقب داده شود؟ آیا پرسپولیس با این نوع بازی شایسته قهرمانی است؟

کافی است یک بار دیگر جریان ۹۰ دقیقه ای بازی با سایپا را تماشا کنیم و به این واقعیت اعتراف کنیم که این بدترین ۹۰ دقیقه این فصل سرخ ها بوده و نمایش این تیم مقابل مجموعه نه چندان منسجم جلالی دور از تصور بوده است. در حالی که سایپا فوتبال خوبی ارائه نداد و در فاز دفاع و حمله حرفی برای گفتن نداشت، پرسپولیس آن قدر بد بود که برد را به این تیم بفرما زد و حریف هم روی هوا سه امتیاز بازی و در نهایت پیروزی را قاپید. شکست چهارم پرسپولیس در حالی رقم خورد که تیم برانکو در فاز حمله و دفاع فوق العاده ضعیف و پراشتباه بود و در دقایقی طولانی از بازی می شد بهراحتی از پای تلویزیون بلند شد و از خیر تماشای این بازی مایوس کننده گذشت.

یک ساعت اول بازی به قدری بد و کسالت آور بود که مزدک میرزایی با آن همه احتیاط در گزارش هم به سیم آخر می زد و به بد بودن بازی اشاره می کرد. عجیب اینکه این بد بودن تا پایان حداقل از جانب پرسپولیس تغییری نکرد و روند بازی این تیم حتی بعد از دریافت گل تغییری نکرد. اگر تا همین چند هفته قبل و به خصوص بازی با ذوب آهن، حامیان برانکو مدعی بودند که پرسپولیس خوب بازی می کند و عواملی غیر فنی همچون بدشانسی، داور بد و حتی آه و نفرین باعثعدم نتیجه گیری پرسپولیس است، حالا و طی ۲ بازی اخیر، پرسپولیس آن قدر بد بازی کرده که دوست داران ایوانکویچ نتوانند مثل سابق از بازی زیبا اسم بیاورند. در همین دیدار با سایپا در ساق های بازیکنان نوعی رخوت و کندی دیده می شد. نه کارهای ترکیبی در تیم این مربی گران قیمت دیده می شود و نه ذره ای شادابی در حملات. نبود تاکتیک و برنامه مشخص هفته هاست که پرسپولیس را آزار می دهد و مرور دوباره بازی های این تیم ثابت می کند که بیش از ۷۰ درصد گل های این تیم بر روی خلاقیت های فردی شکل گرفته است. مقابل سایپا و حتی پیکان، بیشتر بازیکنان از سر رفع تکلیف به هم پاس می دادند و انگار برای رسیدن به پیروزی نه توان داشتند و نه به لحاظ ذهنی وروانی آماده بودند. پنالتی هایی که از روی خلاقیت های فردی برای این تیم گرفته می شود بیش از ۴ ماه است که هدر می روند و هیچ راه حلی برای آنها تدارک دیده نشده است.

برانکو و یارانش مدعی اند که مرد کروات نمی تواند خودش پشت ضربات ایستاده و آن ها را تبدیل به گل کند اما مربی که بیش از میلیاردها تومان حضورش در ایران و پرسپولیس برای این باشگاه هزینه داشته، نباید بعد از چندین ماه مشکلات این تیم را رفع کند؟ آیا قرار است مشکل پنالتی های پرسپولیس همچنان نوع گلری و اشتباهات فردی ابراهیم میرزاپور در زمان سرمربیگری برانکو در تیم ملی همچنان لاینحل باقی بماند؟

در نوع فوتبال پرسپولیس به غیر از نا آمادگی بدنی و ناهماهنگی های ناشی از مسائل فنی، نوعی انفعال آزاردهنده دیده می شد که مشخص نیست از کجا نشأت می گیرد. پرسپولیس که به خاطر تغییر سیستم اشتباه برانکو همچنان می بازد و می بازد، در این دیدار با بازی های قبلی اش تفاوت های آشکاری داشت.

بازیکنانی که بعد از تنها برد خود در این فصل در یک اقدام هماهنگ درباره مطالباتشان صحبت کرده و حتی دست به اعتصاب زده بودند، بعد از گرفتن بخشی از مطالباتشان دو بازی ضعیف مقابل پیکان و سایپا ارائه دادند که در یکی برد خفیف مقابل تیم دسته اولی و در دیگری شکستی تلخ در لیگ برتر به دست آمد.

بازیکنان سردرگم، سیستم اشتباهی، سرمربی منفعل و اشتباهات داوری همه و همه دلایل این نتایج ضعیف هستند و از همه مهم تر اشتباهات برانکو در فصل نقل وانتقالات که خیلی ها جذب بازیکن توسط او را چندان فنی نمی دانند. وگرنه عدم جذب بازیکنانی چون سید جلال حسینی، میثم مجیدی، رحمان احمدی، میلاد محمدی و …که حاضر بودند با یک اشاره پرسپولیسی شوند یا اعلام بی نیازی به ادامه همکاری با بازیکنی چون گابریل تنها به خاطر رد کردن بازیکنان خارجی برای جذب بازیکنان خارجیموردنظر خود او که اتفاقا به شدت هم بی کیفیت هستند چه تعبیر دیگری جز مسائل غیر فنی می تواند داشته باشد؟

حالا دیگر برانکو و متحدانش نباید با منحرف کردن اذهان به اشتباهات داوری از ضعف های فنی پرسپولیس که مربوط به کادرفنی و بازیکنان می شود به راحتی عبور کنند.

ضعف ها و ایراداتی که خود بازیکنان و مربیان هم به آن معترفند اما وقتی می بینند بحثهای مربوط به داوری این گونه مورد توجه قرار می گیرند و برخی رسانه ها دوست دارند بیشتر به این مسائل بپردازند، آنها هم در همین جریان شنا می کنند تا کسی حرفی از کاستی هایشان نزند.

تیمی که نه مثل سابق که برانکو و یارانش مدعی بودند خوب بازی می کند و می بازد، حالا نه تنها خوب بازی نمی کند بلکه همچنان می بازد. پرسپولیس نه آن روزها میبرد نه این روزها.