ملت ایران: استقبال کم از بازی های استقلال و پرسپولیس همچنان ادامه دارد. بازی استقلال و کاسپین قزوین نمونه کاملی بود از این معضل. بازی هایی به غایب خسته کننده و پیروزی هایی با حد اقل گل زده.
در لیگ دوازدهم استقلال با همین متد موفق شد قهرمان لیگ برتر شود. امیر قلعه نویی که تا چند فصل قبل، تیم هایش به خط حمله بی رحمش معروف بودند حالا نزدیک به دو فصل است که انتظاراتش را به حداقل رسانده و تنها این سه امتیاز است که برای او اهمیت دارد. وقتی موفق ترین مربی تاریخ لیگ برتر با چنین متدی پیش می رود ان وقت بقیه هم خواسته یا ناخواسته از او تبعیت می کنند. بازی های امسال پرسپولیس هم دقیقا وضعیتی مشابه استقلال دارد. تیم دایی، تماشاگر پسند بازی نمی کند، برای او و شاگردانش تنها سه امتیاز اهمیت دارند و لاغیر.
شاید قلعه نویی بخاطر خداحافظی مجیدی و آماده نبودن سایر حمله وران تیمش بهانه ای برای عدم انجام بازی هجومی داشته باشد(که ان بهانه هم قابل قبول نیست) اما در پرسپولیس اوضاع متفاوت است. دایی عناصر فوق العاده هجومی ای را در اختیار دارد؛ مربع صادقیان، عالیشاه، مسلمان و خلعتبری قطعا یکی از خطرناک ترین ترکیب های هجومی لیگ برتر است. مجموعه ای که در آن سرعت، تکنیک و خلاقیت موج می زند اما پرسپولیس همانند بازی با ذوب آهن پس از پیش افتادن از حریف سعی دارد زمان بازی را هوشمندانه بکشد. اگر قرمزها موفق شوند دو بازی را با اختلاف سه گل ببرند آن وقت در بازی سوم هواداران بیشتری به ورزشگاه می روند. تیم مصطفی دنیزلی در لیگ ششم نمونه کاملی برای اثبات این ادعاست. حتی در لیگ هشتم هم قلعه نویی با فوتبال هجومی موفق شد هم تماشاگران را با سکوها آشتی دهد و هم اینکه استقلال را قهرمان کند. امیر حتی در سپاهان هم با این متد پیش رفت اما سومین بازگشت او به استقلال مصادف شد با تغییر تفکراتش.
اگرچه خودش همچنان تلاش می کند تا بگوید عاشق فوتبال هجومی است اما به کارنامه خط حمله استقلال در دو فصل اخیر توجه کنید تا ببینید حرف و عمل او یکی نیست. آنها حتی در بازی با تیم دسته دومی کاسپین هم ریسک نکردند تا مبادا غافلگیر شوند.
اگرچه این احتمال وجود دارد که قلعه نویی و دایی با این تاکتیک محافظه کارانه به جامی برسند اما قطعا سکوها با این نوع از فوتبال پر نمی شوند. اینجا دیگر هیچکس نگران کیفیت پائین بازی ها نیست. استقلال با ۳ هافبک دفاعی(اندو، جواد و ساموئل) در بازی های حساس لیگ برتر حاضر می شود و سیاوش اکبرپور را جلوی این سه میگذارد که رسما می شوند ۴ بزن بهادر حرفه ای در میانه میدان که رد شدن از آنها مثل عبور از میدان مین است. فانتزی ها در این فوتبال جایی ندارند و فوتبالی که در آن خلاقیت، هیجان و گل زیادی نباشد قطعا بار یزش هوادار مواجه می شود.
کاش مربیان سه امتیازی ما کمی هم نگران این سکوهای کچل بودند. کاش کمی به آنها ریزش تماشاگران بر بخورد و مهمتر از همه کاش قبول کنند اندیشه آنها رابطه مستقیمی با حضور تماشاگران دارد.