ملت ایران: شاید پرسپولیس در ۵ بازی قبلی هوادارانش را عادت داده بود به اینکه ۴۵ دقیقه حریف را مثلا محک بزند و با حفظ دروازه اش و البته خسته کردن حریف(!) در نیمه دوم آنقدر بکوبد و بتازد تا بالاخره به گل برسد و سه امتیاز را بگیرد.
هر چند آن کوبیدن ها و تاختن های نیمه دوم هم اصلا شبیه آن چیزی نبود که هوادار ایده آلیست پرسپولیس از تیم محبوبش انتظار می کشید اما بالاخر ه در عوض آنکه هوادار و بیننده تلویزیونی در تمام نیمه اول حتی یک موقعیت گل نمی دید تا دلش را خوش کند، در نیمه دوم با چند حمله و سه چهار موقعیت به وجد می آمد و امیدوار می شد که این نود دقیقه مال تیم اوست و سرخ ها بالاخره با زور هوادرا و به ترفندی برنده از زمین بیرون می آیند.
بازی با تراکتورسازی همین طور ادامه یافت و البته یک نیمه ده نفره شدن حریف به این مساله کم کرد. بازی با ذوب آهن هم پرسپولیس در نیمه دوم تیم بهتری بود اما به گل نرسید. در مسابقه سوم همین اتفاق مقابل مس افتا د و تیم دایی سه امتیاز را به جیب زد. در کرج و مقابل سایپا سرخ ها دو سه موقعیت خوب را در نیمه دوم گل نکردند و در دیدار با ملوان هم با وجود ده نفره بودن نسبت به حریف بهتر کار کردند و مزد جسارت شان را گر فتند اما این بار و در دیدار مقابل نفت گل محمدی پرسپولیس روی یک خط مستقیم حرکت کرد و از دقیقه یک تا نود هیچ حرفی برای گفتن نداشت.
تیم دایی در این بازی و در فاز حمله کم خطرترین و بی خاصیت ترین تیم تاریخ پرسپولیس در فاز حمله بود؛ شما هوادار پرسپولیس یادتان می آید پرسپولیس در یک بازی حتی مقابل دشوار ترین حریفان خود یک موقعیت گل صد در صد نداشته باش و از به خطر انداختن دروازه حریف به حمله بعدی امیدوار شود؟ امروز دیدید که مثلا سوشا مکانی یک توپ را درزاکش جمع کند یا برای دفع یک توپ دایوی ببندد و به بدنش کش بیاید؟
دریغ از یک کار گروهی، دریغ از آن خلاقیت های بازی های قبل که از عالیشاه یا صادقیان دیده بودیم و البته دریغ از یک تغییر هوشمندانه که نهایتش می شود این شکست دقیقه آخر که در فوتبال گریزی از آن نیست. بخصوص مقابل تیمی که هوشیار بازی می کند و در فاز حمله تیم خطرناکی است.
در واقع شاید بتوان گفت مساوی عادلانه ترین نتیجه این بازی می توانست باشد اما شاید برای پرسپولیسی که در ۹۰ دقیقه بازی یک موقعیت گل نمی تواند بسازد باختن در این مقطع از فصل بهترین اتفاق ممکن باشد. حالا دایی همان طور که خودش گفته باید بیشتر با تیمش کار کند اما د و باخت در شش بازی نگرانی های بیشتری به دنبال دارد.
راستی دایی گفته بود تیمش از هفته پنجم ششم شکل واقعی اش را پیدا می کند و می شود تیمی که او می خواهد اما این تیم که از هفته های قبل بدتر شده؟ این بار پرسپولیس در نیمه دوم هم تکانی نخورد و همان تیم اعصاب خرد کن و خسته کننده نیمه اول بازی های قبل بود.
آیا دلیل این اتفاق را باید در بی غیرتی بازیکنان جست و جو کرد؟