ملت ایران: اواخر دهه ۷۰ بود که جوانکی ترکه ای کم کم در میانه میدان سپاهان خود را به این تیم و فوتبال ایرانی تحمیل می کرد. نامش " محرم " و نام خانوادگی اش " گوزلی " بود. ریشه آذری داشت و فامیلیش به معنی زیبا بود ولی بعد ها ترجیح داد تا آن را به " نویدکیا " تغییر دهید.

به تدریج بازیکن ثابت شد و وقتی در لیگ دوم سپاهان با فرهاد کاظمی به عنوان قهرمانی دست یافت، نشان کاپیتانی بر بازوهای این جوان ۲۲ ساله بسته شده بود. یک مهندس تمام عیار در ارسال پاس های عمقی که اگر مصدومیت های متعدد گریبانش را نمی گرفت شاید در فوتبال اروپا هم نام و آوازه ای برای خود دست و پا می کرد.
همان دوره توپ طلای لیگ را گرفت و سال بعد هم با تیمش قهرمان جام حذفی شد، بازی های متوالی برای تیم های سپاهان، امید و تیم ملی کار دستش داد و در بازی با امیر کره جنوبی در راه المپیک ۲۰۰۴ آتن به شدت مصدوم شد. یک دوره بعد از بهبودی به تیم بوخوم رفت ولی فوتبال فیزیکی آلمان با فیزیک نحیف محرم جور نبود و دوباره به اصفهان برگشت. ۳ دوره دیگر با سپاهان قهرمان لیگ شد تا تنها کاپیتانی باشد که ۴ دوره جام قهرمانی لیگ برتر را کسب کرده است ولی جالب اینجاست در سالی که سپاهان نتوانست قهرمانی را به دست بیاورد و به عنوان سومی لیگ بسنده کرد و در لیگ قهرمانان آسیا هم به شکلی ناامید کننده حذف شد، محرم برای دومین بار عنوان بازیکن برتر لیگ را به خود اختصاص داد.
شاید اگر استقلالی ها در ایران بودند یا خلعت بری در آستانه رفتن به لیگ امارات نبود این عنوان با تمام شایستگی های غیر قابل انکار محرم نویدکیا به کاپیتان سپاهان نمی رسید.