به گزارش سرویسورزشیملت ایران، این روزها، حتی خود امیر هم باور دارد که این استقلال، ناخوش ترین استقلال سالهای سرمربیگری اوست. تیمی که سردی بازی هایش از سرمای زمستان بیشتر نباشد، کمتر نیست. تیمی که هرچند تا به اینجا نسبتا خوب امتیاز جمع کرده، اما واقعیت این است که نه خوب بازی می کند نه دوست داشتنی است. دوست داشتنی نیست، چون غیر استقلالی ترین استقلال همه ی ادوار لیگ برتر است. برای بازی های زشتش هم دلیل به اندازه کافی وجود دارد، دلایلی که ظاهرا کمتر هم به امیر قلعه نویی مربوط می شوند. شاید در این روزهایی که استقلال به محله برو و بیا بیشتر شبیه است تا باشگاه فوتبال، در چهارراه حوادثتنها کسی که سربلند از این معرکه جان سالم به درمی برد، امیر قلعه نویی است. زیرا در دید همگان امیر قلعه نویی تا همین جای کار هم با لشگر مصدومان و مجروحان و از دست رفته هایش، بد نتیجه نگرفته و با فرض اینکه استقلال جامی را هم به دست نیاورد، امیر چیزی از دست نمی دهد. در واقع، امیر بازی برد - برد را از بازی فوتبال بهتر بلد است…
در این شرایط و در نگاه اول، اینطور به نظر می رسد که اگر قلعه نویی یک جام هم بگیرد، شق القمر کرده و در غیر اینصورت حتی با کسب سهیه آسیایی هم به هیچ وجه برچسب شکست به او نخواهد چسبید. در این میان تنها چیزی که مسکوت به حال خودش رها خواهد شد، خریدهای نه چندان خوب یا به معنای درست تر، بد امیر قلعه نویی است. خریدهایی که نه هواداران را راضی کرد و نه شاید خودش را. بازیکنانی که اول فصل تحت لوای پازل تاکتیکی به استقلال آمدند و جز نمایش تصویری گنگ هیچ چیزی دیگری ارایه ندادند. در واقع هیچکس نمی داند فلسفه پیوستن نیکبخت و نوری و اکبرپور و جشمیدیان و لاوره و نظری در ابتدای فصل به استفلال چه بود. بازیکنانی که در افت و شکست های این روزهای استقلال و حذف از جام حذفی نقش پررنگی دارند. البته در نیم فصل هم، استقلال باز از همان سوراخ قبلی گزیده شد و کبه و اولادی و غلام نژاد را خرید تا قوز بالا قوز امیر تکمیل شود و گره کورش، کورتر. تا امیر به دست خریدهای بدش بشود، اسیر. در واقع امیر قلعه نویی که در توانایی هایش کمتر شکی هست، بازیکنانی را به خرید که نه تنها دستش را نگرفتند بلکه دست و پایش را هم بستند، خرید هایی که یا بازی شان تمام شده بود یا خنثی بودند یا در حد استقلال نبودند.
ولی از آنجایی که امیر بچه ی نازی آباد است و به قول خودش کم هم نمی آورد شاید باز هم بگوید براساس پازل تاکتیکی اش یارگیری کرده، ولی این پروژه هم نخ نما شده، زیرا تیمش هم بد بازی می کند هم بد حذف می شود و شاید لیگ را هم بد از دست بدهد. آنچه عیان است این است که این جورچین بدجور به هم ریخته است، جورچینی که به نظر می رسد بر اساس جورایی با خلقیات امیر جفت و جور می شود نه تاکتیک امیر و شاید بهتر است پازل تاکتیکی را پاک کنیم و به جایش بنویسیم جورچین تاکتیکی.
قصه خرید های امیر به همین جا ختم نمی شود و باید به این خریدهای بد، افرادی چون، ویسنته آرزه، عباس محمد رضایی، میثم بایو، ایمان موسوی، حسن اشجاری در فصل قبل و حتی قبل تر از آن به ابراهیم تقی پور، رامین محرم نژاد و مهدی کریمیان و میلاد نوری و… اشاره کرد. بازیکنانی که پایشان کم پول خرج نشد ولی کم به بازی گرفته شدند. در واقع این نام ها، هزینه هایی هستند که در سایه موفقیت های قلعه نویی گم شده اند. پس بهتر است در کنار تمام دلایل شکست و حذف استقلال اضافه کنیم؛
جام پرید، چون امیر بد خرید.