ملت ایران: به نظرم این چند خط از محمدرضا نیکفر را باید با آب طلا نوشت. آنجا که می نویسد: «در وجود همه ی ما قدری احمدی نژاد وجود دارد و درست این آن بخشی است که وقتی با آزردگی از عقب ماندگی مان حرف می زنیم، از آن ابراز نفرت می کنیم. اما آن هنگام نیز که لاف می زنیم و خودشیفته ایم، باز این وجه احمدی نژادی وجود ماست که نمود می یابد.»
امشب در استودیوی ۱۴ جام جم، احمدی نژاد درون عادل فردوسی پور به وضوح نمود یافت. آنجا که قبل از قرعه کشی، می گفت: «اصلاً نرویم جام جهانی اگر گروه مان سخت بود» و دعا و ثنا می کرد که همگروه سوئیس و اکوادور شویم و وقتی مشخص شد همگروه با آرژانتین و قهرمان آفریقا هستیم، با خوش بینی از صعود به مرحله بعد حرف می زد. عادل، به گفته دوستانش شب و روز فوتبال می بیند و حتماً بهتر از من بوسنی را می شناسد، اما احمدی نژاد درونش، دانشش را به مرخصی می فرستد و با خوش بینی حرف از غلبه بر تیمی می زند که شگفتی بزرگ این روزهای فوتبال اروپاست.
احمدی نژاد عادل، نیجریه را که از سال ۲۰۰۴ در هیچ مسابقه مقدماتی جام جهانی در منطقه آفریقا شکست نخورده و همین چند ماه پیش، به سادگی قهرمان قاره شده را به هیچ می انگارد. و بعد نوبت به احمدی نژاد دکتر صدر است که به حرف بیاید و به مساوی ۳۶ سال ما با آرژانتین در یک بازی دوستانه استناد کند و بگوید ما قبلاً بوسنی را برده ایم. اما نگفت که در همان گذشته دور، ما به هند و برمه هم باخته ایم. تیم هایی که امروز حریف تیم های لیگ ۲ ما هم نیستند…
در برنامه ای که همه هم و غم برنامه سازان به تمسخر هاشم بیک زاده گذشت، انگار که بقیه ملی پوشان ما در مریخ توپ می زنند، فقط امیر حاج رضایی بود که احمدی نژاد درونش را کنترل کرد…