ملت ایران: قرارمان با پیام صادقیان ساعت۱۲:۳۰ ظهر است، داخل یک برج شیک وپیک در شهرک غرب که به جز پیام ساکنان سرشناس دیگری هم دارد. همان جایی که می گویند مدیرعامل پرسپولیس یک شب ناگهانی و سرزده واردش شده تا مُچ پدیده جوان و موثر تیمش را بگیرد! راس ساعت وارد برج می شویم. توی لابی درندشتی که جشن قهرمانی پرسپولیس را هم می توان همان جا برپا کرد منتظر می مانیم تا نگهبان برج به ساکن آپارتمان شماره ۱۴۰۷ خبر بدهد میهمان هایش سر رسیده اند. یک تلویزیون بزرگ مداربسته، تصویر تمام سوراخ سنبه های برج را مثل تکه های پازل جلوی چشم نگهبان ها چیده است. حالا دیگر می شود حدس زد حضور سرزده رویانیان در این جا شایعه ای بیش نبوده است. مگر این که سردار با ترفندهای پلیسی اش از این هفت خوانِ تکنولوژیک گذشته و میزبان جوانش را غافلگیر کرده باشد! به آپارتمان که می رسیم پیام تازه از تمرین برگشته و دارد ناهار می خورد. اما دو جوانی که شب را در خانه او گذرانده اند هنوز پف چشم هایشان نخوابیده است. پیام معرفی می کند: «علی و محمد، دوست های قدیمی ام… این جا با خونواده زندگی می کنم ولی الان رفتن سفر…» تا ما روی راحتی های سیاه رنگ جایی برای نشستن پیدا کنیم، علی چای اول را برای مان ریخته است. اگرچه، «زری خانوم» هنوز برای تمیزکاری روزانه نیامده و حتی علی که راه وچاه این خانه را خیلی خوب می داند موفق نمی شود چهار فنجان تمیز برای میهمان ها دست وپا کند…
قرارداد ببند دو میلیارد؛ ۷۰۰تا هم دستت را نمی گیرد!
پیام؛ مردمی که زندگی امثال تو را از بیرون می بینند طبعا فکر می کنند خیلی خوشبختی. تیم بزرگ و شهرت و پول و محبوبیت و…
… دقیقا… دقیقا
خلاصه فکر می کنند تو هیچ غم و غصه ای نداری. داری؟
خیلی…
«خیلی» را خیلی با سوز گفتی!! چی هستند این غم وغصه هایت؟
شخصی است. نمی شود گفت.
چرا… می شود!
خب غم وغصه «آینده» دیگه. ترس از آینده دارم همه اش. الان به قول شما همه فکر می کنند ما اوضاع مان خیلی خوب است و همه چیزمان روبه راه و توی تیم مطرح داریم پول پارو می کنیم و…
پارو نمی کنید؟
نه! این طوری ها هم نیست. واقعا این طوری نیست. شما برو قرارداد ببند ۲میلیارد، چه فایده؟ وقتی که پول نیست خیلی هنر کنی ۷۰۰تا دستت را می گیرد در کل فصل.
داری ناشکری می کنی الان؟
نه. خدا را شکر می کنم. ادعا هم نمی کنم که شرایط بدی دارم. ولی خدایی اش آن طور که مردم فکر می کنند هم نیست. مردم خیلی رویایی فکر می کنند راجع به ما. الان امسال سال خیلی خوب و موفقی برای من بوده، از اوضاعی که در پرسپولیس دارم هم راضی ام. ولی این جا فکر آدم دائم درگیر است. این جا آدم پیر می شود از این همه فکر و فکر و فکر…
فکرِ چی؟
فکر همه چیز. تماشاچی، ورزشگاه، بیرون، بازی، پرسپولیس، چه می شود، چه نمی شود، نکند ببازیم دوباره! فکر همه این ها. ذوب آهن که بودیم اگر ۵تا بازی را هم می باختیم کسی نمی گفت بالای چشمت ابروست. این جا یک بازی ببازی اصلا همه چیز برای آدم جهنم می شود. از خانه هم که بیرون نروی باز جوّی که سر تمرین درست می شود آدم را له می کند.


شماره تلفن ات هم افتاده دست هوادارها که بهت زنگ بزنند؟
یکی از شماره ها افتاده بود که زنگ می زدند. من هم خاموشش کردم.
چه چیز هایی می گفتند؟ تماس جالبی بوده که یادت مانده باشد؟
یکی زنگ زده بود می گفت چرا این قدر تکروی می کنی؟ پاس بده بابا!!
