ملت ایران: مابین صفحات زردشده کیهان ورزشی های قدیمی عکس های «اوزه بیو» رنگ متفاوتی داشت.
اوزه، مرد محبوب فوتبال نویسان قدیمی ایرانی بوده است کسی که تصویرش در بازی های معجزه آسای پرتغال در جام جهانی ۱۹۶۶ بارها در هفته نامه کیهان ورزشی منتشر شده تا الگویی برای فوتبالیست های جوان ایرانی باشد.
برای نویسندگان کیهان ورزشی اوزه بیو با لقب چسبان «پلنگ سیاه» قهرمان واقعی این جام بود. بیو اگرچه حدنصاب افسانه یی ژوست فوتن فرانسوی را که با سیزده گل آقای گل جام جهانی قبلی شده را تکرار نکرد، اما انگار نماینده ما جهان سومی ها و چپی های نصفه و نیمه در این رقابت بزرگ جهانی بود.
اوزه بیو دراین تورنمنت چند نمایش خارق العاده داشت؛ از جمله نمایش درخشانش در مقابل کره شمالی، رقابتی هیجان انگیز که با شد روع توفانی کره آغاز شد و با گلزنی اوزه بیو به پایان رسید. آنها با پنج گل کره را شکست دادند و به مرحله بعدی رسیدند.
اگر جام جهانی ۱۹۶۶ را از کیهان ورزشی های نم گرفته دنبال کرده باشید می دانید که اودیسه پلنگ موزامبیکی با شکست دو – یک مقابل انگلیس در مرحله نیمه نهایی به پایان رسید. آن وقتها انگار این شکست تلخی برای ایرانی ها بوده، ایرانی ها که احتمالا با چشمانی اشکبار مصدومیت پله محبوب ترین فوتبالیست آن روزهای جهان را در این جام جهانی نحس تحمل کرده و حذف برزیل را با کلی بغض قورت داده بودند.
در آن زمانه خیلی غریب لابد قهرمانی پرتغال یک التیام واقعی برای پدران ما بود که با قهرمانی انگلیس در جام جهانی خوشحال نمی شدند. جالب اینکه آخرین امید آنها با آلمان و فرانتس بکن باوئر بود، اما انگلیس اوج گرفته در فینال چهار – دو آلمان را برد و قهرمان شد. با این حال بیش از ستایش جفت هرست که سه گل در فینال جام جهانی زد ایرانی ها از آرژانتین، پرتغال، اروگوئه، برزیل و آلمان می خوانند و البته از بابی مور و رفتار جنتلمنانه اش که خب در بین انگلیسی ها یک آدم سوا و متفاوت بود.
اوزه بیو بعد از جام جهانی ۱۹۶۶ هم سال ها از چهره های جذاب دو مجله هفتگی ورزش ایران بود. بازیکنی که با بنفیکا به قهرمانی اروپا رسید تا همه ایرانی ها برایش لبخند بزنند و خوشحال شوند از کسب افتخار توسط یک ستاره سیاهپوست اهل مستعمره پرتغال، موزامبیک.
ما ایرانی هستیم؛ علاقمند به کاراکترهایی که پیشینه یی غیراشرافی دارند. همان طور که پله، محمدعلی و یاشین محبوب ترین چهره های ورزش جهان در بین ورزشی نویس ها و البته ورزشی خوان ها بودند. ورزشکاران سر آمدی که صدها مطلب درباره پابرهنگی شان در دوران کودکی نوشته شده بود.
امروز، نسل جوانتر، بیو و هم عصران او را نمی شناسد؛ اما آنها بودند که با نبوغ شان فوتبال را تبدیل به مهم ترین ورزش دنیا کردند. نسلس که فوتبالشان آمیزه ای از نبوغ و شرف و خون بود.
یادشان به خیر. روحشان شاد.