باور بفرمایین این پرسش جاه طلبانه اى نیست؛

وقتى آیین ولنتاین جهانى مى شود و از چینى و ژاپنى تا آمریکایى و آفریقایى یک افسانه روم باستان را با جلال و جبروت جشن مى گیرند چرا آیین یلدا را دنیا نشناسد؟

ولنتاین به جهت ستایش عشق و دوست داشتن بسیار مغتنم است

اما یلدا مفهوم مبسوط ترى هم دارد: همان مرغ سحرى ست که سیاهى شب را به سخره مى گیرد، گرامى داشت امید است؛ ارجاع انسان به اصالت هاى فراموش شده با جمع بودن، اهمیت خانواده، دورهم خواندن، خوردن، شاد زیستن است، شبى که تکنولوژى هم نمى تواند میان بشر فاصله اندازد …

به تمام این دلایل یقین دارم در این دنیاى تکرار زده که انسان ها ملول

روزمرگى اند با ارائه درست و هنرمندانه یلدا مى توان آن را از

جشنى ایرانى به جشنى جهانى بدل کرد.

راستش همه ما بخواهیم نخواهیم دچار جهانى شدن هستیم،

جهانى شدن آش کشک خاله است که بخورى نخورى پایت مى نویسند،

سرنوشت خرده فرهنگ ها در این وانفسا فراموشى ست

لذا براى ماندن و جاوادانه ماندن باید مزه خود را به این آش شله قلمکار افزود

تا ایرانى هم سهمى در این پخت و پز ایفا کند؛

آیین هایى مانند یلدا، نوروز … نمونه هایى بسیار منحصر به فرد از نوآورى هاى ایرانى ست که به لطف پیوندشان با زمان هاى شاخص سال، مجال جهانى شدن را دارا هستند، فقط باید بر مبناى متدهاى روز آنها را به دنیا عرضه کرد.