در آینده نزدیک هم شبکه سلامت سیما راه اندازی می‌شود و همچنین امکان سنجی و طراحی هفت شبکه جدید دیجیتالی در دستور کار سیما قرار گرفته است. ظاهراً با یک موج تازه‌ای از تاسیس شبکه‌های تلویزیونی همراه هستیم که این مساله اگرچه در ظاهر نوید بخش است و در رقابت تنگاتنگ رسانه‌ای در جهان شبکه‌ای شده معاصر یک ضرورت حرفه‌ای محسوب می‌شود، اما باید کمی در این فرایند پرشتاب تامل کرد و دچار کمی گرایی نشد.
اینکه امکانات و ظرفیتهای مادی و فنی تأسیس شبکه‌های تلویزیونی امکان راه اندازی شبکه‌های جدید را فراهم می‌کند، کافی نیست؛ قطعاً تأمین محتوا و غنی کردن درونمایه آنها مهمتر از راه اندازی شبکه است. متاسفانه در کشور ما بسیاری از نو آوری‌ها و خلاقیتها بر مبنای فلسفه «راه بنداز و جا بنداز» صورت می‌گیرد که در دراز مدت نتایج آن برملا خواهد شد؛ این بدین معنی نیست که در همین ابتدای راه منفی بافی کنیم، اما باید در کنار رشد کمی شبکه‌های تلویزیونی به بهبود کیفی آنها نیز توجه داشت.
شبکه‌های تازه تأسیس از حیثموضوع، شبکه‌های تخصصی محسوب می‌شوند که البته دایره این تخصص گرایی آنقدر تنگ و محدود نیست که صرفاً به تعداد یا قشر خاصی از افراد جامعه محدود شود. مثلاً شبکه ورزش اگرچه دارای موضوع تخصصی است، اما ورزش صرفاً به ورزشکاران محدود نشده و علاقه‌مندان و مردم عادی هم بینندگان این شبکه و برنامه‌های آن هستند.
از آن طرف شبکه پویا هم صرفاً به کودکان محدود نیست و تماشای نمایشهای انیمیشنی برای طیفهای بزرگسال هم جذاب است و چه بسا تعدادی از آنها برای گروه سنی بزرگسال تولید شده است.
ضمن اینکه در همین دو طیف نیز سطوح مختلف مخاطبان جای می‌گیرند که هر کدام متناسب با موضوع شبکه نیازهای مختلف خود را دارند. مثلا شبکه ورزش صرفاً نمی تواند به فوتبال بپردازد و اکنون که شبکه مستقلی به نام ورزش راه اندازی شده بهترین فرصت برای توجه به رشته‌های مختلف و علاقه‌مندان همه رشته‌های ورزشی است.
اگرچه مخاطب شناسی در همه شبکه‌های تلویزیونی ضرورت دارد، اما شبکه‌های تازه تاسیس هم به دلیل تخصص گرایی و هم جدید بودن بیشتر نیازمند مطالعات علمی و روشمند در حوزه مخاطب شناسی است. اینکه کدام برنامه برای کدام مخاطب مناسب بوده و چگونه باید برای شبکه‌های تازه تاسیس مخاطب جذب کرد آن‌هم مخاطبان آگاه و هوشمند که آگاهانه دست به انتخاب شبکه‌ها می‌زنند و به تماشای آن می‌نشینند.