بیوگرافی پرویز پرستویی + عکس

او به همراه خانواده‌اش زندگی می‌‌کند، خانه‌ای دو و نیم طبقه که پایین مغازه پدر است، در نیم طبقه برادر و همسرش، در طبقه اول والدین و طبقه دوم خودش به همراه همسر و دو فرزندش زندگی می‌‌کند، او سال ۱۳۶۰ ازدواج کرد… اولین تجربه تلویزیونی پرستویی، سریال «رعنا» در سال ۱۳۶۷ بود، اما فیلم «لیلی با من است» بود که پرویز را به‌طور کامل به مخاطبان هنر سینما در ایران شناساند، او برای بازی در این فیلم در دومین دیپلم افتخار خود را کسب کرد.

در سال ۸۲ برای بازی در فیلم «مارمولک» یکی از بهترین و به یاد ماندنی‌ترین بازی‌های تاریخ هنری خود را به نمایش گذاشت، وی همچنین در مجموعه‌های امام علی(ع)، زیر چتر خورشید، آپارتمان، آوای فاخته و خاک سرخ و این آخری زیر تیغ نقش ایفا کرده است، «بیدمجنون» یکی دیگر از شاهکارهای هنری‌اش بود که سیمرغ نقش اول جشنواره فجر را برایش در سال ۸۳ به ارمغان آورد، ضمن این‌که سال گذشته برای بازی در فیلم «به نام پدر» برای چندمین‌بار سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را از آن مردی کرد که از شهرت بیزار است از فیلم‌های معروف او می‌‌توان به روانی، مهرمادری، آژانس شیشه‌ای، آدم برفی، عشق شیشه‌ای، مرد عوضی، مومیایی، عزیزم من کوک نیستم، روبان قرمز، موج مرده به نام پدر، دیوانه‌ای از قفس پرید و بیدمجنون اشاره داشت.
پرستویی همواره سعی می‌‌کند اول انسان باشد، سپس هنرمند… او افتخار سینمای ایران است.

فیلم های سینمایی

دیار عاشقان(حسن کاربخش، ۱۳۶۲)

پیشتازان فتح(ناصر مهدی پور، ۱۳۶۲)

سازمان ۴(حسن جوان بخش، ۱۳۶۶)

شکار(مجید جوانمرد، ۱۳۶۶)

حکایت آن مرد خوشبخت(رضا حیدرنژاد، ۱۳۶۹)

مار(مجید جوانمرد، ۱۳۷۰)

آدم برفی(داود میرباقری، ۱۳۷۳)

لیلی با من است(کمال تبریزی، ۱۳۷۴)

مهرمادری(کمال تبریزی، ۱۳۷۶)

روانی(داریوش فرهنگ، ۱۳۷۶)

آژانس شیشه ای(ابراهیم حاتمی کیا، ۱۳۷۶)

مرد عوضی(محمدرضا هنرمند، ۱۳۷۷)

روبان قرمز(ابراهیم حاتمی کیا، ۱۳۷۷)

شوخی(همایون اسعدیان، ۱۳۷۸)

عشق شیشه ای(رضا حیدرنژاد، ۱۳۷۸)

مومیایی ۳(محمدرضا هنرمند، ۱۳۷۸)

موج مرده(ابراهیم حاتمی کیا، ۷۹-۱۳۷۸)

آب و آتش(فریدون جیرانی، ۷۹-۱۳۷۸)

عزیزم من کوک نیستم(محمدرضا هنرمند، ۱۳۸۰)

دیوانه ای از قفس پرید(احمدرضا معتمدی، ۱۳۸۱)

دوئل(احمدرضا درویش، ۱۳۸۱)

بانوی من(یدالله صمدی، ۱۳۸۱)

دوئل(احمدرضا درویش، ۱۳۸۱)

مارمولک(کمال تبریزی، ۱۳۸۲)

بید مجنون(مجید مجیدی، ۱۳۸۳)

به نام پدر(ابراهیم حاتمی کیا، ۱۳۸۴)