کارگر یکی از شرکت های بزرگ خودروسازی کشور در نامه ای خطاب به نمایندگان مجلس شورای اسلامی، به انتقاد از برخی تصمیمات غیرکارشناسانه در کمیسیون صنایع پرداخت.

در این نامه که نسخه ای از آن را در اختیار شبکه اطلاع رسانی تدبیر و امید قرار گرفته آمده است:

به نام خدا
با سلام
نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی نمی دانم این دردنامه و رنج نامه ای را که امروز برای شما می نویسم خواهید خواند یا نه؟ نمی دانم آیا برای شما درد و دل یک کارگر زحمتکش و بی پشتوانه یک شرکت خودروساز ارزش خواندن داشته باشد یا نه؟ نمی دانم آیا اصلا می دانید کارگر بودن و کارگر زیستن یعنی چه؟ اما در هر حال می نویسم چون خدایی هست که اگر شما نامه ام را بی جواب گذاشتید او گریه ها و اشک های مظلوم را بی جواب نمی گذارد.
برادران و خواهران بزرگوارم انگار همین دیروز بود، روزی که شما به مجلس راه یافتید. من و امثال من سر خوش از آنکه حقوق حقه ما به زودی به دست خواهد آمد تمام مشقات و ناملایمتی های روزگار را تا به امروز به جان خریدیم و دم بر نیاوردیم تا مبادا کم حوصلگی و اعتراض ما مانع از آن شود که خدایی ناکرده خللی در مسیر انجام امور محوله شما پیش آید و ما شرمنده شویم.
نمایندگان محترم، ما کارگران خودروساز در این چند سال اخیر و ایامی که خطوط تولید کارخانه ها به واسطه تحریم ها و نبود قطعات به حالت نیمه تعطیل در آمده بود با تحمل فشارهای اقتصادی و تورم افسار گسیخته ی حاکم و همچنین نبود امنیت شغلی که دمار از روزگارمان در آورده بود، حق اعتراض و حتی اعتصاب را برای خود محفوظ نگه داشته بودیم اما آبروداری و شکیبایی پیشه کردیم و امیدمان را از دست ندادیم و روزی که در انتخابات مجلس رای خود را به نام شما به صندوق می انداختیم با خود رویای زندگی و فردایی زیبا تر و بهتر برای فرزندانمان را در سر می پروراندیم. رونق صنعت خودروسازی و افزایش قدرت اقتصادی ما به پشتوانه تلاش و حمایت شما نمایندگان مجلس از سیاست های اقتصادی دولت منتخب آرزویمان بود. اما هیچوقت فکر نمی کردیم فردای بهتری که در انتظارش بودیم را مافیای اقتصادی و وارد کنندگان خودرو های لوکس و تشریفاتی نابود کنند. آری فکر نمی کردیم که سود صبر و تحمل صادقانه ما در جیب دلالان و واسطه هایی برود که غم نان برایشان بی معنا بوده و نابودی صنعت خودروسازی داخلی و بیکاری صدها هزار شاغل در این مجموعه رویای قدیمی شان باشد. افسوس که تورم ۵۰ درصدی از آن ما بود و پاداش های ۱۰۰ درصدی سهم حامیان واردات خودروهای خارجی…!
به راستی مشکل مملکت ما فقط قیمت خودروهای داخلی است که شما نمایندگان عزیز ما بهترین ایام و ساعتهای خدمت رسانی را صرف جنگ و جدل با شورای رقابت و خودروسازان داخلی می کنید؟ آیا فقط قیمت خودرو در این سالهای اخیر چند برابر شده بود؟ آیا قیمت نان و پنیر و مسکن و دلار همچنان پایین است؟ راستی می دانید بدهکاری یعنی چه؟ آیا تا به حال شرمنده همسر و فرزندانتان شده اید؟ آیا اخطاریه عدم پرداخت اقساط وام شما به درب منزل ضامنتان رفته است؟ آیا می دانید عقب افتادن اجاره خانه و ایجاد مزاحمت صاحبخانه یعنی چه؟ بی شک هیچ کدام را تجربه و لمس نکرده اید اما باور کنید ما تجربه کرده ایم و دم بر نیاوردیم.
برادران و خواهران عزیزم آیا امکان پذیر نبود به جای این همه مبارزه با خودروسازان داخلی که سالهاست باعثاشتغالزایی صدها هزار نفر و روشن نگه داشتن چراغ خانه های ما شده اند قانونی را در مجلس به حمایت از تولیدات داخلی وضع می کردید تا سرمایه داران و مافیای قدرت و ثروت نتوانند پایه های صنایع داخلی را سست کنند و باعثورشکستگی آنها شوند؟. آیا حقیقتا مشکل اساسی و واجب ملت ایران بالا رفتن قیمت پراید و پژو بود؟ آیا خروج میلیاردها دلار ارز به واسطه واردات خودرو به کشوری که با تحریم ها دست و پنجه نرم می کند عقلانی و کارشناسی شده است؟ آیا تا این حد کیفیت خودروهای داخلی پایین و قیمتشان بالاست که شما چشمهایتان را بر عملکرد مافیای واردات خودرو های لوکس و تشریفاتی ببندید؟ ۲ سال است که فرزندانم را نتوانستم حتی با اتوبوس به مسافرت ببرم، باور کنید ربطی به قیمت پراید نداشت جیبم خالی بود.
نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی ما امید داشتیم با حضور شما به عنوان یک ایرانی و حمایت از خودروسازان داخلی سفره ها و جیب های کارگران زحمتکش کارخانه ها رنگین تر و پر پول تر شود، اما متاسفانه با تصمیم گیری های غیر کارشناسانه این روزهای بعضی از دوستان شما در کمیسیون صنایع مجلس و عدم ممانعت جدی از صدور مجوز واردات بی رویه خودروهای لوکس و میلیاردی به داخل کشور نه تنها در آینده ای نه چندان دور سفره های ما خالی تر از قبل خواهد شد، چه بسا مجبور شویم سفره هایمان را هم به حراج بگذاریم و به نان شب محتاج شویم!
در پایان باید بگویم سخن بسیار است و امید آنکه گوش شنوایی برای دردهای ما باشد کم، اما به هر حال امیدوارم صدای ما به گوش شما برسد. و روزی فرا برسد که از رای دادن خودمان پشیمان نشده باشیم.
در پناه حق باشید