حالا علی دایی به راحتی می گوید دیگرعلیرضا حقیقی را نمی خواهد. دروازه بانی که یک نیم فصل کامل، ذخیره نیلسون نشست و یک حتی نیم مصاحبه اعتراضی هم انجام نداد طی یک اعتراض کوچک ناگهان مورد غضب سرمربی تیم قرار گرفت. همانطور که پیش از این محسن خلیلی در اوج دوستی و نزدیکی با دایی ناگهان برای همیشه از جمع قرمزها کنار گذاشته شد. این رفتار دایی است و بازیکنان هم می دانند او چگونه ناگهان دوستی را کنار می گذارد و روی دیگری از اخلاقش را نشان می دهد. اما بزرگترین اشتباه را در این بین هیچکس مرتکب نشد جز خود علیرضا حقیقی. اشتباه او مربوط به قهرش در بازی دوستانه با راه آهن نبود بلکه به روزی منوط می شود که کازان را به مقصد تهران ترک کرد. حقیقی که دیده بود فصل قبل نیلسون چه عملکرد خیره کننده ای را در آن تیم نیمه آماده ارائه داده است بزرگترین اشتباهش این بود که حاضر شد به تیمی بیاید که گلر شماره یکش را دارد. در این بین رقابت دیگر معنا ندارد چون هیچ مربی ای دیگر سراغ روش چرخشی نمی اید. نیلسون در نیم فصل اول هم نشان داد تنها مصدومیت است که می تواند او را از جمع بازیکنان ثابت خارج کند.
حقیقی در صورتی که عضو تیم ملی بود باید حضورش در جام جهانی را با حضور در روبین کازان گارانتی می کرد و یا اینکه عوض پرسپولیس به تیمی می رفت که فرصت بازی به او برسد.
حالا رقابت اصلی بین دنیل داوری و رحمان احمدی است. گلر شماره دو تیم ملی اینک از چرخه رقابت بیرون رفته چون در باشگاهش به او بازی نمی رسد. شاید خروجش از باشگاه پرسپولیس در نیم فصل دوم به نفع او تمام شود. قطعا او جای نیلسون را نخواهد گرفت و تنها این خروج است که می تواند از او یک گلر ثابت بسازد. دو روز تا پایان نقل و انتقالات نیم فصل مانده و شاید این بار یک انتخاب درست(نه بر پایه رفاقت و قول) آب رفته را به جوی حقیقی بازگرداند. در فوتبالی که مشکل اصلی دروازه بانی دارد خیلی از تیم ها هستند که خواهان حقیقی باشند.
بعضی اوقات برای ماندن باید رفت و حالا مثل اینکه این حقیقت در مورد حقیقی صدق کرده است.