نسیبه خانلرزاده: پلاستیک های زیستی در نتیجه فرایندی روی مواد گیاهی ایجاد می شوند که طی آن مولکول های کوچکی به نام مونومر ساخته می شوند، و از اتصال این مونومرها پلیمرهای طولانی تولید می شود که پلاستیک را می سازد. به رغم این که مواد حاصله عموما تجزیه پذیرند و در نتیجه این ماده جایگزین سبزتری برای پلاستیک های معمولی(حاصل از نفت خام) است، اما روش تولید پلاستیک های زیستی با انتقادهای زیادی مواجه است. ایکر بایر از موسسه فناوری ایتالیا در جنوا، می گوید که تولید پلاستیک های زیستی چند مرحله ای است و انرژی زیادی را می خواهد و در این فرایند اغلب از محصولاتی همچون سیب زمینی و ذرت استفاده می شود که کاربرد اصلی آنها به عنوان غذا است.
اما به گزارش نیوساینتیست، شاید راه بهتری هم وجود داشته باشد. بایر و همکارانش در حال بررسی فرایند تولید سلوفان از طریق حمام های چند گانه اسید و باز بودند؛ سلوفان یک ماده(پلاستیکی شفاف) با بنیان سلولوزی است(سلولز هم تشکیل دهنده دیواره های سلولی گیاهان است). آنها کشف کردند که حل کردن سلولوز موجود در کتان و شاهدانه در تری فلورواستیک اسید که یک ماده شیمیایی معمولی است، آن را به طور مستقیم از شکل کریستالی طبیعی اش به یک فرم بی شکل تبدیل می کند که بدون نیاز به پردازش بیشتر می تواند مانند پلاستیک قالب گیری شود.
پلاستیک نعناع، جعفری و دارچین
در مرحله بعد، دانشمندان سعی کردند این فرایند را روی ضایعات سبزی و صیفی همانند سبوس برنج، پوسته کاکائو و ساقه های اسفناج و جعفری دور ریختنی یک شرکت ایتالیایی انجام دهند که سبزیجات را برای استفاده در نوشیدنی های گیاهی و پاستاهای رنگی تبدیل به پودر می کند.
بایر می گوید: «بخش هایی از گیاهان وجود دارد که ما تمایلی به خوردن آن نداریم. همگی آنها را می توان به راحتی تبدیل به پلاستیک های مفید زیستی کرد، و آن هم با خواص متفاوت بسته به ماده سازنده: مثلا پلاستیک با حالت لاستیکی تر حاصل از اسفناج، یا یک مدل سفت تر حاصل از سبوس برنج.»
سختی و کشسانی مواد جدید در مقایسه با پلاستیک های زیستی فعلی و پلاستیک های سنتی متفاوت است. آنها همچنین می توانند خواص گیاه اصلی را داشته باشند، به این معنی که پلاستیک جعفری می تواند خواص آنتی اکسیدانی داشته باشد یا پلاستیک دارچین می تواند خاصیت ضد باکتریایی داشته باشد.
ایزابلا رادکا از دانشگاه ولورهامپتون انگلستان می گوید: «این پلاستیک ها خواص خوبی دارند. ما ضایعات بسیاری تولید می کنیم، و هر شیوه ای که بتوانیم به کمک آن، بخشی از ضایعات خود را تبدیل به مواد مفید کنیم، ارزش فکر کردن را دارد.»
پاول ماینز از شرکت بیومی بیوپلاستیک در ساوت همپتون انگلیس، می گوید که ممکن است انجام این کار در مقیاس تجاری به راحتی تولید این ماده در آزمایشگاه نباشد و محصولات حاصل از این ضایعات کیفیت های متفاوتی داشته باشند.
۵۳۵۳