ملت ایران: در نوزدهمین هفته از رقابت های لیگِ برتر جزیره، منچستریونایتد به خانه نوریچ سیتی که در جدول ۷ پله پایینتر بود، رفت. مویس شاگردانش را با سیستمِ ۱-۳ - ۲-۴ راهی میدان کرد و در طرفِ دیگر کریس هویتون سیستمِ ۲-۴ - ۴ را برای این دیدار انتخاب کرد.
در شروع بازی بازیکنانِ منچستر با ارائه یک بازی مالکانه، سعی داشتند تا با استفاده از سرعتِ کاگاوا و اشلی یانگ، از کانال های کناری زمین به دروازه حریف برسند. در مقابل بازیکنانِ نوریچ در دفاع به سیستم ۱-۵ - ۴ تبدیل می شدند و با دفاعِ منطقه ای منسجم که با پیشروی به سمتِ دروازه، تراکمِ آن همراه با پرس های تک نفره و دو نفره بیشتر می شد، راه نفوذ را بسته بودند. در نتیجه تعداد پاس های متعددِ شاگردانِ مویس بیشتر در یک سومِ تهاجمی رد و بدل می شد.
اما پس از گذشتِ ۱۵ دقیقه، بازیکنانِ نوریچ مالکیت توپ را در اختیار گرفتند و حملاتِ خطرناکی از جناحینِ زمین روی دروازه حریف قدرتمند خود ایجاد کردند. در این دقایق بازیکنانِ نوریچ عمل پرس و دفاعِ منطقه ای را در یک سومِ میانی انجام دادند تا فشار مضاعفی به حریف ایجاد کنند. در نیمه دوم مویس که بازی را از دست رفته می دید با تعویض هایش تلاش کرد تا حریف را به عقب بکشاند و تا حدودی نیز موفق بود. شیاطین سرخ، پرس در یک سوم تهاجمی را به خوبی انجام دادند تا در دقیقه ۵۷، با اشتباهِ مدافعِ نوریچ در دفعِ توپ و نداشتنِ آگاهی از محیط اطراف، توپ نصیبِ ولبکِ تازه وارد شود و او گلِ پیروزی را با عبور از دروازه بان به ثمر برساند.
پس از این گل تراکم دفاعِ منطقه ای منچستر در یک سومِ دفاعی بیشتر شد و پرس های دو و سه نفره امکانِ ارسالِ مناسب را از حریف گرفت. در دقیقه ۸۷ نیز مویس با آوردنِ فلچر به جای ارناندس و تبدیل سیستمِ تیمش به ۱-۲ - ۳-۴، در برابر حملات دقایقِ پایانی حریف، مثبت ظاهر شد. این دیدار در نهایت با نتیجه یک بر صفر به سود شیاطینِ سرخ به پایان رسید. شاگردانِ مویس به سختی در این نبرد پیروز شدند تا آخرین بردِ سال ۲۰۱۳ را در خانه نوریچ جشن بگیرند.
بازیکنانِ منچستر ۲۰ ارسال از جناحین داشتند که ۳ مورد به مقصد رسید ولی بازیکنانِ نوریچ ۲۷ ارسال از جناحین داشتند که ۶ مورد موفقیت آمیز بود. از این تعداد ارسال، ۱۷ ارسال به تنهایی سهم رابرت اسنودگراس بود. او موفق شد ۴ موقعیت گل نیز خلق کند و با ۴۶ دریافت توپ و ارسال ۲۱ پاس در یک سومِ تهاجمی، نشان داد که محورِ اصلی فازِ تهاجمی تیمش بوده است.
پاس های رد و بدل شده بین بازیکنانِ منچستر به میزانِ ۸ درصد از دقتِ بیشتری نسبت به پاس های حریف برخوردار بود ولی آنها اکثر پاس ها را در یک سومِ میانی رد و بدل کردند. به عبارت دیگر هر دو تیم در یک سومِ تهاجمی به میزان مساوی پاس(۱۴۵ پاس) ارسال کردند ولی در مجموعِ کل پاس ها، پاس های بازیکنانِ نوریچ ۱۰۱ پاس کمتر بود. این آمار نشان دهنده خطرناک نبودنِ شیاطینِ سرخ به اندازه سال های قبل در این منطقه از زمین است. این مشکل به تنوع نداشتن حملاتِ آنها و عدم توانایی در تغییرِ ریتمِ بازی مربوط می شود. در سال های اخیر از دست دادنِ بازیکانِ سرنوشت ساز در این منطقه به مانند بکام، رونالدو و… در این پدیده تاثیرِ بسزایی داشته است. پایانِ دورانِ مربیگری فرگوسن نیز مشکلات را حداقل به لحاظِ روانی چند برابر کرد تا شاید یکی از ضعیف ترین منچسترهای تاریخ را مشاهده کنیم.
و حرفِ آخر…
هر سال در تعطیلاتِ ژانویه که اکثر لیگ های معتبر در سراسرِ دنیا، مسابقاتشان را برگزار نمی کنند، دیدارهای لیگِ برترِ جزیره با فشردگی بیشتری انجام می شود. مصاحبه های مربیان و بازیکنان نیز تغییری در این روند به وجود نمی آورد. پارامتری به اسمِ کارلوس کیروش نیز وجود ندارد که بر فشردگی یا عدمِ فشردگی بازیها وحتی برگزاری جام حذفی اثرگذار باشد. پس مربیانی که در این لیگ حاضر هستند، می دانند که به ناچار باید حتی هر ۴۸ ساعت یکبار چنین دیدارهای طاقت فرسایی را انجام دهند. لذا آنها با آماده نگه داشتنِ بازیکنانِ ذخیره و حتی سکونشین، در این تاریخ از سیستمِ چرخشی استفاده می کنند. اتفاقی که در این دیدار نیز رخ داد و مویس تیمش را نسبت به دیدارِ قبل(مقابلِ هال سیتی) با ۶ تغییر راهی میدان کرد. این روش ضمن استفاده بهینه از توانِ بازیکنان و کاهش میزانِ آسیب دیدگی، رقابتی سالم بین بازیکنانِ اصلی و ذخیره نیز ایجاد می نماید.