به گزارش ملت ایران به نقل از ایسنا: «بارها و بارها درباره سانسور در رسانه ملی شنیده بودیم و بیشتر هم سانسور محتوایی آثار سینمایی و تلویزیونی و یا سانسور گفته های آدم هایی که در برنامه های ضبط شده جلوی دوربین می روند اما در یک مورد تازه که اخیرا مشاهده شده صدا و سیما به سانسور پوشش مهمانانی می پردازد که شخصا برای حضور در برنامه های خود از آنان دعوت کرده است.»
شبکه ایران نوشت، پس از این مقدمه ادامه داد: این مساله در شرایطی رخ می دهد که تهیه کنندگان برنامه های تلویزیونی پیش از دعوت از مهمان هیچ نکته خاص و یا خط قرمزی را درباره نوع پوشش آنها بیان نکرده و به مهمانان اعلام می کنند می توانند با پوشش عرف در جامعه در برنامه ظاهر شوند.

در ادامه این مطلب به قلم مهدی تندرو آمده است: چندی پیش به عنوان کارشناس سینمایی به یک برنامه تلویزیونی مربوط به «شبکه خبر» دعوت شدم تا پیرامون فیلم های سینمای جهان به نقد و تحلیل بپردازم. برنامه ضبط می شد تا در موعد مقرر پخش شود. من هم که پیش از حضور در این برنامه به اندازه یک هفته تا ۱۰ روز درباره موضوع مورد بحثتحقیق کرده و اطلاعات جمع آوری کرده بودم، سعی کردم داده هایم درباره موضوع بحثرا به بهترین شکل در اختیار مخاطب قرار دهم اما شگفتی زمانی رخ داد که برنامه روی آنتن رفت و اثری از صحبت های من در برنامه نبود!!!
وقتی علت را جویا شدم، پاسخم را این گونه دادند که بنده شلوار جین به پا داشته ام و از این حیثتصویر بنده قابل پخش نبوده است! بماند که از حیثبراهین، حتی فیلسوفان غرب و شرق هم از این ادله انگشت حیرت به دهان می گیرند اما پرسشی که برایم پیش آمد این بود که پس چرا همان موقع که ضبط برنامه آغاز شد یا قبل تر از آن پیش از آنکه ضبط آغاز شود، این نکته را متذکر نشدند که به واسطه پوشیدن شلوار جین که پوشش غالب بسیاری از آدم های جامعه ماست، ممکن است صحبت هایم سانسور شود.
تازه اگر ضوابط و قوانین پوشش در سازمان صدا و سیما این گونه حکم می کند که کسی شلوار جین نپوشد، پس چطور می شود امید زندگانی در برنامه زنده ای که اجرای آن را بر عهده داشت و همچنین بسیاری دیگر از مجریان محترم تلویزیون در شبکه های مختلف سیما، جین می پوشند؟ آن هم در شرایطی که اگر از لحاظ شدت و حدت نظارت بر مساله بنگریم، مجریان بیشتر در معرض توجه سازمان هستند تا بنده ای که به عنوان مهمان در یک برنامه ظاهر شده بودم.
اگر ضوابط حکم می کند که این گونه باشد، پس باید برای همه باشد. خدای ناکرده منظور بنده بی احترامی به دوستان مجری نیست بلکه نگاهم ناظر به مسائل سانسور و خط قرمزهایی است که اولا متغیر هستند و برنامه به برنامه تغییر می کنند و ثانیا نه مبنای عقلی دارند و نه مبنای شرعی!
صدا و سیما حتی اگر خط قرمزی دارد که طبیعی هم هست داشته باشد، باید لااقل آگاهی از این خط قرمزها را حق مهمانان و برنامه سازان خود بداند وگرنه این درست نیست که ابتدا سفارش انجام کاری را به یک برنامه ساز یا مهمان یک برنامه بدهند و بعد آن طور که دلشان می خواهد به سانسور برنامه بپردازند!