عادات بعضی از ما در رانندگی به مرور زمان نتایجی به بار آورده که از آنها تنها می توان به عنوان واقعیت های آمیخته به یک طنز تلخ یاد کرد.

آن وقت اگر در جست وجوی علل بسیاری از حوادثرانندگی و نتایج ناگوار آن هستیم لازم نیست زیاد راه دور برویم چون مرور همین عادت ها و رفتارها حقایق را بازگو می کنند.

همه می دانیم که استفاده از تلفن همراه یا همان موبایل هنگام رانندگی ممنوع است چون امنیت رانندگی را برای خودمان و دیگران به خطر می اندازد. قاعده بر این است که هنگام رانندگی برای گفت وگو با تلفن همراه، خودرو را در اولین مکان مناسب در گوشه ای متوقف کنیم و به تلفن جواب بدهیم اما متأسفانه شاهد هستیم که بسیاری از مردم این قانون را مراعات نمی کنند. انگار استفاده از موبایل حین رانندگی بخشی از مهارت های رانندگی محسوب می شود که می ترسیم، از آن فاصله بگیریم!

سبقت گرفتن از سمت راست خودروی جلویی ممنوع است و تخلف محسوب می شود اما بعضی از ما چنان عجول و بی اعتنا به مقررات هستیم که حتی حاضریم برای سبقت گرفتن از خودروی جلویی از روی آن پرواز کنیم!

بارها گفته شده وقتی خواب آلود هستیم، رانندگی نکنیم. بهتر است خودرو را در محل مناسبی متوقف کنیم و پس از استراحت کوتاه و به دست آوردن آمادگی لازم، دوباره آن را به حرکت درآوریم اما رفتار بسیاری از رانندگان خواب آلود چنان است که گویی در گوش آنها می گوید، مبادا ماشین ات را متوقف کنی و دیگران از تو جلو بیفتند! این نافرمانی از قانون به قیمت جان بسیاری از رانندگان و معلولیت عده دیگری تمام شده است.

حفظ فاصله جانبی با دیگر خودروها از جمله مقررات مهم رانندگی است اما انگار انگیزه ای ناشناخته به بعضی از رانندگان می گوید؛ مبادا فاصله بگیری! یا باد در گلویت بینداز و بگو: دیدی مویی رد کردم!

خیلی از خودروها را می بینیم لاستیک هایشان به کلی سائیده شده، لنت ترمزها دیگر کار نمی کنند، چراغ هایشان درست کار نمی کنند، اما همه هوش و حواسمان فقط متوجه کمربند ایمنی است که حتما سالم باشد تا مبادا پلیس ایراد بگیرد و جریمه بشویم!

کجای کار عیب دارد. آیا اگر به دیگر معایب خودرو به اندازه کمربند ایمنی اهمیت داده شود، شاهد این همه حوادثرانندگی به خاطر وجود این معایب خواهیم بود!؟

هنگام وقوع یک تصادف، همه در وهله اول به فکر گرفتن خسارت هستیم، اما تعمیر بدنه آسیب دیده ماشین به بوته فراموشی سپرده می شود. این یکی از بدترین عادات رایج رانندگان ماست. اغلب خودروهایی را در خیابان یا جاده می بینیم که محل آسیب دیدگی بدنه به مرور زمان دچار زنگ زدگی شده، اما صاحب ماشین حال و حوصله تعمیر آن را ندارد. اگر روزی این سهل انگاری ها هم تخلف از مقررات راهنمایی و رانندگی محسوب شود، هیچ کس به خودش اجازه نمی دهد با یک خودروی آسیب دیده در شهر یا جاده به حرکت دربیاید، مگر در شرایط اضطراری و زمان های بسیار محدود که برای پلیس قابل درک است.
وقتی این نکات و هشدارها را در تاکسی با خودم مرور می کردم، مرد میانسالی که ۲ عصا زیر بغل داشت به عنوان مسافر بعدی سوار تاکسی شد. راننده گفت: خدا بد نده، چی شده؟!

آن مرد گفت: اگر پشت فرمان خوابم نبرده بود، حالا یک جفت پای سالم داشتم!
دلم برایش سوخت اما دیدم چقدر لازم است آنچه را در ذهنم مرور کرده ام بنویسم تا شاید هشدار دیگری باشد برای ما راننده ها که به تخلف عادت کرده ایم!