ملت ایران: این یک وعده یا نقشه فوق العاده است، در لفافه حرف های کارلوس کی روش. باید به او تبریک گفت، تبریک بابت این جاه طلبی و شهامت. کروش از صعود حرف می زند و برای او راه صعود از ۹ آپریل آغاز می شود، نه از ۱۴ می. کروش این بار سعی کرد به همه بفهماند که اگر بازیکنان ملی تیم های حاضر در لیگ قهرمانان آسیا را می خواهد، اگر پیشنهادش این بود که جام حذفی برگزار نشود، چه خیالی در سرش است، خیال صعود، آنچه در فوتبال ایران کمتر کسی به آن امیدوار بوده و فدراسیون فوتبال پس از قرعه کشی جام جهانی حتی یک کلمه درباره اش حرف نزده.
این اما وعده کارلوس کی روش است، وعده ای که حتی انگار خبرگزاری هایی که گزارش - مصاحبه کنفرانس را نوشته اند، در انتخاب تیتر به آن توجه نکرده اند. انگار هیچ کس حتی وعده کروش را باور نکرده است. کروش ۲ برنامه دارد، برنامه نرمال و برنامه ویژه. برنامه نرمال همان چیزی است که باشگاه ها را با چالش مواجه نمی کند اما برنامه ویژه همان برنامه ای است که کروش را به امیدواری برای صعود نزدیک کرده است، یک برنامه ویژه که او نوشته و می خواهد به جنگ برنامه های ۴۰-۳۰ ساله برود: «اسپانیا ۷۰ تا ۸۰ سال طول کشید تا به قهرمانی رسید اما من فقط ۳ هفته وقت دارم که تیم را آماده حضور در جام جهانی کنم. کشورهای دیگر ۴۰-۳۰ سال زمان داشته اند تا آماده شده اند. پس نظرم این است که چاره ای نداریم جز اینکه برنامه های ویژه را انتخاب کنیم.»
برای کروش انتخاب بهترین راه برای صعود آنچنان کلیدی است که می تواند به بازی تدارکاتی با روسیه پاسخ منفی بدهد چون امیدوار است به برگزاری بازی های تدارکاتی هدفمند که به بازی های تیم ملی ایران در جام جهانی شباهت های فنی داشته باشد. علی کفاشیان اما می تواند شما را شگفت زده کند: «بیشتر اردوهای تیم ملی در ایران یا اروپا خواهد بود و ممکن است تیم ملی به آفریقا نیز برود و اردویی برگزار کند اما هنوز هیچ کدام از این اردوها قطعی نشده است.»
سرمربی تیم ملی از امیدهای پررنگ خود برای صعود حرف می زند و رییس فدراسیون هنوز برنامه هیچ اردویی را قطعی نکرده است. اینجاست که کروش صاحب این حق می شود که اینچنین کنایه بزند: «به تمامی نظرات احترام می گذارم. اگر برخی ها می گویند که موافق نیستیم به آنها احترام می گذارم. تنها وقتی که احترام نمی گذارم، زمانی است که بگویند چرا این مسائل در کشورهای دیگر رخ نمی دهد.» کروش از این حرف دلگیر است، اینکه بگوییم چرا در کشور دیگری سرمربی تیم ملی پیشنهاد تعطیلی جام حذفی یا شرکت تیم ها بدون بازیکنان ملی در لیگ قهرمانان را نمی دهد. دلیل احترام نگذاشتن به این بحثرا باید در جای دیگری از حرف های دیروز کارلوس کروش پیدا کنیم: «در سایت فدراسیون افغانستان یا سومالی هم برنامه کامل لیگ منتشر شده…» کروش حرفش را زده، با همین یک عبارت. او شاید چاره ای ندارد که در این فوتبال، برنامه ویژه ای بنویسد، برنامه ای که در آن تقاضاهای سرمربی از باشگاه ها غیرحرفه ای است اما او در فوتبال ایران فقط با همین تقاضاهای خارج از عرف حرفه ای می تواند وعده صعود بدهد و نقشه صعود را بکشد.
وقتی علی کفاشیان در مصاحبه دیروزش می گوید کی روش از ما گلایه دارد که چرا زودتر از اینها با باشگاه ها جلسه ای برگزار نکرده ایم، دیگر باید به کی روش حق داد که این فوتبال را با برنامه ای خارج از عرف حرفه ای برای صعود در جام جهانی امیدوار کند. این جمله ای از رییس فدراسیون فوتبال ایران است، بخوانید و حظش را ببرید: «به خاطر محدودیت زمانی امکان برگزاری این جلسه فراهم نشد…» همان جلسه ای که باید با باشگاه ها برگزار می شد و فدراسیون را به این نتیجه می رساند که می خواهد برنامه نرمال کی روش را اجرا کند یا برنامه ویژه را، اینکه اردوی تیم ملی می تواند از ۲۰ فروردین برگزار شود یا از ۲۴ اردیبهشت. فدراسیون اما دچار محدودیت زمانی بوده. این خنده دار نیست؟
فدراسیون فوتبال اغلب مشغول کارهایی است که می داند انجام شدنی نیست، نه آن کارهایی که انجام شدنی است. فدراسیون در همین روزهایی که فرصت برگزاری یک جلسه با باشگاه ها را نداشته، مشغول مذاکره با AFC است برای اینکه بتواند دو بازی از لیگ قهرمانان آسیا را به جای اردیبهشت در شهریور برگزار کند. جالب اینکه کفاشیان در این باره می گوید: «بعید است که آنها با پیشنهاد ما موافقت کنند.»
این فدراسیون فوتبال ایران است، فدراسیونی که در جلساتش کارلوس کی روش را خسته کرده اما برای کلیدی ترین جلسه ای که مد نظر سرمربی تیم ملی است، وقت ندارد!
کی روش اولین مربی است که از صعود حرف می زند، از صعود به دور دوم جام جهانی، یک اتفاق تاریخی برای فوتبال ایران، فوتبالی که وقتی فیفا کارنامه اش را در مراسم قرعه کشی دست کروش می دهد، انگار یک یادآوری است برای کروش که بداند کجا کار می کند: «زمانی که برای قرعه کشی به برزیل رفته بودم فیفا برنامه هایی از اطلاعات ۳۲ کشور را به ما داد که اجازه دهید اشاره ای به آن داشته باشم. در برگه مخصوص ایران نوشته شده بود که تیم ملی فوتبال چهارمین حضور خود در جام جهانی را تجربه می کند و یک برد، ۲ تساوی، ۶ باخت، ۶ گل زده و ۱۸ گل خورده را در مرحله گروهی سه جام جهانی که در آن حضور داشته، به دست آورده است. زمانی که این آمار را از فیفا مطالعه کردم درک من ساده بود و این یعنی ۳۰ سال بود در یک خط ثابت بوده و هیچ پیشرفتی نداشتیم. این چیزی نیست که من بگویم بلکه فیفا آن را می گوید. سه بار به این مسابقات رفته و در همان مرحله گروهی حذف شده و به خانه برگشتیم که باز اینجا هم یک سوال پیش می آید که آیا نیاز به ارتقا داریم یا می خواهیم در همان سطح باقی بمانیم.»
کی روش اما با این کارنامه در جام های جهانی و با این شرایط پیچیده آماده سازی، از صعود به دور دوم حرف می زند. ندای امیدوارکننده می دهد و فدراسیون فوتبال انگار خودش را به نشنیدن می زند. برای این فدراسیون فقط تقاضاهای خارج از عرف کارلوس کروش از باشگاه ها و از سازمان لیگ، سنگین نیست بلکه رویاهای کروش نیز سنگین است.