حضرت ابوطالب، پدر بزرگوار حضرت علی(که درود خدا بر آنان باد) در خانواده ‏ای خداپرست و موحد و در سایه پدری همچون عبدالمطلب که از کمالات روحی و امتیازات معنوی برخوردار بود، پرورش یافت. او همانند پدرش در مسیر آیین حنیف ابراهیمی قدم برمی‏داشت و منصب سقایت و آبرسانی به زایران خانه خدا را بر عهده داشت. وی نه تنها تحت تاثیر شرک و بت‏ پرستی مردم مکه قرار نگرفت، بلکه در مقابل شیوه‏ های جاهلیت ایستادگی کرد و خود را از هر گونه فساد و آلودگی، برحذر داشت.
ابوطالب مانند بیشتر روسای قریش مردی تاجر بود و سرپرستی حضرت محمد را از هشت سالگی پس از درگذشت پدرش، عبدالمطلب، بر عهده گرفت. در سفری که حضرت محمد را برای تجارت با خود به شام برده بود، بشارت پیامبری آن حضرت را از راهبی به نام بُحیرا شنید و در حراست از ایشان تلاش بیشتری از خود نشان داد. هنگامی که حضرت محمد مصطفی از همه سو هدف تیرهای زهرآگین مشرکان مکه بود، مردانه از آن حضرت حمایت کرد و بدین وسیله در گسترش اسلام و تقویت مسلمانان نقش مهمی ایفا کرد. پس از بعثت نیز، یاور و پشتیبان همیشگی پیامبر بود و در حمایت از ایشان دریغ نمی کرد.
در سال دهم بعثت، ابوطالب در حالی که با دیگر مسلمانان در شعب ابوطالب در محاصره مشرکان مکه بودند، درگذشت. بدنش را در شهر مکه در مقبره حجون معروف به «قبرستان ابوطالب‏» دفن کردند. با مرگ او خیمه‏ ای از حزن و اندوه بر پیامبر گرامی و مسلمانان آن روز که کمتر از پنجاه نفر بودند، سایه افکند زیرا آنان بهترین حامی، مدافع و فداکار در راه اسلام را از دست دادند.
ابیاتی از حضرت ابوطالب بر جای مانده که بر ایمان و اخلاص او به پیامبر اکرم گواهی می دهد، ترجمه برخی از این اشعار را به انتخاب خبرآنلاین از کتاب های «فروغ ابدیت» و «شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید» در ادامه می خوانید.
*«اشخاص شریف و فهمیده بدانند که محمد(ص) بسان موسی و مسیح، پیامبر است. او هدایت را برای ما به ارمغان آورد، همان گونه که مسیح و موسی و تمام پیامبران به فرمان خدا مردم را راهنمایی و از گناه باز می دارند.»
*«ای سران قریش! تصور کرده اید که می توانید بر او دست یابید، در صورتی که آرزویی را که در سر می پرورانید، کمتر از خواب های آشفته نیست. او پیامبر است و از ناحیه خداوند بر او وحی نازل می شود و کسی که جواب منفی بدهد، انگشت پشیمانی به دندان خواهد گرفت.»
*«ای قریش! آیا نمی دانید که ما او را مانند موسی، پیامبر می دانیم و نام و نشان او در کتاب های آسمانی قید گردیده است. و بندگان خدا محبت مخصوص به وی دارند و نباید درباره کسی که خدا محبت او را در دل ها به ودیعت گذارده است، گمان بد داشت.»
*«ای برادر زاده ام قریش هرگز به تو دست نخواهند یافت و تا آن روزی که لحد را بستر کنم و در میان خاک بخوابم، دست از یاری تو بر نخواهم داشت.
آنچه را به آن ماموری، آشکار کن و از هیچ چیز مترس و بشارت ده و چشمانی را روشن ساز. مرا به آئین خود خواندی و می دانم تو پند دهنده من هستی و در دعوت خود امین و درستکاری. حقا که کیش محمد صلی الله علیه و آله از بهترین آیین هاست!»
*«به جان خودم سوگند! به قدری به واسطه وجود احمد صلی الله علیه و آله در وجد و سرور غوطه ورم که وجد را به زحمت آورده ام. او را به قدری دوست می دارم مانند کسی که دوست خود را به سینه گرفته باشد و جان خود را نثار او کرده و از او حمایت می کنم. خداوند او را پاینده بدارد که جمال اهل دنیا است و نقمت دشمنان و زینت هر کوی و محفل است. پروردگار بندگان او را با توفیقات خود تایید و یاری و ظاهر و محقق کرد، دین حقی را که باطل در او راه نداشت.»
*«ای گواهان! شاهد باشید که من بر دین پیغمبر خدا احمد صلی الله علیه و آله استوارم. هر کس از آن خارج است، باشد. من به او هدایت شدم.»
/ ۶۲۶۲