ملت ایران: " هنگامی که فوتبالیست بودم. گاها توپ زیر پایم قرار می گرفت و نمی دانستم چه تصمیمی بگیرم و توپ را باید به چه کسی برسانم و همین باعثمی شد تا توپ به تیم حریف برسد. و نزد هواداران و ‌سرمربی احساس شرمندگی کنم. به همین دلیل به خود قول دادم هنگامی که سرمربی شدم اجازه ندهم بازیکنانم در چنین شرایطی قرار بگیرند. و اگر بازیکنی توپ را از دست بدهد مقصر نیست. بلکه مقصر بازیکنان دیگر هستند که در موقعیت مطلوب قرار ندارند. " این گفته، یکی از آموزنده ترین گفته های سال های گذشته آنتونیو کونته سرمربی یوونتوس است که در دیدار اخیر آنها برابر بایرن رعایت نشد.
بایرن مونیخ در همان دقیقه اول روی ضربه تغییر مسیر یافته آلابا در برابر مهمان خود به گل رسید. اما تا قبل از تعویض تونی کروس که ظاهرا وظیفه یارگیری پیرلو را نیز بر عهده داشت این یوونتوس بود که در حال شکل دادن به بازی خود و گرفتن نبض بازی در آلیانز آرنا بود. اما تعویض اجباری کروس در همان دقایق ابتدایی و ورود روبن به زمین، باعثتغییر جریان بازی به سود بایرن شد و تیم آلمانی توانست حملات مرگباری را بر روی دروازه بانوی پیر ترتیب دهد.

در ادامه دلیل این تغییر جریان بازی را بررسی میکنیم. یوونتوس با همان سیستم همیشگی خود یعنی ۲-۵ - ۳ به زمین آمده بود. تا قبل از ورود روبن به زمین، این یوونتوس بود که بیشتر در نیمه حریف دیده می شد. اما پس از ورود مرد هلندی، سیستم کونته، به یک سیستم شکست خورده و ایده آل برای نفوذ بایرن از جناحین تبدیل شد. اورلب کردن دو مدافع کناری بایرن، و دادن حق انتخاب های بیشتر به روبن و فرانک ریبری باعثشد تا بایرن به طور مرتب از کناره ها بر روی دروازه بوفون توپ بریزد. در اجرای این تاکتیک بازیکنان بایرن بدون نقص عمل کردند و از حمایت کافی توسط مولر و ماندزوکیچ برخوردار بودند. و شاید اگر روبن در زدن ضربات نهایی یک مقدار با دقت تر عمل می کرد بایرن می توانست با نتیجه ای پر گل از سد صدرنشین سری آ بگذرد.

در مقابل یوونتوس در کناره ها برتری تاکتیکی نداشت. لیخت اشتاینر به شدت به یک وینگر روی دست خود احتیاج داشت. اما عدم حضور چنین بازیکنی باعثشد تا بازیکن سابق لاتزیو برای نفوذ، بیشتر به توانایی های فردی خود تکیه کند. در سوی دیگر پلوسو به تنهایی در برابر فیلیپ لام و روبن شکننده ظاهر شد و کیه لینی نمی توانست یک حامی خوب و مناسب در پشت سر او در هنگام بازیسازی و دفاع کردن باشد. این مسئله باعثنفوذ های پی در پی آرین روبن از کناره ها با حمایت فیلیپ لام شده بود. انتظار می رفت کونته فکری به حال این مشکل کند و راه حل سرمربی جوان بیانکونری باز شدن مارکیزیو و ویدال به دو کناره ها بود که این موضوع باعثشد پیرلو عملا توانایی های خود را از دست بدهد و معمولا توپ از دست بدهد. چیزی که با آن بیگانه است! از سوی دیگر کوایارلا به همراه ماتری بازیکنان مناسبی برای فرارهای طولی نبودند و همچنین این دو ضعف مفرطی در بازیسازی تیمی در میانه های زمین داشتند. و معمولا ماتری توپ ها را از دست می داد و دست ها را به نشانه اعتراض به همبازیان خود رو به بالا می برد.

هاینکس که در ابتدای بازی، برای بازیسازی از مرکز زمین به مشکل خورده بود. هنگامی که ضعف یوونتوس در کناره ها را به طور کامل حس کرد تصمیمی شگفت انگیز اتخاذ کرد. پس از نزدیک شدن ویدال و مارکیزیو به کناره ها، بیشتر شواین اشتایگر را به عنوان پوشش دهنده سمت چپ خط دفاعی بایرن مشاهده کردیم و هاینکس به آلابا و ریبری برای نفوذ آزادی کامل داده بود!

در نیمه دوم پس از ورود ووچینیچ به زمین مقداری از مشکلات بازیسازی یوونتوس کاسته شد. و این میرکو ووچینیچ بود که در چند صحنه توانست نظم دفاعی بایرن را بر هم بزند. هر چند ریبری در اولین حرکت میرکو ووچینیچ در عمق بسیار موفق عمل کرد و با یک تکل عالی بازی را به سود بایرن برگرداند. اما شاید تنهاترین حمله مدرسه ای یوونتوس در دومین پا به توپ شدن میرکو ووچینیچ شکل گرفت که مهاجم مونته نگرویی پس از پیمودن یک مسافت عرضی از بی نظمی خط دفاعی بایرن استفاده کرد و با دید باز، توپ را به سمت راست ارسال کرد و در آنجا لیختن اشتاینر پس از نفوذ با یک پاس رو به عقب ویدال را در موقعیت شوت زنی قرار داد هر چند ضربه آرتور ویدال، توسط نویر برگشت داده شد. این جدی ترین و مهمترین حمله یوونتوس برای گلزنی بود که توسط میرکو ووچینیچ پی ریزی شد.

از سوی دیگر جیووینکوی سرعتی آماده بود تا به دنبال پاس های بلند پشت مدافعین بایرن استارت بزند و این برنامه باعثشد تا خط دفاعی بایرن عقب نشینی کند و فاصله اش با خط حمله خودی زیاد شود و از تراکم میانه زمین کاسته شود و فضای لازم به منظور بازیسازی در اختیار هافبک یوونتوس قرار بگیرد. این در حالی بود که در زمان حضور ماتری و کوایارلا، مدافع های پیش تاخته بایرن اجازه چرخش و پا به توپ شدن به مهاجمان یوونتوس نمی دادند و در نبرد برای پاس های عمقی که معمولا توسط پیرلو ارسال می شد نیز از مهاجمان یوونتوس موفق تر عمل می کردند.

کونته در ادامه با ارسال پوگبا به زمین بازی، سیستم خود را به شکل ۲-۴ - ۴ خطی تغییر داد و این مسئله باعثشد بازیکنان کناری یوونتوس در اواخر بازی بتوانند قفل تاکتیکی بایرن را بشکنند و در کناره ها برای نفوذ با رقبای آلمانی خود رقابت کنند. پس از اجرا شدن این برنامه کیه لینی توانست چند بار از سمت چپ به همراه مارکیزیو تا نزدیکی محوطه جریمه بایرن نفوذ کند. و در سمت دیگر زمین این لیخت اشتاینر بود که با حمایت ویدال توانست خود را به محوطه جریمه بایرن برساند و پس از برخورد با دنته درون محوطه جریمه یک صحنه مشکوک به پنالتی را رقم بزند.
با این حال تفوق تاکتیکی بایرن بر یووه قابل توجه بود. آنها بخت زیادی برای حضور در نیمه نهایی دارند مگر نکه اتفاقی مثلا بازی برگشت مقابل آرسنال برایشان رخ بدهد.

گل