مورینیو حتی اگر ال کلاسیکو را میباخت باز چیزی از دست نداده بود. اختلاف کم میشد اما سرنوشت باز دست خودش بود. ولی چیزی که دیشب نصیب مورینیو شد بسیار درونی تر و شخصی تر از قهرمانی در لا لیگاست.
مورینیو سند قهرمانی تیمش را در زمین بارسا و رو در روی خیل مشتاقان ابی اناری امضا کرد. حالا مورینیو بار بی الکلاسیکویی را هم برداشته از دوشش. دیشب مورینیو برای بردن بارسا عوض شده بود. شکل مورینیوی اینتر. اقای خاص اما ورژن جدیدش!!!

مورینیو مربی بزرگ و کم نظیریست. گواردیولا بعد از ۵ گل معرف خطاب به مورینیو گفت که اگر اینجا دنبال جنگ های روانی باشی مغلوبی. راست هم میگفت. مورینیو تا همین امشب فقط یک جام حذفی کم ارزش را داشت. جنگ های نا تمام با رسانه ها و داوران تاثیر زیادی بر باخت رئال در الکلاسیکو های حساستر داشتد. مورینیو تیمش پا به پای بارسا رشد کرد و زیبا شد اما لحظه اخر و استرس هرگز نگذاشت برند بزرگ رئال شوند. تا چند بازی پیش هم که اختلاف ۱۰ امتیاز بود مورینیو کم و بیش مصاحبه میکرد. اما مورینیو باهوشتر از افتادن دوباره به این دام بود. مصاحبه ها تحریم شدند و رئال اماده بازی بزرگ. جالب اینکه فقط در لالیگا تحریم شد. اینبار از لج کمیته داوران هم نبود. از ذهن باز خودش بود که تیم را زیر استرس نگذاشت

۲. تاکتیک های مورینیو برای بازی برابر بارسا بعد از باخت با اختلاف ۵ گل کمی اغشته به ترس شده بود. چند بازی په په هافبک دفاعی شد و بودنش به جز فینال حذفی هرگز جز اخراج چیزی به همراه نداشت. تیم های مورینیو که نظم مشخصه اصلی شان است در برابر بارسا بی نظم و سردر گم میشدند. رونالدو به سبک بازی تیمش اعتراض کرد و کاسیاس گفت که جنگ ندارند. بعد از این باز مورینیو به همان سیستم سابق خودش بازگشت. ۴ ۲ ۳ ۱ اما باز تردید در مهره چینی. رئال گاه دیارا و گاه خدیرا را هافبک دفاعی میدید. انقدر مورینیو برابر بارسا تردید داشت که در اوج اشتباهاتش التینتوپ را برای اولین بار در الکلاسیکو به کار گرفت. مورینیو همانقدر که به بارسا میباخت به خود نیز میباخت. همیشه تردید بد است. تا نیمه اول اخرین الکلاسیکو هم این تردید بود. مورینیو نیمه دوم بازی برگشت جام حذفی تیمش را پیدا کرد ۳

. در تمام بازیهای رو در روی این چند فصل رئال یا محکوم به بردن بوده است یا مورینیو تیمش را محکوم میکرد. بازی برگشت در لیگ بازی رفت جام قهرمانان رئال باید میبرد. همین باید ها دو جام بزرگ را از رئال گرفت. رئال مورینیو در تمام این بازیها محکوم به بردن بود. اما این ال کلاسیکو ذخیره امتیازی بزرگی برای رئال داشت. اینجا بارسا محکوم به بردن بود. امتیازات به موقع جمع شده بودند تا رئال برای قهرمانی منتظر لغزش از سوی بارسا نباشد. اینبار بارسا بود که چشم به بازیهای رئال داشت و با برد هم نزدیک میشد وبس. دیشب وقت اولین الکلاسیو با مورینیوی سکوت بود. روز مبادا مردش را میخواست. مورینیو استاد استفاده از فرصت هاست.. یا باید مثل بارسا بود و هرگز فرصت نداد و یا اگر فرصت دادی بارسا هم که باشی از دست رفته ای!!!

نتیجه
مورینیو به جای مصاحبه های جنجالی به بازیکنانش روحیه عجیبی داده بود. باخت برابر بایرن پیام مورینیو را زیر سایه نبرد. از پیامش قبل بازی هم پیدا بود رئال امشب تیم مورینیوست. ترکیب هم همان ترکیب ساده و همیشگی بود. نه تغییری و نه تردیدی.
در مقابلش گواردیولای با ثبات تیمش را عجیب کرده بود. سه دفاع که آفت امسال بارسا برابر ختافه و اسپانیول و اوساسونا و والنسیا بود اینبار هم بارسا را بی نصیب نگذاشت. استرس باید ها بارسا را به نباید رساند. رئال برای امشب فقط ارامش مورینیورا طلب میکرد. حالا رئال فصل رویاییش را رویایی به پایان میبرد. این رویا هم فقط به دست توانای مردی بر اورده میشود که اگر چه هرگز مصاحبه هایش را دوست نداشته ام اما استاد شطرنج است. همین چند نکته کوچک را کنار هم چید و بارسای زیبا را به زیبایی مات کرد. افسانه بارسا شاید دیشب تمام نشده باشد اما نشان داد افسانه مورینیو نیز حالا حالا ها تمامی ندارد.