سمینار بین‌المللی ادبیات کودک و نوجوان در شهر استانبول برگزار شد و نویسندگان و پژوهشگران از ۱۷ کشور و با ارائه ۷۰ مقاله در آن شرکت کردند. «کارگاه داستان‌نویسی؛ تجربه‌ها و آزمون‌ها»، عنوان مقاله فریدون عموزاده خلیلی بود.

رئیس هیئت مدیره انجمن نویسندگان کودک و نوجوان در این مقاله، که خلاصه‌ای از آن در اختیار خبرگزاری مهر قرار گرفته آورده‌است: «من نمی‌توانم با قاطعیت کورت وونه‌گات بگویم به همان اندازه که می‌توان گلف را آموزش داد، می‌توان نویسندگی خلاق را هم آموزش داد. من معتقدم داستان‌نویسی را نمی‌توان آموزش داد، باید آن را تجربه کرد.»

عموزاده خلیلی در این مقاله به نتایج «اتاق تجربه» که به آموزش داستان‌نویسی می‌پردازد هم اشاره و بیان کرده است: خروجی یک کلاس آموزش نویسندگی، یک نویسنده منتقد، یک آنالیزور داستا و در حالت کامل‌تر یک نظریه‌پرداز داستان خواهد بود. اما خروجی یک اتاق تجربه، نویسنده است، نویسنده­ای تجربی، یا حتی یک کتاب رمان و شاید یک شاهکار. شاهکاری که خلق‌کننده‌اش شاید حتی نتواند تکنیک‌های پیدا و پنهان داستان خودش را در حد یک پاراگراف آنالیز کند یا درباره عناصر، نمادها، زاویه دید، تخیل، فانتزی و امثالهم حرف بزند.

رئیس هیئت مدیره انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، در بخش دیگری از این مقاله آورده: من به شدت با تعبیر «تربیت» و «پرورش» برای آموزش نویسندگی مخالفم و آن را توهین‌آمیز می‌دانم. نویسنده ماهی قزل‌آلا یا بوقلمون نیست که بتوان پرورشش داد، طوطی هم نیست که بشود تربیتش کرد و سخن‌گفتن یادش داد. نویسنده، نویسنده است، حتی اگر هنوز کتابی ننوشته باشد.

عموزاده خلیلی به تاکتیک‌های اتاق تجربه اشاره و بیان کرد: مبارزه با ترس، یکی از روش‌های ما در اتاق تجربه بود. نویسنده‌های جوان، از مواجهه با داستان‌شان می‌ترسند. از این‌که ایده‌هایشان مسخره به نظر بیاید می‌ترسند. در مقابل شاهکارها احساس حقارت می‌کنند و می‌ترسند. از شروع داستان می‌ترسند، از ادامه آن می‌ترسند، از اینکه نتوانند تمامش کنند، از پایانش می‌ترسند، از هیبت عناصر داستان، از تعریف‌ها و از تناقض‌ها می‌ترسند، از استادها، از منتقدها، از خواننده‌­ها می‌­ترسند و مهم‌ترین کار اتاق تجربه این است که در جلسات اول با این ترس‌ها مبارزه کند. در این مبارزه همه اعضای اتاق شریک‌اند.

نویسنده مجموعه چهارجلدی «کلاغ‌های بلوار ساعت»، مبارزه با کلیشه‌ها و پارادایم‌ها را یکی دیگر از دستاوردهای اتاق تجربه برشمرده و گفت: کلیشه‌ها، خطرناک‌ترین دشمنان خلاقیت نویسندگان جوان هستند. کلیشه‌ها بی‌آن‌که بدانیم بر روح و جان‌مان سیطره یافته‌اند. بخشی از این کلیشه‌ها، عمومی هستند یعنی فقط از چیزهایی بنویسید که می‌شناسید و خودتان تجربه کرده‌اید! و بخش دیگری، کلیشه‌های آموزشی. هستند کلاس‌هایی که این‌گونه پیش می‌روند: جلسه اول، تعریف داستان و تفاوت آن با غیرداستان؛ جلسه دوم، سوژه چیست و آن را از کجا پیدا کنیم؟ و…

عموزاده خلیلی، برساختن جهان داستانی و پیرو آن بناکردن زیست‌بوم داستانی را از مهم‌ترین اهداف و اتفاقات در اتاق تجربه دانست و افزود: خلق و آفرینش جهان داستانی ویژه خود؛ این مهم‌ترین آفرینشی است که باید در اتاق تجربه اتفاق بیفتد. بدون خلق جهان داستانی، هیچ داستانی ساخته نخواهد شد.