ملت ایران: مصاحبه دیشب سید ابراهیم تهامی در سایت گل و محتوای اکثر کامنت های پایین آن، یک پیام با خود داشت.

مردی که روزگاری بعد از جا گذاشتن مدافع حریف، توپ را نگه می داشت تا بازیکن دریبل خورده از راه برسد و با دریبل دوباره او باعثشادی هواداران حاضر در ورزشگاه تختی اهواز شود، حالا خودش سیبل شده و دریبل می خورد. به واسطه حرف هایی که می زند و روی تکرار آن ها اصرار دارد. گویی که با اثبات موضوع دریبل کردن همه بازیکنان تیم حریف در دوران بازیگری، می تواند آن سال هایی که به پیراهن استقلال اهواز وفادار ماند و از فرصت های طلایی زندگی اش گذشت را جبران کند.

تهامی حالا اصرار می کند به مصاحبه کننده که برود از نوذر رودنیل داور مسابقه ۲۴ سال قبل نفت آبادان و پاکدیس ارومیه سئوال کند آیا تهامی در آن بازی همه بازیکنان حریف را از وسط میدان دریبل زد یا خیر؟! که انصافاً نه یک بار، بلکه دوبار از نیمه زمین خودی راه افتاد و شش - هفت بازیکن حریف را دریبل کرد. بار اول پنالتی گرفت و بار دوم پس از جا گذاشتن دروازه بان حریف، توپ را به بیرون زد! از همان کارهایی که باعثمی شد مربیان وقت تیم ملی، بازیکنانی با ۵۰ در صد توانایی های فنی تهامی را به اعجوبه فوتبال خوزستان ترجیح دهند.

چهار سال پس از آن بازی و در یک روز زمستانی ابتدای دهه ۷۰ بود که پرسپولیس با همه ستارگانش به مصاف استقلال اهواز آمد و در همان ابتدای مسابقه به گل رسید. عبدالله ویسی هم در دقیقه ۱۷ نیمه اول کارت قرمز گرفت تا استقلال اهواز با یک گل خورده و ۱۰ نفره به بازی ادامه دهد. در آستانه رقم خوردن یک شب کابوس وار برای شهر معروف به شهر استقلالی ها، فقط یک نفر می توانست ورق را برگرداند و تیم بازنده و ۱۰ نفره اهوازی را برابر لشکر ملی پوشان پرسپولیس به پیروزی برساند: سید ابراهیم تهامی!

نه یارگیری پرتعداد بازیکنان پرسپولیس با تهامی مانع حرکات وی شد و نه مضروب کردن سر و صورتش! او یک تنه بازی را برگرداند تا خاطره آن پیروزی دو بر یک مقابل پرسپولیس برای هواداران استقلال اهواز، شیرین تر از خاطره پیروزی چهار بر یک آن ها برابر سرخ پوشان باشد.

این متن و عکس ها فقط بهانه ای بود که برای سید ابراهیم بنویسیم: بعد از آن سال هایی که از دست داد و حقی که در فوتبال به آن نرسید؛ تهامی نباید بیشتر از این ببازد. نتیجه تکرار صحبت هایی که نگفتن آن ها بهتر است، به سخره گرفته شدن خاطرات روزهای خوبی است که تهامی از اواخر دهه شصت تا اواسط دهه هفتاد برای فوتبالدوستان خوزستان رقم زد. همان مردمی که چون جادوی با توپ سید ابراهیم تهامی و دیگر بازیکنان نسل طلایی فوتبال دیار کارون را به چشم خود دیده اند، حالا رغبت نمی کنند برای دیدن بازی فوتبالیست های امروزی به ورزشگاه تختی اهواز بروند.