ملت ایران: پرسپولیس امسال با عده ای از بهترین بازیکنان به مربیگری دایی تفاوت عمده ای با گذشته نزدیک خود پیدا کرده است. قبل از ورود به اصل مطلب مقدمه ای ضروری است.
فوتبال ما بدون هرگونه آمادگی حرفه ای شد و همزمان با گسترش ارتباطات تصویری و امکان دسترسی به فیلم های تمرین های تیم های بزرگ و دسترسی به ابزارهای جدید از نظر فنی از چاله درآمده به چاه افتاد، مربیان ما بی حضور نزدیک در فوتبال روز دنیا بعد از غیبتی طولانی مدت از فوتبال جهان که تحولات سریعی را پشت سر می گذاشت(حرفه ای شدن) در وادی تقلید از ظاهر فوتبال مدرن رانده شدند، لذا تقلید جای تفکر نشسته و در نتیجه خلاقیت از فوتبال ما رخت بربست و فوتبال ما به روزی افتاد که انگار همه تیم ها را یک تفکر یا یک مربی هدایت می کند و با دیدن یک بازی انگار همه بازی ها را دیده ایم و معنی واقعی آن بی هویت شدن تیم ها بود، درعمل در دو بازی متوالی از یک تیم شاهد دو نوع بازی بودیم که براساس آنالیز حریف دچار تغییر می شد که در نظر اول این جملات پر تعارض به نظر می رسد اما در هیچ تیمی روال خاصی مشاهده نمی شد که بتوان شخصیت و هویت جداگانه برای آن قایل شد، ولی روال حاکم بر بازی ها در لیگ نه بر اساس انتخاب استراتژی و تفکری از قبل اندیشیده شده و قابل شناسایی بلکه بسته به حریف تغییر می کرد و در عین تفاوت ظاهری در بازی ها اما سردرگمی فنی شباهت عجیبی در بین بازی های تیم های متفاوت برقرار می کرد که شاید آن را در این جمله بتوان خلاصه کرد: «با دیدگاه و ارزش های آماتوری، فوتبال به ظاهر حرفه ای عرضه می شد و می شود» و نتیجه آشفتگی فکری حاکم بر فوتبال ما و نیز عقب ماندگی غیرقابل انکار از فوتبال روز دنیا است. در فوتبال باشگاهی بعد از ۲۱ سال حتی در آسیا افتخاری کسب نکرده ایم و علی رغم برتری بالقوه بازیکنان ایرانی، فقط در فوتبال ملی در کارنامه سه صعود به جام جهانی داریم که در سطح کیفی پایین تر از باشگاهی برگزار می شود.

۱ - پرسپولیس امسال دارای هویت مستقل است و با روال و سبک خاصی بازی می کند و می تواند بازی خود را بر حریفان دیکته کند که نشان از وجود استراتژی، برنامه و تفکری از قبل اندیشیده شده دارد و کمتر تحت تاثیر بازی حریفان قرار می گیرد و می توان حتی از نظر فنی هویتی مستقل برای آن تعریف کرد.
مثلا اثر محسوسی از تاکتیک های جدید مثل تیکی تاکا در این تیم نمی بینیم که سایر مربیان ما بی هیچ تجانسی بسته به بازیکنان در اختیار سعی می کنند به زور هم شده نمودی از آن را به نمایش بگذارند و جنبه مثبت آن(گیج کردن دفاع حریف و رسیدن به گل) در فوتبال ما دیده نمی شود اما جنبه منفی آن یعنی طولانی تر کردن زمان مالکیت توپ برای اداره بازی با انتقال پاسکاری های متوالی از زمین حریف به یک سوم میانی زمین در واقع استفاده دفاعی از این تاکتیک است که بهترین اجراهای آن را در دو سال اخیر با استفاده از بهترین بازیکنان میانی ایران در بازی های استقلال می توان دید اما در پرسپولیس بالا بردن سرعت انفرادی و تیمی که از مولفه های اصلی فوتبال مدرن است در حد بضاعت و در تجانس کامل با فوتبال ما به درستی به کار گرفته می شود و علی رغم استحکام دفاعی، تیم پرسپولیس شخصیتی هجومی از خود در ذهن تماشاگر باقی می گذارد و گرچه از همه نوع حربه ها برای رسیدن به گل استفاده می کند اما نفوذ به محوطه جریمه حریف و ارسال پاس عرضی برای قطع و ضربه نهایی تاکتیک محوری و اصلی است و حرکات بازیکنان و تیم حول آن برنامه ریزی و تنظیم شده است.

۲ - در سال های اخیر، اصلی ترین مشکل استقلال و پرسپولیس فاصله گرفتن از جایگاه واقعی شان در فوتبال ایران بود که اهمیت بسزایی در موفقیت باشگاه های ممتاز به خاطر سابقه در همه لیگ ها دارد و سایر تیم ها برای کسب آوازه در رقابت با آنها سعی می کنند با متوقف کردن یا احیانا پیروزی با تمام قوا ظاهر شوند که اتفاقا به نفع آنهاست چون همیشه با بازی های سخت مواجه اند.
تیم های ضعیف با ترس به مقابله با پرسپولیس و استقلال می رفتند اما در سال های اخیر این ترس ریخته بود گرچه از افتخار ناشی از شکست آنها سود می بردند و شکست این دو تیم در مقابل تیم های ضعیف برخلاف تصور رایج مبنی قدرت گرفتن حریفان بلکه علت آن از میان رفتن اعتماد به نفس و فراموش کردن جایگاه مهم شان در تاریخ فوتبال ایران توسط این دو تیم ناشی می شد. ولی دایی این اعتماد به نفس را به تیم پرسپولیس بازگردانده است.
در این پرسپولیس از همان آغاز بازی این اعتماد به نفس را می توان دید که به قصد برد وارد زمین شده و برایش اهمیتی ندارد که با چه حریفی مبارزه می کند که باید آن را به فال نیک گرفت و در فوتبال نقش مهمی دارد در رویارویی با حریفان آسیایی بیش از همه به آن نیاز داریم.
البته اینکه چگونه این اعتماد به نفس به پرسپولیس بازگشت اهمیت درجه دوم دارد. این بهترین دستاورد دایی برای پرسپولیس و فوتبال ایران است.


گل