بد هم نگفته خدایی! تکروی می کنی دیگر… قبول نداری؟
من تکروی می کنم ولی اختتامیه اش ختم می شود به یک پاس خوب. پاس گل می دهم.
قبل از این که وارد پرسپولیس شوی چه احساسی داشتی و الان چه حسی داری؟ این همان چیزی است که فکر می کردی یا تغییر کرد؟
وقتی آمدم اوایل خیلی استرس داشتم. نمی دانستم چطور می شود، این جا می توانم جا بیفتم یا نه. ممکن بود فوتبالم خراب شود کاملا.
از کجا این بار از روی دوش ات برداشته شد؟ که احساس کردی دیگر جا افتادی و موفق شدی توی پرسپولیس؟
از بازی چهارم به بعد دیگر به خودم و جایگاهم مطمئن شدم. دو هفته اول که فیکس نبودم ولی با این حال بازی اول یک پاس گل دادم به سیّد. از بازی سوم با مس کرمان فیکس شدم و همان بازی هم گل زدم. بعدش هم دیگر فیکس بودم تا امروز.
اول فصل از استقلال هم پیشنهاد داشتی؟
نه.
تو هم جزو همان هایی هستی که می گویند از بچگی پرسپولیسی بوده اند؟!
نه بابا… دروغ چرا؟ توی دوران بچگی نه پرسپولیسی بودم نه استقلالی. برایم هیچ فرقی نمی کردند. اصلا مهم نبودند. اما الان دیگر پرسپولیسی ام.
شاید هم تراکتوری بودی؟
نه.
از سپاهان هم پیشنهاد داشتی؟
بله. از خیلی تیم ها داشتم که سپاهان هم جزوشان بود.
چرا آن جا نرفتی؟ خیلی از بازیکن ها می گویند سپاهان گزینه بهتری است. چون کم حاشیه تر است و پول هایش را هم سر وقت می دهد.
نه، من مشکلی با حاشیه ها ندارم. اول فصل با مدیربرنامه ام نشستیم مشورت کردیم و به این نتیجه رسیدم که بیایم پرسپولیس. چون سال جام جهانی است من هم دوست داشتم توی چشم باشم که دعوت شوم تیم ملی.


کلا انگار خیلی دلت می خواهد که توی چشم باشی و مثل نقش اول ها رفتار کنی. اول فصل که تازه آمده بودی پرسپولیس راه به راه با روزنامه ها مصاحبه می کردی! یه جایی هم گفته بودی به من بگویید «نیمار آسیا»!
خب دلیلش این بود که زنگ می زدند مصاحبه کنند من هم مصاحبه می کردم! بعد هم از خودم که لقب درنیاوردم. جایی هم نگفتم به من بگویید نیمار! این را هوادارها گفته بودند، من هم در مصاحبه گفتم که این را گفته اند.
ماهی ۱۰میلیون خرج کفش و لباس می کنم / ماشین هم نداشته باشی از سر و کولت بالا می روند!
خب… برویم سراغ بحثشیرین حاشیه ها! از همین خبر آخری شروع کنیم. واقعا رویانیان سرزده آمده بود خانه تو؟
نه بابا. سرزده که نبود. شب قبلش راجع به یک موضوعی با هم صحبت می کردیم، یک کاری با هم داشتیم که گفت فردا بیایم خانه ات صحبت کنیم؟ گفتم آره بیا. فردایش آمد صحبت کردیم و حل شد. بعدش هم از این جا رفت خانه نیلسون. خانه خیلی از بچه ها سر زد. ولی چون پیام صادقیان سال اولی است که آمده و جوان است و اسم در کرده، این حرف ها درمی آید. وگرنه چرا خانه نیلسون رفته کسی چیزی نمی گوید؟
شاید به خاطر این که نیلسون متاهل است و هیچ وصله ای به او نمی چسبد!
او که همسرش این جا نیست خیلی وقت ها.
توی خبرها زده بودند یک خانم بازیگر هم توی این ساختمان هست که همین حاشیه ها را پررنگ تر کرده بود…
اصلا من نمی دانم این خبرها را چه کسانی تنظیم می کنند. اتفاقا توی این ساختمان دو سه بازیگر زن هست نه یکی. ولی چه ربطی به موضوع دارد؟ خانم[…] همسایه روبه رویی ماست که فقط یکی دو بار همدیگر را توی راهرو دیده ایم و سلام و علیکی کرده ایم. آن دو نفر دیگر هم طبقه بالا هستند و من حتی اسم شان را هم درست بلد نیستم.
