ملت ایران: این عادت فوتبال ما شده که خبرهای دست اولش را از لا به لای مصاحبه مسولانش بشنویم. علی کفاشیان دیروز در خاتمه نشستی که از قضا ربطی هم به فوتبال نداشت و مربوط به کمیته ملی المپیک می شد، به خبرنگاران گفت اسپانسر تیم ملی نتوانسته به تعهدات خود عمل کند و امکان دارد فدارسیون دست به تغییر اسپانسر بزند. از آنجایی که این صحبت ها را رئیس فدراسیون فوتبال در جمع خبرنگاران بیان کرد به نظر می آید او بیشتر قصد تهدید اسپانسر را داشت تا نیت واقعی برای تغییر آن را. در صورتی که این روزها درهای اقتصادی کشور بعد از چند سال رخوت، در حال باز شدن است، نهاد تاثیرگذار و مهمی مثل فوتبال باید در تمنای باز پس گیری پولش از اسپانسر باشد! به گفته کفاشیان انها حدود دو میلیارد تومان به فدراسیون بدهکارند و مهلت بیشتری را برای پرداخت این مبلغ از فدراسوین خواسته اند. البته رئیس فدراسیون عنوان کرد دست این نهاد(فدراسیون) چندان باز نیست و احتمالا انها مجبور به فسخ قرارداد می شوند.
این اتفاقات در صورتی رخ می دهد که شرکت های معتبر فراوانی هستند که به راحتی می توانند اسپانسر تیم ملی شوند. در هر کشوری مهمترین بنگاه های اقتصادی سراغ فدراسیون فوتبال آن کشور می روند چون بهترین محل برای تبلیغ محصولات شان است. از این رو در بازی های دوستانه می بینیم که ژرمن های قبل از بازی البسه ای را به تن دارند که آرم بنز روی آن خودنمایی می کند. اما در فوتبال ما ناگهان قحطی اسپانسر پیدا می شود. البته در زمان دولت قبلی تا حدودی حق با مسولان فدراسیون بود چرا که چرخ های اقتصاد به زحمت می چرخید اما حالا که بازار در حال پوست انداختن است چرا فدراسیون نمی تواند با یک اسپانسر بهتر قرارداد ببندد؟
اصولا چرا هرگز برای تعین اسپانسر، فدراسیون هیچ مزایده ای را به صورت رسمی برگزار نمی کند تا شرکت های داخلی و خارجی در یک فضای کاملا شفاف، پیشنهاد خود را ارائه دهند؟ وقتی همه چیز در سکوت و بر مدار لابی تعین شود پایانش هم تقریبا همین شکلی است که امروز می بینید.
یک بازی دوستانه بین پرسپولیس و میلان برگزار شد و مبلغی نزدیک به یک و نیم میلیارد تومان در آمد داشت اما فدراسیون فوتبال ایران که متولی تیم ملی است نمی تواند یک قرارداد درست درمان با یک اسپانسر قدرتمند ببندد.