آنچه در هفته اول از دو تیم راه آهن و نفت دیدیم شباهتی عمده به هم داشت. هر دو تیم نسبت به دارایی های خود در لیگ سال گذشته ضعیف تر شده بودند. اگر نفت تهران برابر پرسپولیس مساوی کرد به خاطر ضعف مفرط پرسپولیس در هفته اول بود و اگر راه آهن یک نیمه از استقلال پیش بود و در نهایت دو بر یک باخت تنها به خاطر سبک ارائه ی بازی استقلال در هفته اول بود که ستارگان قدیم و امروز آبی پوشان هنوز به هماهنگی نرسیده بودند.

راه آهن و نفت مقدرات خود را در روی نیمکت طی سالهای گذشته بارها دست به دست کردند. نفتی ها در چهار سال اخیر حسین فرکی، منصور ابراهیم زاده، یحیی گل محمدی و راه آهن در سه سال اخیر علی دایی، منصور ابراهیم زاده و حمید استیلی را به عنوان سرمربی در اختیار داشته اند؛ در حالی که سرمربیان هر دو تیم که سازندگان خط میانی تیم ملی موفق سالیان ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ تیم ملی فوتبال بوده اند، هر دو حرف از روزهای خوب و نرسیدن تیم هایشان به آمادگی آرمانی میزنند، شانس نفت به خاطر بهره مندی از بضاعت انسانی بالاتر، مدیریت منسجم تر در مجموعه کلان مدیریتی و تغییرات کمتر اندکی بیشتر مینماید.

طبق شنیده ها مسوولان تیم راه آهن حق رسمی و اداری مدیریت در این مجموعه را ندارند و بر اساس اصطلاح اجتماعی امروز " همه چیزشان " روی هوا است. غلامرضا رضایی زننده گل هفته گذشته نفت برابر راه آهن در اولین روز از سی سالگی خود انگیزه های بسیار برای شیرین کردن روز تولدش دارد.