به گزارش سرویس خبرورزشیملت ایران: دروازهآرسنال۵ بار در آنفیلد باز شد. آنها در این فصل یک بار دیگر با دریافت ۶ گل، شکست سنگینی از من سیتی خوردند. توپچی ها سابقه کیسه گل شدن را پیش از این هم داشته اند، ۸ تایی معروف برابر منچستر یونایتد. و شکست های سنگین برابر بارسلونا در نوکمپ که هربار باعثمی شد پیروزی های تیم لندنی در خانه کفاف صعود به دور بعدی لیگ قهرمانان را ندهد.
یک نقطه مشترک در تمام این شکست ها وجود دارد. مساله بسیار ساده ای که از چشم پروفسور فرانسوی… نه، باور اینکه ونگر متوجه این موضوع نشده بسیار سخت است، شاید او به دلیل طرز تفکرش و فلسفه کاریش چشم خود را روی این واقعیت بسته است که تیم جوان او در دیدارهای بزرگ، در خانه حریفان، از نظر آمادگی ذهنی نا آماده به میدان می رود. برابر سیتی در اتحاد، مقابل منچستر در اولترافورد، بازی های برگشت برابر بارسلونا و این آخری در آنفیلد.
فقط همین؟
در بازیلیورپولو آرسنال، شاگردان آرسن ونگر به حریف اجازه دادند تا در مدت ۹۰ دقیقه، ۲۱ ضربه به سمت دروازه آنها بزنند.(کمتر از هر ۵ دقیقه، یک ضربه!) تیمی که اساس فوتبالش بر پایه مالکیت توپ است، باید بداند لو دادن توپ در هر نقطه ای از زمین یعنی اهدای فرصت ضد حمله به حریف.(روی گل سوم، اوزیل توپ را در میانه های میدان از دست داد.) به خصوص در برابر رقبای قدرتمند و بازیکنان بزرگ که بلدند چگونه از کوچکترین فرصت، بزرگترین بهره را ببرند. عجیب هم نیست که در چنین شرایطی بازیکنان حریف مرتب در موقعیت تک به تک قرار گیرند و خوب ضرباتشان در چهارچوب باشد و هرچه ضربات در چهارچوب بیشتر، شانس به گل رسیدن هم بیشتر.(۱۲ ضربه لیورپولی ها داخل چهارچوب بود که ۷ تای آن توسط شچسنی مهار شد.)
مشکل آرسن و آرسنال کجاست؟
اما مشکل اساسی لو دادن توپ های حیاتی هم نیست! آرسنال در نمایش فاجعه بارش در آنفیلد بازهم ۵۸% مالکیت توپ را در اختیار داشت در حالی که ۸۷% پاس هایشان صحیح بود، اما نتیجه… شاید مشکل اصلی آرسنال در چنین شکست هایی را می توان از کم تجربگی و جوانی بازیکنانی دانست که آرسن ونگر آنها را به میدان می فرستد. هرچند او به خوبی می داند تجربه نقشی حیاتی در چنین دیدارهایی ایفا می کند اما شاید غرور و لجبازی خاص ونگر، به مربی فرانسوی این اجازه را نمی دهد که کمی از جوانگرایی اش در بای های بزرگ بکاهد. او دوست دارد با همان جوان هایش مچ رقبا را بخواباند حال آنکه آرسنال با بازیکنان جوانش وقتی از رقیبی بزرگ(این برای بازی با تیم های پائین تر از سطح آرسنال صدق نمی کند.) چند گل عقب می افتد بدجوری قافیه را می بازد. داشتن نفرات با تجربه ای درون زمین در لحظاتی اینچنین به شدت تاثیرگذار است. بزرگترهای تیم می توانند روحیه از دست رفته و غرور از بین رفته را به تیم برگردانند. بهتر نبود از تجربه روسیچکی، پودولسکی و حتی فرمایلن ناآماده برای این دیدار خاص استفاده می شد؟
تجربه به سن و سال است؟
بله، حضور نفرات با تجربه در دیدارهای بزرگ و حساس تعیین کننده و سرنوشت ساز است اما منظورمان از تجربه سن و سال نیست! در همین دیدار آرسنال و لیور، میانگین سنی آرسنال در حد نرمال(تقریباً ۲۶ سال) قرار داشت، در حالی که میزبان با میانگین سنی کمتری(چیزی در حدود ۲۴) پای به میدان گذاشته بودند اما در تیم قرمز پوش بندر آنفیلد تعداد نفراتی که سابقه حضور و تجربه چنین رقابتی را داشتند به مراتب بیشتر از میهمان بود. به خصوص این مساله برای ارکان تیم صادق بود. تجربه جرارد، سوارز و حتی اسکرتل در چنین رقابتی را با پرمرته ساکر، اوزیل و ویلشر مقایسه کنید. اوزیل که باید نقشی تعیین کننده در تیم ایفا می کرد، خود پس از گل سوم حریف آگاهانه از جریان بازی کنار کشید و خیلی زود تسلیم شد. شاید بتوان گفت تعصب به پیراهن در چنین زمان هایی می تواند کارساز باشد.
آرسنال مفتضحانه باخت، صدر را به همشهری آبی پوشش واگذار کرد و با این شرایط باید ۴ روز دیگر از من یونایتد پذیرایی کند و سخت تر از آن میزبانی از بهترین تیم باشگاهی حال حاضر جهان یعنی بایرن مونیخ. آیا آرسن ونگر بازهم این شکست سنگین و تلخ را فراموش خواهد کرد و یا اصلاً آرسنال او با این وضع در این فصل، طلسم جام نگرفتن هایش را می شکند؟