در ادامه این مطلب آمده است: در هفته آینده رییس مجلس شورای اسلامی انتخاب می شود. آنان که افتخار حضور در لیست امید را داشتند و به آن سبب رای آوردند و وارد مجلس شدند، باید بسیار ساده لوح باشند اگر فکر کنند که بحث و گفتگوی ریاست مجلس تمام می شود و نقطه سرخط برای موضوع بعدی و سخنان جدیدی که شاید بعضی ازآنها باب طبع مردم هم باشد و احسنتی هم بگویند.
خیر اصلا وابدا چنین نیست، زیرا با فشار دادن دکمه ای و یا انداختن برگه ای در گلدان، به ویژه در زمینه ی انتخاب ریاست مجلس، تازه شروع بحث ها و گفتگوهایی در این زمینه است.
به عقیده نگارنده؛ دکتر عارف می بایست بر حضور در این انتخابات پای فشرده و به هیچ عنوان کوتاه نیاید تا معلوم گردد که افراد حاضر برخوان امید، هرکدام در'کجا' نشسته اند وبا کدام گروهند.
هرچند بزرگان اصلاحات قاطعانه از ریاست دکتر عارف حمایت کرده اند، با این حال عارف نباید در این مورد به هیچ رفتار کدخدامنشانه ای تن در دهد و با عزمی راسخ وارد این کارزار شود ولو این که 'تنها'باشد و فقط'یک رای'بیاورد.
مردم ایران و به ویژه رای دهندگان تهرانی با عزم به تغییر مجدانه کوشیدند و یک گروه را با 'نه' رد و گروه دیگری را با 'آری' انتخاب کردند. حال نوبت به انتخاب شدگان لیست امید است تا با رای به عارف، آنان نیز به احترام رای مردم، رای دهندگان را نا امید نکنند و به صف 'ناامیدیان'در نیایند.
انشاالله امید است با عزم راسخ منتخبین لیست امید و انتخاب عارف به ریاست مجلس، مردمی را که با امید به تغییر در انتخابات شرکت کرده بودند، امیدوارتر نموده و در انتخاب ریاست جمهوری آینده نیز با امید به اثربخش بودن 'حضور' و اثربخش بودن رای‌شان بیشتر و بهتر مشارکت نمایند.
البته اگر عارف هم رای نیاورد، بی شک درنوع حضور آینده و نگاه مردم به انتخابات آتی بسیار موثر خواهد بود. زیرا اگر مردم از گروهی نا امید شدند با اطمینان می توان گفت که نا امیدشان خواهند کرد، به ویژه که آن افراد از منتخبین امید باشند و به 'ناامیدیان'پیوسته باشند.