گروه ورزشی مشرق -مشکل از جایی شروع شد که ما ماجرای تیم ملی والیبال و ولاسکو را تبدیل کردیم به یک فیلم هندی. وقتی او به حرف رئیس جمهور کشورش گوش داد و برای نوسازی والیبالشان راهی خانه شد، گروهی از اهالی ورزش و البته برخی رسانه ها از رئیس جمهور ایران خواستند که نگذارد ولاسکو برود. البته بعدها وزارت ورزش هم درست در زمانی که تیم ملی والیبال به مرحله دوم قهرمانی جهان صعود کرد، در تحلیلی برای توجیه مخالفت خود با کی روش از ولاسکو به عنوان نمونه ای موفق نام برد، این در حالی است که در تحلیل نهاد رسمی ورزش کشور جایی برای توان و انگیزه بالای بازیکنان ملی والیبال وجود نداشت!

حالا ما تیمی را که ولاسکو رفته بود آن را بسازد، برده ایم، آن هم در ۳ ست متوالی و البته با ۱۰امتیاز اختلاف؛ معنی اش اینکه کواچ از ولاسکو بهتر است؟ اگر او روزی خواست از تیم ملی والیبال ایران برود باید از بالاترین مقام اجرایی کشور بخواهیم که وی را بازگرداند؟! اصلا این پیروزی ها به ولاسکو و کواچ و قبلتر از آنها ارتباط دارد؟ ماجرای والیبال ایران چیست که امروز در روزی که کشتی - ورزش سنتی ایران - نمی تواند مقام از دست رفته را تکرار کند، یک تنه ورزش ایران را جهانی کرده است. موفقیت والیبال بی شک محصول برنامه ریزی و همکاری مشترک یک تیم است. این مسئله معطوف به یک فرد، مدیر، سرمربی و یک به یک بازیکنان نیست.تیم بودن و یکی بودن همه این افراد در طول ۲۰ سال حرکت به سوی رشد و توسعه والیبال، کار را به جایی رسانده است که هم در لیگ جهانی و هم مسابقات جهانی موفق بوده و امروز به عنوان یک «سرمایه اجتماعی» و الگوی پیشرفت بومی و ملی در ورزش ایران مطرح است.


در مرحله اول آنچه در والیبال رخ داده است «حس همکاری و اطمینان» در فدراسیون بود؛ از ابتدایی که طرح توسعه والیبال در اوایل دهه۷۰ تدوین شد و تا ادامه آن در همه دوران ها، این حسن همکاری و اطمینان در میان خانواده والیبال موج می زند. استفاده درست از پتانسیل های نیروهای انسانی و تداوم نسلی و بین نسلی والیبالیست های کشورمان در رده های مختلف نشان از تدوین درست برنامه بود.
نکته بعدی این که در طول ۲۰سال، تنها ۲رئیس فدراسیون در والیبال حضور داشته اند. ثبات مدیریتی در کنار آرامش در این رشته ورزشی رمز دیگر موفقیت والیبال است. امروز اما والیبال ایران به عنوان سرمایه اجتماعی، الگوی مناسبی برای توسعه ورزش کشور و در کنار آن یک برند جهانی برای ایران عزیز هست؛ جایی که با افتخار پرچم زیبای ایران بالاتر از کشورهای بزرگ جهان قرار دارد. پسباید وزارت ورزش به عنوان نهاد رسمی ورزش کشور تحلیل های بی محتوا را کنار بگذارد، فدراسیون والیبال از این پس – چون گذشته - از سرمایه اجتماعی که خود ساخته است با تداوم «حس همکاری و اطمینان»، نگهداری کند و البته اهالی ورزش بدانند که موفقیت تنها توسط یک مربی خارجی یک شبه به دست نمی آید و گروهی را پشت سر خود دارد.

* مصطفی شوقی