آن ها تو را می شناسند؟ می دانند بازیکن پرسپولیسی؟
بله.
کمیته منشور اخلاقی احضارت کرده تا حالا؟
بله، بعد از بازی پرسپولیس - استقلال آقای علیپور ما را احضار کرد رفتیم کمیته انضباطی و تذکر دادند که مدل موی تان مناسب نیست.
غیر از تو بازیکن دیگری هم احضار شده بود؟
من بودم و میثم حسینی.
از استقلالی ها کسی نبود؟
با ما که کسی نبود. اگر هم کسی بوده جداگانه احضار شده.
حالا موها را چه مدلی زده بودید؟
مدل خاصی نبود. همین که بغل ها را سفید کرده بودیم گیر دادند. گفتند شما الگوی جوان ها هستید.
بعد از تذکر اصلاحش کردید؟
نه! همان طور ماند کسی هم چیزی نگفت.
کلا از آن جوان هایی هستی که خیلی به تیپ و لباس و آرایش مو اهمیت می دهند؟
بله. هستم.


چند روز یک بار می روی آرایشگاه؟
هفته ای یک بار.
فقط پیش آرایشگر مخصوص خودت می روی یا ممکن است توی اردوها از آرایشگاه هتل هم استفاده کنی؟
نه. فقط آرایشگر خودم.
اصفهان هم که بودی آرایشگر خودت را داشتی؟
بله.
این آرایشگر تهران را از کجا پیدا کردی؟ بچه های فوتبالیست معرفی کردند؟
دوستم بود. از قبل او را می شناختم.
خب از موهایت بکشیم بیرون… برای کفش و لباس ات ماهیانه چقدر هزینه می کنی؟
دقیق که نمی شود گفت. کم و زیاد دارد.
میانگین؟
حدودا ماهی ۷،۸، ۱۰ میلیون می شود. گاهی هم ۱۵میلیون. بستگی دارد چه بخواهم بخرم. مثلا یک ماه ممکن است ساعت بخرم که خودش ۱۰میلیون می شود. یا مثلا دو جفت کالج بخرم می شود ۷،۸ میلیون.
ماشین باز هم که حتما هستی؟ زیاد ماشین عوض می کنی؟
بله. زیاد. همیشه هم ضرر می کنم.
الان ماشین ات چیه؟
TOYOTA - GT قرمزرنگ. من معتقدم لباس و ماشینم باید عالی باشد. دوست دارم چه توی بازی و چه بیرون از زمین به تیپ و قیافه ام برسم. هر کس هم هر چیزی می خواهد بگذارید بگوید، بالاخره شکی نیست که من دشمن هم زیاد دارم. در اولین فصلی که آمدم تهران و در یک تیم بزرگ بازی می کنم خدا را شکر عالی کار کردم و به خاطر همین شاید خیلی ها چشم نداشته باشند موفقیتم را ببینند. این که حساسیت روی من زیاد باشد و بیشتر از بقیه زیر ذره بین باشم برایم مهم نیست. مهم این است که فوتبال خوبی بازی می کنم و هوادارها تا الان از بازی ام راضی بوده اند.
ما بازیکنی مثل نیکبخت واحدی هم داشتیم که یک زمانی همین کارها را می کرد و فوتبالش را هم عالی بازی می کرد. ولی بالاخره همین حاشیه ها متنِ فوتبالش را قورت داد!
به نظر من مورد نیکبخت فرق می کرد. نیکبخت زمانی توی این فوتبال مدل مو می زد که اصلا کسی نمی دانست مدل مو یعنی چه! اما امروز من مدل مویی می زنم که ۹۰درصد جوان های جامعه دارند می زنند و چیزی نیست که به اصطلاح «تک» باشد و از خودم در آورده باشم.
می خواهی بگویی او خیلی خاص تر و افراطی تر بود؟
آره… نیکبخت یه خرده هم بر و رو داشت و خوشگل بود! بیشتر توی چشم بود.
