علاقه مندان به سینمای ایران می توانند، در این مطلب با فیلم های در حال اکران آشنا شده و فیلم محبوب خود را برای تماشا انتخاب کنند.

چ(ابراهیم حاتمی کیا):

برای چه کسانی ممکن است جذاب باشد؟

به هر حال یکی از فیلم های مهم امسال است و برای کسانی که اتفاقات سینمای ایران و فیلم های مطرح را دنبال می کنند، می تواند اولین گزینه اکران نوروز باشد. همین طور برای طرفداران سینمای حاتمی کیا و افرادی که کنجکاوند تا ببینند که او برشی از زندگی شخصیت مهمی چون شهید چمران را چگونه و از چه موضعی روایت کرده است. از طرفی چ فیلم پرحاشیه ای هم بود. از دعواهای مفصل عرب نیا با حاتمی کیا بگیرید تا هزینه بالای تولید. هستند کسانی که می خواهند ببینند حاصل کار چگونه از آب در آمده است.

دیدگاه:از لحاظ تکنیک کارگردانی و مسائل فنی یکی از فیلم های شاخص چند سال اخیر است. حاتمی کیا بعد از چند فیلم ضعیف، با این فیلم به دوران خوبش بازگشته است. از طرفی کار حسین جعفریان فیلمبردار نیز شایسته توجه است. می گویند ویتوریو استورارو در دوران جشنواره از فیلمبرداری چ خوشش آمده بود. با این وجود چ مشکل فیلم نامه دارد. مشکلی که فیلم را در لحظاتی از نفس می اندازد. این جا هم حاتمی کیا مثل همیشه، درام فیلم را فدای پیام های مورد نظرش کرده. شعار تبلیغاتی فیلم هست: «آخرین حرفِ ابراهیم حاتمی کیا.» شعاری که ثابت می کند حاتمی کیا بیش از هر چیز به حرفی که می خواهد بزند علاقه دارد و حاضر است خیلی چیزها را فدای این حرف کند. البته چ حرف دارد. ویژگی ای که در سینمای ما متاسفانه کمتر گیر می آید. حاتمی کیا در این فیلم به نوعی شخصیت چمران را بهانه کرده تا نسبت به اتفاقات سیاسی سال های اخیر واکنش نشان دهد. او در این فیلم ماجراهایی را به تصویر می کشد که ما را یاد کشمکش های سیاسی این روزهای ایران می اندازند. کشمکش هایی که به جز در یکی دو مورد!، در فیلم به نفع مردم تمام می شوند.


طبقه حساس(کمال تبریزی):

برای چه کسانی ممکن است جذاب باشد؟

برای کسانی که در روزهای ابتدای سال می خواهند یک فیلم کمدی هر چند نه چندان قابل قبول ببینند. همین طور برای طرفداران رضا عطاران. طبقه حساس اگر چه فیلمی شاخص در کارنامه حرفه ای کمال تبریزی و پیمان قاسم خانی به حساب نمی آید، اما برای یک بار دیدن در کنار خانواده می تواند گزینه بدی نباشد. کسانی که در ابتدای سال حوصله دیدن فیلم های جدی را ندارند و می خواهند به شوخی های عطاران در نقشی متفاوت بخندند، طبقه حساس بهترین پیشنهاد است.

دیدگاه:انتظار از تیم عطاران، قاسم خانی و تبریزی بیش از همین چند شوخی بامزه بود. ایده مرکزی طبقه حساس می توانست یک ایده فرعی در فیلم نامه ای از پیمان قاسم خانی باشد، نه این که کل فیلم بر اساس آن پیش برود. باید قبول کرد که طبقه حساس برای کسی که ورود آقایان ممنوع و یا سن پترزبورگ را نوشته، یک پسرفت جدی به حساب می آید. این فیلمی است که در زمینه پیش برد داستان و گسترش ایده مرکزی نمی تواند چندان موفق عمل کند و تنها به لطف توانایی های بالای عطاران در اجرای شوخی های مختلف، مخاطب را سرگرم نگاه می دارد. تبریزی نیز تلاش کرده یک اجرای استاندارد از فیلم نامه ارائه دهد و شوخی های جالبی چون صحبت با مرده را به خوبی به تصویر درآورد. با این وجود نتیجه نمی تواند از سطح یک کمدی متوسط فراتر برود و به فیلمی تبدیل شود که بتوان آن را مثل لیلی با من است و یا مارمولک، بیش از یک بار تماشا کرد.

خط ویژه(مصطفی کیایی):

برای چه کسانی ممکن است جذاب باشد؟

خط ویژه از آن فیلم هاست که می تواند طیف گسترده ای از مخاطبان سینمای ایران را جذب کند. از آن فیلم هایی که می توان با خیال راحت دیدنش را به دیگران نیز توصیه کرد. خط ویژه از معدود فیلم های جشنواره بود که به هدف جذب مخاطب ساخته شده بود. فیلمی که به لطف فیلم نامه قابل قبول و شخصیت های متنوعی که دارد، مخاطب را تا انتها با خود همراه می کند. خلاصه اگر دوست دارید در روزهای ابتدای سال یک فیلم خوب ببینید و بعد از بیرون آمدن از سالن سینما حسرت هدر رفتن پول و وقت تان را نخورید، خط ویژه یک انتخاب مناسب است.

