فوتبال ایران سال هاست به صورت دولتی اداره می شود و اکثر باشگاههای حاضر در آن از منابع دولتی تامین می شوند. در میان تیم های مورد بحث، گروهی از تیم ها شرایط متفاوتی دارند و از لحاظ منابع مالی به نسبت همنوعان خود وضعیت بسیار مطلوبی دارند. وجود چنین تبعیضی بین تیم های دولتی بحثبسیار جالبی است که البته پاسخ آن بر همه پوشیده است. برای مثال تیم نفت مسجد سلیمان در شرایطی که همانند تیم هایی چون استقلال، پرسپولیس و سپاهان به صورت دولتی اداره می شود به هیچ عنوان از لحاظ مالی قابل مقایسه با این تیم ها نیست. در حالیکه سالیانه شاهد خرج های هنگفت تیم های دولتی در بازار نقل و انتقالات و برگزاری اردوهای داخلی و خارجی هستیم، تیمی چون نفت مسجد سلیمان از تامین حداقل هزینه های موجود برای بقا در لیگ برتر نیز عاجز است.

وجود تفاوت میان دریافتی های تیم های دولتی علامت سوال بزرگی است که در فوتبال ایران وجود دارد که پاسخ روشنی برای آن وجود ندارد. ابهام بزرگی که در این مورد وجود دارد این است که با وجود منبع مالی یکسان چرا باید بین تیم های دولتی مختلف این اندازه تبعیض وجود داشته باشد؟ ذکر این نکته در این مورد ضروری است که وزارت ورزش بارها اعلام کرده که دیگر قصد کمک به تیم های فوتبال دولتی را ندارد اما در عمل شاهد افزایش مقادیر این کمک ها به تیم هایی خاص هستیم که تناقض بزرگی میان حرف و عمل مسئولین به وجود می آورد.

در حالیکه فوتبال ایران و در راس آن دو تیم استقلال و پرسپولیس به شدت برای خصوصی شدن تحت فشار هستند، وجود چنین بحثی نشان از این دارد که شرایط پیچیده تر از چیزی است که تصور می شود و برای خصوصی سازی این تیم ها علاوه بر عملیات مالی مربوط به واگذاری مشکلات دیگری نیز وجود دارد که هنوز در آنها ابهام اساسی وجود دارد. به طور کلی در فوتبال امروز ایران شاهد تبعیض آشکار بین تیم های دولتی هستیم که همانند یک الاکنگ، صعود گروهی از تیم ها را به قیمت سقوط گروهی دیگر ممکن ساخته است.