میرجلال‌الدین کزازی گفت: سیزدهم فروردین روزی است که جشن و آیین نوروز به پایان می‌رسیده و از همین روی همواره روزی دیگر سان به شمار می‌آمده است.

 
وی افزود: نیاکان ما خجسته‌ترین کردار نوروز را این می‌دانسته‌اند که این روز ارزشمند و بزرگ را در آغوش طبیعت به پایان برسانند تا بدین سان زیبایی‌های گیتی را در بهار به شایستگی ارج بنهند و گرامی بدارند.
 
کزازی افزود: ایرانیان در این روز از خانه به‌درمی‌آمده‌اند و جایی خرم و دلپذیر را می‌جسته‌اند و در سایه درختان آن می‌آرمیده‌اند و بیشتر خوش می‌داشته‌اند که در کنار جویی یا رودی به بزم و شادمانی بنشینند و این روز را هم به پاس بزرگداشت زیبایی‌های گیتی و هم به پاس روزهای خجسته نوروز، خرم داشته و دل از نگرانی پیراسته و دل‌آسوده بگذرانند.
 
این محقق و پژوهشگر افزود: ایرانیان در این روز هنگامی که از خانه به دشت و هامون می‌روند پدیده‌های گیتی را که زندگانی آدمی بدان‌ها باز بسته است گرامی می‌دارند و می‌کوشند تا بدین سان زندگانیشان را بشگون و همایون بگردانند، زیرا بر پایه باورهای پارسی سرنوشت سالی که در پیش است در بهاران برنهاده می‌شود و شالوده می‌پذیرد و ما ایرانیان بر آن باوریم که اگر در بهار سال به فرخندگی آغاز شود آن سال، سالی فرخنده خواهد بود.
 
وی افزود: آیین سیزده‌بدر که می‌باید بیرون از خانه برگزار شود در بن و ژرفای خود ستایشی است پرشور از داده‌های ایزدی و زیبایی‌های گیتی و هرآنچه مایه زندگانی است در فرهنگ و منش ایرانی.
 
وی با تاکید بر اینکه که همواره گیتی و پدیده‌های آن در چشمان ایرانیان ارزش بنیادین و آیینی داشته است، گفت: ایرانیان معتقدند اگر خورشید نتابد نه آبی روان خواهد شد و نه سبزه‌ای برخواهد رست، بدان سان که اگر خاکی نباشد که بستر رود یا رستنگاه سبزه شود و باید این روز را به پاس همه پدیده‌های گیتی ارج نهاد.
 
این استاد دانشگاه افزود: هنجاری که هنوز هم در بین ایرانیان رواج دارد این است که سبزه خوان نوروزی را از خانه به همراه می‌برده‌اند تا به آب روان بسپارند، زیرا پیوند سبزه با آب پیوندی است بسیار بشگون و همایون چه اینکه هردو در باورشناسی و نمادشناسی ایرانی کارکرد و ارزشی ناگزیر و بنیادین دارند و آب و سبزه هر دو نشانه‌های آبادانی، فراخی، روزی، شکفتگی و شادابی‌اند.