در فرهنگ غربی کسی برای التذاذ جنسی با طرف مقابل مصافحه نمی کند و این را تنها آنهایی در خواهند یافت که نه حتی به عنوان توریست که مدتی را در این فرهنگ زیسته باشند.

به یاد داشته باشیم که لیلا حاتمی نماینده دولت ایران یا ارگانی از قوای سه گانه و یا وزارت ارشاد و معاونت سینمایی در این جشنواره نیست که حتما بخواهد پروتکل های آن را در کشوری خارج از ایران رعایت کند، اما فارغ از این جمله معترضه نکته مهمتر شرایط اضطراری است که افراد در چنین مواقعی با آن روبرو می شوند.
حتما خوانندگان این نوشته به یاد دارند که دکتر محمود احمدی نژاد در مواجهه با مادر هوگو چاوز در مراسم تدفین با چه شرایطی روبرو شد و به رغم آنهمه حشم و خدمی که همراهشان بودند و بارها و بارها پروتکل های این چنینی را چک و خنثی(!) می کنند، اما در این حادثه وضعیت به گونه ای شد که هیچ کاری از دست کسی برنمی آمد و خود آقای احمدی نژاد هم در شرایط اضطراری قرار گرفت که مجبور به چنین عکس العملی شد و منتقدان داخلی هم متاسفانه به جای درک این شرایط مدام بر آتش این انتقاد نفت افشاندند و یک حادثه کوچک و بی اهمیت را این همه بزرگ کردند.
نگارنده در سال های دور خاطره ای را از مرحوم رجایی خواندم که در اوایل انقلاب که ایشان وزیر آموزش و پرورش بودند، یکی از بادمجان دورقاب چین هایی که در تمامی ادارات و نهادها حضور دارند وکارشان زیرآب زنی است، عکسی از یکی از مدیران آموزش و پرورش را که در پز و قیافه بوسیدن دست شاه بود به مرحوم رجایی نشان داد که آقای رجایی با پاره کردن آن عکس گفت اگر من هم در آن دیدار بودم همین کار را می کردم.(نقل به مضمون)

حال با چنین مسائلی و با توجه به اینکه خانم حاتمی تمام تلاشش را صورت داد و در رعایت پوشش هم سعی کرد حرمت ها را نگاه دارد، لذا مصافحه ایشان با پیرمردی ۸۴ ساله را نباید این قدر با مته به خشخاش گذاشتن بزرگ کرد. نکته جالب این که در آرای برخی از فقها از جمله آیت الله سیستانی استثنائاتی برای مصافحه زن و مرد در شرایط اضطرار آمده است که حرمت شرعی این گونه حوادثرا هم توجیه می کند.
واقعا آدمی به شگفت درمی آید که کشور با این همه مشکلات و مسائل اصلی در حوزه های فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی و سیاسی روبروست و یک عده به جای دیدن نقطه مثبت خانم حاتمی(نخستین بانوی ایرانی که توفیق داوری در مهمترین جشنواره سینمایی دنیا را به دست آورد) فقط دنبال اینند که بهانه هایی این چنینی پیدا کنند و آن را دستمایه کوبیدن افراد قرار دهند.