وقتی معلم جوان کبریت را روشن کرد، ناگهان کپسول گاز ۱۱کیلویی آتش گرفت و شعله ور شد. در داخل آشپزخانه چند کپسول گاز دیگر هم وجود داشت که همه آنها پر بودند و اگر آتش به آنها سرایت می کرد، بی شک انفجار مهیبی رخ می داد. این در حالی بود که کمی آنطرف تر و در داخل خوابگاه، دانش آموزان در خواب بودند.

معلم فداکار درنگ نکرد و بی آنکه منتظر کمک بماند، جانش را به خطر انداخت تا نگذارد خطری بچه ها را تهدید کند. او کپسول شعله ور را به دست گرفت و دوان دوان به طرف حیاط حرکت کرد. شعله های آتش دستانش را می سوزاد و حتی لباس هایش را شعله ور کرده بود اما معلم جوان کپسول را محکم چسبیده بود و وقتی به حیاط رسید، آن را به گوشه ای پرت کرد تا حتی درصورت انفجار، خطری کسی را تهدید نکند. همزمان، دیگر مسئولان دبیرستان شبانه روزی از ماجرا باخبر شدند و پیش از اینکه حادثه ای رخ دهد، آتش کپسول را خاموش کردند. این در حالی بود که معلم فداکار به شدت آسیب دیده و دچار سوختگی شدید شده بود.

بستری در آی سی یو

معلم ۴۵ساله که صادق چکاو نام دارد، لیسانسه تاریخ است و ۱۲سال است در مدارس مختلف تدریس می کند. خودش می گوید درس دادن به دانش آموزان روستایی لذت بخش ترین کار برای اوست به دلیل اینکه امکانات در مناطق روستایی کم است و محصلان با عشق در مدارس حاضر می شوند تا درس بخوانند و به آرزوهای بزرگشان برسند. این معلم فداکار ۳روز در بخش آی سی یو بیمارستان بستری بود تا اینکه پزشکان توانستند سوختگی او را درمان کنند و وی بتواند از بیمارستان مرخص شود.

او در گفت وگو با همشهری می گوید: من هم سرپرست دبیرستان شبانه روزی هستم و هم معلم آنجا. آن روزوقتی کپسول آتش گرفت، سعی کردم دستپاچه نشوم و هر طور شده آتش را خاموش کنم. یک سطل آب روی آتش ریختم اما خاموش نشد. یک دفعه چشمم به ۸کپسول گازی افتاد که در گوشه آشپزخانه بود. اگر آتش به آنها سرایت می کرد، بی شک انفجار هولناکی رخ می داد.

بچه های مدرسه مثل فرزندان خودم هستند. آنها نزد ما امانت بودند و اگر اتفاقی برایشان می افتاد، به پدر و مادرهایشان چه می گفتم؟ در آن لحظه احساس کردم که اگر هر اتفاقی برای من بیفتد، مهم نیست و مهم این است که بچه ها آسیب نبینند. هر لحظه امکان داشت کپسول در بغلم منفجر شود اما به خدا توکل کردم و آن را برداشتم.

وقتی کپسول را به حیاط انداختم، یک پتو و مقداری شن روی آن ریختیم و با کمک یکی از همکاران، آتش را خاموش کردیم. آنجا بود که فهمیدم وضع خودم خیلی وخیم است. دست ها و بدنم سوخته بود و وقتی مدیر مدرسه رسید، مرا به بیمارستانی در خرمشهر بردند. از آنجا هم به بیمارستان سوانح و سوختگی اهواز منتقل شدم و ۳روز در آی سی یو بستری بودم. روز چهارم به بخش منتقل شدم و چون حالم بهتر شده بود مرخص شدم اما یک ماه باید در خانه استراحت می کردم و بعد به مدرسه برمی گشتم.

ملاقات با فرشته نجات

معلم فداکار می گوید: در این مدت مدیر مدرسه، رئیس اداره آموزش و پرورش خرمشهر و دانش آموزان مدرسه به عیادتم آمدند و به خاطر این کارم از من تشکر کردند. شاید هر معلم دیگری هم جای من بود این کار را می کرد، بیشتر معلمان، دانش آموزان را مانند فرزندان خود می دانند و هیچ کس راضی نیست به آنها آسیب برسد. وی وقتی یاد روز حادثه می افتد، می گوید: از تصمیمی که در آن لحظه گرفتم خوشحالم. شاید اگر کمی دیر تر می جنبیدم حادثه تکان دهنده ای رخ می داد و اگر زنده می ماندم هرگز خودم را نمی بخشیدم.