هیچ به این فکر می کنی که یک وقت به سرنوشت نیکبخت و مجاهد و… دچار نشوی؟ در مورد سبک زندگی ات با کسی مشورت می کنی؟ بزرگ تری، راهنمایی، کسی را داری؟
به نظر من همه چیز دست خود آدم است. به شخص آدم بستگی دارد. اسمش هم زندگی شخصی است. زندگی شخصی ات زندگی سالمی باشد پیشرفت می کنی. به قول معروف آدم زندگی خودش را بکند و آتو دست کسی ندهد موفق می شود. چرا بعضی ها فکر می کنند کسی که به تیپ و قیافه اش می رسد حتما هدف خاصی دارد؟ کسی ریگ به کفشش باشد اصلا نیازی به این کارها ندارد. بازیکن پرسپولیس و استقلال به ظاهر خودش هم نرسد، حتی ماشین هم نداشته باشد، آن قدر هستند که از سر و کولش بالا بروند! نیازی به این حرف ها نیست. من فقط دوست دارم خوب بگردم. این هم اسمش جوانی است. من جوانم، الان جوانی نکنم کی بکنم؟
می خواهم مولتی میلیاردر باشم، اشکالی دارد؟
چقدر اهل فیلم و سینما هستی؟
فیلم می بینم ولی توی خانه.
آخرین بار که سینما رفتی کی بود؟
خیلی وقت پیش. یادم نیست.(در این لحظه دوستش محمد یادآوری می کند که آخرین بار در اصفهان و برای فیلم مارمولک سینما رفته اند) ولی تئاتر رفتم یکی دو بار. دوستم مهدی خزلبانی که تئاتر بازی می کند دعوت کرد رفتم یوسف آباد - تئاتر گلریز. تئاترشان را خیلی دوست داشتم ولی خب راحت نبودم. مردم من را شناخته بودند و جو سنگینی شده بود. کلا به خاطر همین قضایا در خانه نشستن را ترجیح می دهم. کلا نیستم.(اساسا کلمه ای که پیام صادقیان بیشتر از تمام کلمات به کار می برد همین است: نیستم!)
پس سینما را همین جا جلوی ال سی دی دنبال می کنی. آخرین فیلمی که دیدی و دوست داشتی چی بود؟
شاهگوش!
کتاب چی؟ کتاب می خوانی؟
نه. اهل کتاب خواندن نیستم.
تحصیلاتت در چه سطحی است؟
دیپلم.
فرصت نشد بیشتر درس بخوانی یا دوست نداشتی؟
نه. دوست نداشتم.
پیام؛ چند وقت پیش گفت وگو می کردیم با بهزاد فراهانی، هنرمند سینما و تئاتر. می گفت فوتبالیست های بزرگ ما باید سواد و فرهنگ شان هم بالا باشد. باید شاهنامه بخوانند! می گفت بازیکن ملی پوش دیگر یک آدم معمولی نیست، پس باید فرهنگش هم درجه یک باشد. فکر و رفتارش هم درجه یک باشد. تا یک وقت گند و آبروریزی بالا نیاورد. تو چقدر به این چیزها معتقدی؟
ببخشید، شما اگر بروید توی خیابان از هر کس بپرسید کثیف ترین حرفه ها کدام اند حتما یکی از گزینه هایشان سینما و بازیگری است! در حالی که سینمایی ها سواد و تحصیلات بالایی هم دارند. فضای فوتبال کثیف، فضای سینما هم کثیف. حالا فوتبالیست ها بی سوادند، آن ها که باسوادند چرا وضع شان این است؟!
ببین، قرار نیست که دوباره جنگ سینمایی ها و ورزشی ها را راه بیاندازیم! همان روزها چند بازیکن(از جمله سهراب بختیاری زاده) مصاحبه کردند و همین جواب ها را به ایشان دادند. الان می خواهیم درباره یک «نگرش» صحبت کنیم نه یک «شخص». حرفی که ایشان زده یک نگرش است که بعضی ها به آن اعتقاد دارند بعضی ها ندارند. این که ورزشکار ملی باید آدم مطلع و بافرهنگی باشد را قبول داری یا نه؟ حالا شاهنامه خیلی سنگ بزرگی است، اما این که باید چهار تا و نصفی کتاب خوانده باشد را قبول داری؟
من این قدر می فهمم که یک چیزی هست به نام «رفتار». بازیکنی که در سطح بالاست و دیده می شود باید مراقب رفتارش باشد. این هم چیز پیچیده ای نیست که توی کتاب ها دنبالش بگردیم. الان هم تقریبا هیچ کدام از فوتبالیست های ما نمی روند کتاب بخوانند. منِ پیام صادقیان هم وقتی از ذوب آهن به پرسپولیس آمدم خیلی بیشتر حواسم به رفتارم هست. خیلی کارهایی که آن جا می کردم این جا نمی کنم. این «درست رفتار کردن» را قبول دارم اما این که از ورزشکار بخواهند مصلح اجتماعش باشد درست نیست. ما باید ببینیم هوادار از فوتبال چه می خواهد. آن ها گل می خواهند و برنده شدن. بازیکن استقلال و پرسپولیس این کار را باید خوب بلد باشد وگرنه دکترا هم که داشته باشد فایده ای ندارد.
