تاخیر در زمانبندی‌های عصبی همراه با بالا رفتن سن، اجتناب‌ناپذیر است، اما بر اساس مطالعات جدیدی که در دانشگاه نورثوسترن انجام شده با آموزش موسیقی می‌توان تا حدودی از اثرات آن کاست.

این اولین‌بار است که طی مطالعاتی شواهد بیولوژیکی مبنی بر تاثیر تجربه موسیقایی مادام‌العمر بر روند پیری ارائه می‌شود.

محققان در لابراتوآر علوم عصبی شنوایی با اندازه‌گیری واکنش‌های اتوماتیک مغز موسیقیدان‌های پیر و جوان و افراد معمولی به اصوات صوتی به این نتیجه رسیده‌اند که زمانبندی عصبی در مغز موسیقیدان‌ها با افراد معمولی بسیار متفاوت بوده و موسیقیدان‌ها در این زمینه عملکرد بهتری دارند.

نینا کاروس، پروفسور عصب‌شناس و فیزیولوژیست دانشگاه نورثوسترن می‌گوید: بررسی‌ها نشان داده نوازندگان مسن نه‌تنها عملکرد بهتری نسبت به همتایان معمولی خود دارند، بلکه محرک‌های موسیقایی را با سرعت و دقت بیشتری نسبت به افراد جوان معمولی رمزگشایی می‌کنند. لذا این ایده که تجربه‌کردن اصوات به شکل فعال در یک دوره طولانی از زندگی تاثیر زیادی بر عملکرد سیستم عصبی ما دارد تقویت می‌شود. کاروس معتقد است این یافته‌ها بسیار مهم و حائز اهمیت است.

استفاده از موسیقی به جای دارو

داده‌های جدید دانشگاه نورثوسترن همراه یافته‌های جدید ناشی از مطالعه روی حیوانات در دانشگاه کالیفرنیا قویا نشان می‌دهد که آموزش‌های فشرده موسیقی حتی در اواخر عمر می‌تواند پردازش گفتاری افراد مسن را بهبود بخشیده و در نتیجه توانایی آنها برای ارتباط در محیط‌های پیچیده و محیط‌های پرسروصدا را افزایش دهد.

مطالعات قبلی کاروس نشان می‌داد آموزش موسیقی علاوه بر تقویت حافظه از مشکلات شنیداری افراد در محیط‌های پرسروصدا می‌کاهد. این دو مشکلاتی هستند که بسیاری از افراد مسن با آن درگیرند.

بتازگی هم مطالعات گسترده‌ای به منظور بررسی اثر موسیقی بر شکل‌پذیری مغز در طول عمر انسان در جمعیت‌های مختلف و در زمینه آموزشی انجام شده است.

با این حال کاروس متذکر شده که نتایج مطالعه کنونی انجام شده ممکن است فراگیر نبوده و نتواند بخوبی ثابت کند که نوازندگان، زمانبندی عصبی مناسبی در تمام واکنش‌های مرتبط با اصوات دارند.

در عوض این تحقیق نشان می‌دهد ​تجربه موسیقایی بر زمانبندی عناصر صدا که در تشخیص یک صدا از صدای دیگر اهمیت زیادی دارند، موثر است.

در این پژوهش محققان واکنش عصبی اتوماتیک ۸۷ فرد بالغ انگلیسی زبان به اصوات گفتاری را حین تماشای یک فیلم ویدئویی زیر نویس شده بررسی کردند.

در این گروه موسیقیدان‌ها افرادی بودند که پس از ۹ سالگی به طور دائم با موسیقی سروکار داشتند، اما گروه دوم فقط سه سال یا کمتر آموزش موسیقی دیده بودند.

منبع: ایسنا