مرتضی پورعلی‌گنجی جدا از اینکه بازیکن شاخص تیم‌ملی در جام ملت‌های آسیا بود، یکی از بچه‌های نیک روزگار است. او پسر خوبی است اما همه این تعریف و تمجیدها نباید باعثغره شدن یک بازیکن به خود شود.

از پورعلی‌گنجی در این مدت بسیار نوشته‌ایم و کارشناسان فوتبال هم او را تحسین کرده‌اند. با اینکه پورعلی‌گنجی بازیکنی جوان و طبعاً کم‌تجربه است اما به عنوان شاگرد کارلوس کروش و سپس علیرضا منصوریان توقع بیشتری داریم.

بازیکنان بزرگ در مواقع حساس باید بیشتر از همیشه خود را کنترل کنند. پورعلی‌گنچی در بازی نفت تهران و پیکان از کوره دررفت و به تخت سینه کمک‌داور کوبید اما این حرکت از یک بازیکن ملی بعید است. چنین حرکاتی در مورد همه بازیکنان امری مذموم و غیراخلاقی محسوب می‌شود، چه برسد به پورعلی‌گنجی که بازیکن شاخص و ملی ماست.

او در جام ملت‌های آسیا و هنگام زدن یک گل به سمت تماشاگران رفت. این حرکت یک عکس‌العمل احساساتی بود و طبعاً رفتن او به سمت کمک‌داور هم یک کار احساساتی است اما ما برای پورعلی‌گنجی که طبعاً آرزوهای بزرگی در فوتبال ایران دارد می‌خواهیم بر این احساسات زودگذر غلبه کند و به این آسانی دم به تله ندهد.

پسر خوب! هنوز برای تو زود است که عصبانی شوی و در یک بازی به سینه کمک‌داور یک مشت محکم بزنی. این کارها از تو بعید است…