ولی یک چیزهایی هست که بازیکن اگر نداند و رعایت نکند خیلی زود از گل زدن و دریبل کردن هم می افتد. تداوم پیدا نمی کند. این تداوم داشتن چقدر برای تو مهم است؟
حتما مهم است. من که گفتم بازیکن باید رفتار درست داشته باشد، باید سالم زندگی کند تا پیشرفت کند.
حالا یک سوال دیگر؛ این تداوم و پیشرفت برای تو مهم تر است یا پول درآوردن؟ توی انتخاب های آینده ات چقدر به درآمد بیشتر فکر می کنی؟
البته پول هم خیلی برایم اهمیت دارد. من سعی می کنم هر دو را با هم داشته باشم. هم پیشرفت فنی هم درآمد بالا.
اگر مجبور به انتخاب باشی چه می کنی؟ فرض کن یک طرف تیمی است که پول زیادی ندارد اما پیام صادقیان را از نظر فنی بالاتر می برد، و طرف دیگر مثلا یک باشگاه عربی ایستاده با پول کلان و کیفیت پایین.
گفتم که، سعی می کنم هر دو را با هم داشته باشم ولی پول هم چیزی نیست که بشود از آن گذشت. مگر من چند سال می توانم بازی کنم؟ یک روز ۳۵ساله می شوم و باید برای خودم پشتوانه خوبی درست کرده باشم. الان شما فرهاد مجیدی را نگاه کنید. این همه سال در کشورهای عربی که شما می گویید کیفیت ندارند بازی کرد، در عوض آینده اش را تضمین کرد و حالا با خیال راحت دارد زندگی می کند. چه اشکالی دارد آدم در ۳۵سالگی مولتی میلیاردر شده باشد و باقی عمرش را پادشاهی کند؟


تو ترجیح می دهی یک مولتی میلیاردر بشوی یا مثلا ۱۰۰بازی ملی در کارنامه ات داشته باشی؟
مسلما اولی را ترجیح می دهم. اگر آینده مطمئنی نداشته باشم ۱۰۰بازی ملی را می خواهم چه کار؟ شما فکر می کنید کسی به علی دایی بابت آن همه بازی و گل ملی احترام می گذارد؟ نخیر! او اعتبارش را از میلیاردها ثروتش دارد نه از بازی هایش. مجتبی محرمی مگر کم بازی ملی دارد؟ مگر کم بازیکنی بوده؟ الان کجاست؟ اصلا من از خود شما می پرسم. اگر یک روزنامه ای ۲۰میلیون حقوق بدهد و یک جای دیگر دومیلیون اما در روزنامه دومیلیونی بتوانید مدال بهترین روزنامه نگار ایران را بگیرید، چکار می کنید؟ از خیر حقوق ۲۰میلیونی می گذرید؟ آن مدال این قدر می ارزد؟
خود مدال که نه، ولی عنوان «بهترین…» اگر واقعی باشد بله. حتما می ارزد. کیفیت مسئله مهمی است. اگر در وجود کسی آن قدر استعداد هست که می تواند «بهترین» باشد، باید بهترین بشود وگرنه آن استعداد را هدر داده. کفران نعمت کرده. اگر پتانسیل تو این است که سال ها بهترین بازیکن ایران باشی پس باید باشی. تو و جهانبخش و مسلمان و… شاید همان نسلی باشید که قرار است ایران را بعد ازnسال قهرمان آسیا کنید. به این ها هم فکر می کنی؟
من به این فکر می کنم که ما کم کم داریم حرف همدیگر را نمی فهمیم!(با خنده) بیا کوتاه بیاییم تا دعوا نشده.
تقصیر خودت بود. صادقانه و بی شیله پیله جواب دادی این شکلی شد! این آخر کاری باید اقرار کرد حرف هایی که می زنی حرف دل خیلی هاست، اما بقیه با سیاست حرف می زنند و این جور دغدغه ها را رو نمی کند. آرزو می کنیم ۱۰سال دیگر هم همین شکلی ببینیم ات؛ نه از تکنیک هایت چیزی کم شده باشد نه از صراحت لهجه ات. اما فراموش نکن؛ هنوز هستند کسانی که محرمی را بیشتر از دایی دوست دارند!