دیدگاه:یک فیلم استاندارد و سرگرم کننده. فیلمی که هدف اش درست تعریف کردن داستان و همراه کردن مخاطب است و به این هدف نیز می رسد. خط ویژه نه ادعا دارد و نه قرار است یک اثر ویژه باشد. درست مثل فیلم قبلی کیایی، ضد گلوله. این فیلمی است که هم در فیلم نامه و هم در اجرا نمره قبولی می گیرد و مخاطب را سر خورده نمی کند. در سینمایی که فیلم ها معمولا برای ضد حال زدن ساخته می شوند، خط ویژه فیلمی است که تماشاگرش را با حال خوب و انرژی به خانه می فرستد. فیلمی که حتی ایده های سیاسی و اجتماعی مد نظرش را نیز به گونه ای در تار و پود داستان اش پنهان می کند که توی ذوق نزنند.

معراجی ها(مسعود ده نمکی):

برای چه کسانی ممکن است جذاب باشد؟

آن ها که فیلم های ده نمکی را نمی پسندند که تکلیف شان معلوم است. اما معراجی ها حتی ممکن است طرفداران اخراجی ها را نیز سرخورده کند. با این وجود آن ها که توقع شان از سینما در سطح سریال های بی کیفیت عید و ماه رمضان است، احتمالا از دیدن این فیلم هم راضی خواهند بود. معراجی ها چیزی در حد و اندازه های سریال دارا و ندار است، حالا با مقداری جلوه های ویژه اضافه!

دیدگاه:فیلم های قبلی ده نمکی حتی اگر از لحاظ سینمایی چندان قابل دفاع نبودند، به هر حال می توانستند واکنش های مختلفی را برانگیزند. اخراجی ها و رسوایی به هر ترتیب به موضوعاتی می پرداختند که به خودی خود جنجال برانگیز بودند. ده نمکی هم به خوبی بلد بود از این جنجال ها به نفع خود و فیلم هایش استفاده کند. اما معراجی ها حتی همین نکته را نیز ندارد. در واقع ده نمکی برای اولین بار فیلمی ساخته که کاملا خنثی است. فیلمی که به راحتی می توان نادیده اش گرفت و از کنارش عبور کرد. در این جا حتی از آن نگاه اجتماعی اغلب سطحی، اما گاهی تند اخراجی ها و رسوایی نیز خبری نیست. معراجی ها فیلمی سطح پایین است که تنها به لطف نام اخراجی ها فروش خواهد کرد. فیلمی که حتی کنجکاوی برانگیز هم نیست. ده نمکی قدرت تاثیرگذاری و جنجال سازی اش را از دست داده و به نظر می رسد دیگر هیچ سوژه و ایده تازه ای ندارد که مخاطب را با آن ها به سینماها بکشاند. البته او فوت و فن های فروش میلیاردی را به خوبی می داند و این را فروش فیلم اش هم ثابت می کند. اما فروش بالای معراجی ها نمی تواند شکست ده نمکی را توجیه کند. بحثفروش یک چیز است و بحثرضایت مخاطب و قدرت تاثیرگذاری فیلم یک چیز دیگر. ده نمکی اگر قرار باشد در باد موفقیت های قبلی اش حرکت کند، به مشکل جدی برخواهد خورد.

با دیگران(ناصر ضمیری):

برای چه کسانی ممکن است جذاب باشد؟

برای کسانی که مشکلی با فیلم های کم کنش همراه با ریتم کند، مضمون تلخ و پایان باز ندارند. یا افرادی که ترجیح می دهند در شلوغی اکران نوروز، سراغ یک فیلم بی حاشیه از یک کارگردان جوان و فیلم اولی بروند.

دیدگاه:از آن فیلم های بی تفاوت نسبت به مخاطب که پر است از سکانس های کم اثر و خسته کننده. از آن فیلم هایی که کارگردان اش کل اثر را از کنش و جذابیت تهی می کند و در انتها نیز به هیچ نکته خاصی نمی رسد. البته در این مواقع عده ای این موضوع را مطرح می کنند که چنین فیلم هایی سبکی نزدیک به آثار هنری دارند و مطابق با استانداردهای آن نوع سینما ساخته شده اند. در حالی که مخاطبان فیلم دیده به خوبی می دانند، فیلم های خوب آن نوع سینما به هیچ عنوان آثاری بیهوده و جعلی نیستند و در پایان مخاطب را به درکی از جهان معنایی شان می رسانند. در حالی که فیلمی مثل با دیگران، نه تنها نمی تواند جهانی خلق کند که حتی حوصله صبورترین مخاطبان را نیز سر می برد.