ملت ایران:پرسپولیسدر هفته ی بیست و چهارم لیگ برتر با یک گل مغلوب گسترش فولاد شد تا هم تعداد شکست های خود در این فصل به تعداد انگشتان یکدست برسد و هم بیش از پیش از جام قهرمانی دور شود.
مهدی تارتار هم نشان داد که راه پیروزی در برابر تیم های سابقش را بخوبی بلد است و از طرفی علی دائی هم ثابت کرد استاد باختن به دستیاران سابقش است. به هر حال به نظر می رسد با توجه به پیروزی احتمالی استقلال در برابر ذوب آهن و رسیدن اختلاف دو تیم به عدد هفت و باقی ماندن تنها ۶ هفته به پایان مسابقات، حسرت قهرمانی برای سرخپوشان پایتخت به ٧ سال برسد.
اما چندین نکته در این بازی مشهود بود. نکاتی که در سایر بازی هائی که پرسپولیس از حریف خود عقب می افتاد نیز به چشم می خورد.
١ - از دست دادن روحیه و پذیرفتن شکست: یکی از مهم ترین عواملی که باعثشده قرمز ها تنها یکبار در طول فصل گل مساوی را وارد دروازه حریفان کنند. از دست دادن روحیه و ناامیدی محض، موضوعی که به وضوح در چهره ی سرخپوشان قابل رؤیت بود و با توجه به نتایج ضعیف این تیم در سه هفته اخیر و فشار و استرس بالای موجود، در این هفته به بالاترین حد خود رسیده بود. این مورد در طول فصل باعثشده تا در چنین مواقعی عملکرد سرخپوشان، خصوصاً سه مهره ی جوانشان(صادقیان، عالیشاه، مسلمان) افت چشمگیری داشته باشد و خلاقیت و طبعاً توانائی خلق موقعیت به صفر برسد. عاملی که دلیل آنرا می توان به تجربه ی کم بازیکنان پرسپولیس در این تیم جستجو کرد و حتی علی دائی که فاکتور روحیه ی بالا تا آخرین لحظات بازی، از ویژگی های بارز دوران بازیگری اش بود را نتوانسته به این ویژگی را به شاگردان خود منتقل کند.
٢ - سردرگمی تاکتیکی: تنها کاری که پرسپولیس پس از دریافت گل انحام می دهد، زیر توپ زدن و روی آوردن به بازی مستقیم است که معمولاً برای اینکار فرزاد حاتمی نیز به جای یکی از هافبک ها وارد میدان می شود و توپ ها از جناح راست توسط ماهینی و از جناح چپ توسط عالیشاه به روی دروازه ارسال می شود. روشی که هیچگاه پرسپولیس در طول فصل از آن بهره نبرده است. علی دائی با روی آوردن به این روش که ساده ترین و کم ثمر ترین تاکتیک فوتبال است، آن هم در دقیقه ۶٠ به واقع توانائی تیمش و دانش فوتبالی خود را زیر سؤال می برد. براستی چرا تیمی مثل پرسپولیس که تکنیکی ترین بازیکنان حال حاضر فوتبال ایران را در اختیار دارد و از طرفی هیچ بازیکنی ندارد که همانند حیدری استقلال سانتر های بی نقصی ارسال کند، باید به بازی مستقیم آن هم در سی دقیقه به پایان روی آورد؟ این نشان می دهد که علی دائی هرگز نتوانسته تیمش را در چنین شرایط بحرانی کنترل کند و هرکس در زمین به ساز خود می رقصد. کما اینکه در همین مسابقه دیدیم پرسپولیس تا قبل از دریافت گل بازی نسبتاً قابل قبولی را از خود به نمایش گذاشت اما پس از گل شیرازه ی این تیم از هم پاشیده شد و همه از حسینی و بنگر گرفته تا نوری زیر توپ می زدند و از این کار تنها یک موقعیت نصیبشان شد.
در مورد تعویض های دائی و اینکه او شجاعت ریسک کردن در مواقع حساس را ندارد هم که بارها صحبت شده. او حتی در این بازی هم حاضر نشد یکی از هافبک های تدافعی تیمش(حقیقی و نوری) را بیرون بکشد و حاتمی را به جای آن ها وارد میدان کند و صادقیان را تعویض کرد تا با اینکار خلاقیت را در تیم به طور کلی از بین ببرد.
البته افت ۴ مهره ی هجومی پرسپولیس در چند هفته ی اخیر هم سهم بسزائی در این نتایج ضعیف داشته، صادقیان و مسلمان که پس از ماجرای تیم امید هنوز توانسته اند از نظر ذهنی خودرا ریکاوری کنند، عالیشاه هم پس از رهائی از بند مصدومیت هنوز با روز های خوبش فاصله دارد هرچند عملکردش از صادقیان و مسلمان بهتر بوده و خلعتبری هم که پس از بازی با ملوان دچار افت شد. این نکته نشان از وابستگی بیش از حد سرخ ها به نبوغ این ۴ مهره دارد و ثابت می کند که بیشتر امتیازات این فصل سرخ ها، روی حرکات انفرادی آن ها بدست آمده، نه کار های تاکتیکی و یک برنامه مشخص. حالا دائی و شاگردانش باید به چیزی شبیه معجزه برای قهرمانی دل ببندند.